ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3119

เย่เฉินกินยาอายุวัฒนะเป็นจำนวนมากเหมือนกับกินช็อกโกแลต แม้ยาอายุวัฒนะจะไม่สามารถเพิ่มปราณทิพย์ได้ แต่ก็ทำให้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก และสามารถกล่าวได้ว่าทำให้ร่างกายแข็งแรงเหมือนกำแพงเหล็กก็ไม่เกินไป นอกจากนี้หมัดขวายังมีปราณทิพย์ช่วยหนุน ซึ่งทำให้มันแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น แล้วหมัดของเฉินจงเหล่ยจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างไร

เฉินจงเหล่ยตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ และเขารู้ว่าความแข็งแกร่งแบบนี้ ไม่ง่ายเหมือนนักศิลปะการต่อสู้แล้ว! แม้แต่ว่านพั่วจวินที่เส้นลมปราณทะลวงทั้งแปดเส้นแล้ว อาจไม่มีความแข็งแกร่งเช่นนี้!

เขาตกตะลึงจนตาค้าง จ้องไปที่เย่เฉินและถามด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวว่า “คุณ.....คุณเป็นใครกันแน่?........”

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “ผมเคยบอกคุณไปแล้ว เรียกผมว่าอาจารย์เย่!”

เฉินจงเหล่ยอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรง กัดฟันและถามว่า “ทำไมคุณถึงแข็งแกร่งขนาดนี้......”

เย่เฉินกล่าวเยาะเย้ย “โอ้ สาเหตุหลักนั้นเป็นเพราะคุณนั้นมันอ่อนแอเกินไป!”

หลังจากกล่าวจบ เย่เฉินยื่นมือออกมา แล้วจับไปที่คอของเฉินจงเหล่ยแน่นราวกับคีมเหล็ก และการแสดงออกของเขาเปลี่ยนจากการเยาะเย้ยเป็นความเคร่งขรึมที่น่าเกรงขาม

เมื่อเฉินจงเหล่ยถูกเขาจับคอ เขาจึงรีบใช้มือซ้ายของตนเองแกะมือของเย่เฉิน แต่ถึงแม้เขาจะใช้กำลังทั้งหมด ก็ไม่สามารถแยกนิ้วของเย่เฉินออกได้แม้แต่มิลลิเมตร

เขามองเย่เฉินอย่างสิ้นหวัง และพบว่าในสายตาของเย่เฉินนั้นตนเองเป็นแค่เศษขยะ ชีวิตและความตายของตนเองตกอยู่ในมือของเขาอย่างสมบูรณ์

ขณะนี้ เฉินจงเหล่ยกัดฟันอย่างสิ้นหวังและกล่าวอย่างสุดกำลังว่า “คุณ.....คุณฆ่าผมเสียเถอะ! ฆ่าผมแล้ว สำนักว่านหลงจะไม่มีวัน....จะไม่มีวันปล่อยคุณไป และจะไม่ปล่อย.....ฮามิดไปเช่นกัน! บัญชีแค้นของผู้บัญชาการกองทัพของรัฐบาลคนนี้ ก็จะ.....คิดกับ....ฮามิด......คุณ.....ต่อให้คุณแข็งแกร่งกว่านี้.....ก็ไม่สามารถ.....ไม่สามารถปกป้องทุกคนได้.....”

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “โอ้ คุณข่มขู่ผมหรือ? ผมเป็นคนที่ไม่กลัวการข่มขู่ที่สุด”

หลังจากนั้น เย่เฉินยิ้มและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ถ้าคุณต้องการให้ผมฆ่าคุณ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณสมหวังง่าย ๆ หรอก ผมต้องการให้คุณรู้ว่าอะไรที่เรียกว่าการตายนั้นดีกว่าการมีชีวิตอยู่”

หลังจากกล่าวจบ เย่เฉินปล่อยปราณทิพย์เข้าสู่ร่างกายของเฉินจงเหล่ย ปราณทิพย์อันทรงพลังนี้ เหมือนกับเครื่องเจาะอุโมงค์ที่ใช้สำหรับสร้างรถไฟใต้ดิน เคลื่อนไปทั่วเส้นลมปราณพิเศษ 8 เส้นของเขา และทำลายเส้นลมปราณทั้งหมดของเขาทันที!

เฉินจงเหล่ยรู้สึกโกรธจนหายใจไม่ออก และเวียนหัวเนื่องจากสมองขาดออกซิเจน และเขาหมดสติไป

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง ดวงตาของเขาจ้องไปที่เย่เฉินและตะโกนด้วยเสียงที่แหบแห้ง “คุณ.....คุณโหดเหี้ยมมาก!”

เย่เฉินกล่าวเย้ยหยัน “ผมแค่ทำลายผลการฝึกฝนของคุณเท่านั้น เรียกว่าโหดเหี้ยมหรือ? แล้วเมื่อสักครู่คุณอยากจะชกผมให้ตายด้วยหมัดเดียว เรียกว่าอะไรล่ะ?”

เฉินจงเหล่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็รู้ว่าวันนี้ตนเองไม่สามารถหนีความตายได้ ดังนั้นเขาจึงกล่าวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “หยุดพูดไร้สาระ ฆ่าผมเถอะ!”

เย่เฉินยิ้มบาง ๆ และกล่าวว่า “เป็นไปไม่ได้ที่ผมจะฆ่าคุณ อย่างน้อยตอนนี้ยังฆ่าคุณไม่ได้”

หลังจากกล่าวจบ เย่เฉินมองไปที่ผู้บัญชาการกองทัพของรัฐบาลที่เสียชีวิตไปไม่กี่นาทีเพราะหัวใจได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง และถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณคิดว่าถ้าเพื่อนคนนี้ฟื้นคืนชีพได้ แล้วรายงานเรื่องทั้งหมดให้ผู้บัญชาการระดับสูงสุดของกองทัพรัฐบาล พวกเขาจะชำระบัญชีกับคุณอย่างไร? พวกเขาจะชำระบัญชีกับสำนักว่านหลงของพวกคุณอย่างไร?”