แม้ว่าว่านพั่วจวินที่มักจะชอบเอาชนะอยู่เสมอจะโกรธมากแต่ตอนนี้เขารู้ดีว่า เขาไม่สามารถออกจากหัวเซี่ยก่อนเทศกาลเช็งเม้งได้ มิฉะนั้นหากมีเรื่องอะไรมาทำให้แผนแก้แค้นของเขาล่าช้า เขาจะทำให้พ่อแม่ของเขาที่เสียชีวิตอย่างน่าเศร้ามาเป็นเวลาหลายปีผิดหวังได้อย่างไร?
ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับเฉินจงเหล่ยเท่านั้น
แต่ว่า เขาก็รู้ด้วยว่าเฉินจงเหล่ยอาจจะไม่มีทางจัดการคู่ต่อสู้ได้อย่างสมบูรณ์ ในขณะที่ลดจำนวนผู้เสียชีวิตลงได้
ดังนั้น เพื่อไม่ให้เขาเดินทางผิด ว่านพั่วจวินจึงเสนอวิธีแก้ปัญหาของเขาเองว่า:"ในเมื่อไอ้สารเลวคามมิต ได้สร้างฐานของเขาให้เป็นถังเหล็ก งั้นเราจะล้อมเขาไว้โดยสิ้นเชิง ทำให้เขาอยู่ตามลำพังและไม่มีใครช่วย ให้เขานั่งรอความตาย!"
สงครามล้อม เป็นกลยุทธ์ที่โหดร้ายมาก
ตราบใดที่ฝ่ายล้อมมีกองกำลังมากพอที่จะสกัดกั้นทุกสิ่ง ในขณะเดียวกันก็มีอาหารและอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ไม่ขาด ก็สามารถกำจัดคู่ต่อสู้ได้อย่างไม่มีกำหนด
ว่านพั่วจวินกัดฟันพูดว่า:"ฉันไม่เชื่อหรอกนะ ว่าคามมิตจะมีกองหนุนเชิงกลยุทธ์สักแค่ไหนเชียว ในความคิดของฉัน ในเวลาอันยาวสามถึงห้าเดือน หรือในเวลาอันสั้นหนึ่งถึงสองเดือน คาดว่าเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่กระสุนกับอาหารหมด!"
เมื่อพูดถึงนี้ ว่านพั่วจวินก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ว่า:"ต่อจากนี้ไป คามมิตและผู้ติดตามของเขา ไม่หิวตาย ก็หิวน้ำตาม หรืออาจจะเดินออกมาถูกเฆี่ยนตาย พูดสั้นๆ ว่าฉันจะไม่อนุญาตให้ใครสักคนของพวกเขา ออกมาจากฐานของพวกเขาทั้งเป็น เข้าใจไหม?"
เฉินจงเหล่ยพูดเสียงดังทันที:"เข้าใจแล้วครับท่านประมุข! ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ให้แมลงวันสักตัวออกมาจากฐานของคามมิตทั้งเป็นได้!"
"ดี!"ว่านพั่วจวินพูดอย่างเคร่งขรึม:"นี่เป็นโอกาสที่ชดใช้ความผิดของนาย หากเรื่องนี้ยังทำไม่เรียบร้อย งั้นก็ใช้กฎหมายทหารจัดการ!"
เฉินจงเหล่ยพูดสะอื้นว่า:"ไม่ต้องห่วงครับท่านประมุข แม้ว่าผมจะตาย ผมก็จะทำภารกิจให้สำเร็จ! เอาศักดิ์ศรีของสำนักว่านหลงกลับมา!"
ว่านพั่วจวินพูดว่า:"จำสิ่งที่นายพูดไว้ด้วย!"
คราวนี้ ชื่อเสียงของสำนักว่านหลงพังทลาย และภาพลักษณ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นเวลานาน ก็พังทลายลงในทันที
ทันใดนั้น ทั้งโลกทหารรับจ้าง กำลังดูเรื่องตลกของสำนักว่านหลงกันอยู่ และแม้แต่ประเทศตะวันตกหลายประเทศก็ยังเอาเหตุการณ์นี้ลงข่าว และเย้ยหยันสำนักว่านหลงทั้งต่อหน้าและลับหลัง
ด้วยชื่อเสียงที่ย่อยยับของสำนักว่านหลง การกระทำของคามมิตก็แพร่กระจายไปทั่วซีเรีย และแพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปทั่วตะวันออกกลาง
ใครจะคิดได้ว่า เมื่อกองกำลังฝ่ายค้านพ่ายแพ้ติดต่อกัน คามมิตจะสามารถคว้าชัยชนะครั้งใหญ่สองครั้งรวด! ในสายตาของผู้อื่น มันเป็นเหมือนเทพอวตารจากสวรรค์
ดังนั้น ท้องฟ้าของซีเรียเพิ่งสว่าง ก็มีทหารอิสระจํานวนมากมาพึ่งด้วย
หลังจากนั้น ยังมีผู้นำองค์กรเล็กๆหลายคน พร้อมทีมของตน เข้ามาพึ่งด้วยกันหมด

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...