ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3219

นี่ไม่ใช่ทางเลือกความเป็นหรือความตาย แต่เป็นทางเลือกระหว่างตายอย่างสง่าผ่าเผยหรืออยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรี

หากยอมรับเงื่อนไขของว่านพั่วจวิน สามารถช่วยชีวิตคนตระกูลเย่ได้อย่างแน่นอน

เพียงแต่ ตระกูลเย่จะไม่มีศักดิ์ศรีอีกต่อไป

และตราบใดที่คนของตระกูลเย่ยังมีชีวิตอยู่ จะเป็นตัวตลกของคนอื่นตลอดไป และถึงแม้หลังจากพวกเขาตายไปแล้ว จะยังถูกคนอื่นหัวเราะลับหลังเช่นกัน

ดังนั้น เขารู้สึกสับสนที่สุดในชีวิต

ตอนนี้ เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี

และคนตระกูลเย่ที่อยู่ข้างหลังเขา ตอนนี้พวกเขาต่างมีเจตนาร้าย

สมาชิกส่วนใหญ่ของตระกูลเย่นั้นไม่มีศักดิ์ศรีอย่างแท้จริง มีเพียงเงินและสถานะถูกกำหนดโดยความรู้สึกเหนือกว่าที่ฝังลึกอยู่ในใจเสมอมา

ดังนั้น เมื่อเผชิญกับการขู่ฆ่า พวกเขาแค่ต้องการมีชีวิตอยู่เท่านั้น

ขอเพียงแค่สามารถมีชีวิตรอด เสียหน้าหรือไม่ มันไม่ใช่สิ่งสำคัญ

ถ้าไม่ไหวจริง ๆ นำทรัพย์สินที่เหลืออยู่แล้วออกไปจากหัวเซี่ย ไปอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก และใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุข

เช่นนี้ ย่อมดีกว่าตายภายใต้การลอบสังหารของสำนักว่านหลง

“สุดท้าย เรื่องที่จะให้ผมมอบทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลให้ประมุข เป็นเรื่องที่ผมยอมรับไม่ได้!”

“เมื่อสักครู่ผมเคยพูดแล้ว ผมยินดีให้เงินจำนวนหนึ่งหมื่นล้านหยวนเป็นค่าชดเชย ถ้าหากประมุขไม่พอใจ ผมสามารถเปลี่ยนหยวนเป็นดอลลาร์สหรัฐได้ แต่นี่เป็นขีดจำกัดสูงสุดที่ผมสามารถยอมรับได้!”

ลู่เห้าเทียนนึกไม่ถึงว่าโจงฉวนจะแสดงการต่อต้านทุกเงื่อนไขของประมุข ดังนั้นเขาจึงถามเขาด้วยสีหน้าที่โหดเหี้ยมว่า “ตาแก่ คุณคิดว่าผมมาที่นี่เพื่อเจรจากับคุณหรือ? ผมมาที่นี่เพียงเพื่อถ่ายทอดคำสั่งของประมุขเท่านั้น คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรองใด ๆ ทั้งสิ้น!”

เมื่อเย่โจงฉวนได้ยินประโยคนี้ เขาแสดงสีหน้าไม่กลัวความตายและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ถ้าไม่มีพื้นที่ในการเจรจาต่อรอง งั้นก็ไม่จำเป็นต้องพูดอีกแล้ว ถ้าประมุขของพวกคุณไม่กลัวที่จะสร้างความขุ่นเคืองต่อสาธารณชน สามารถมาฆ่าผมที่ตระกูลเย่ได้ เพราะถึงอย่างไรผมแก่จนอายุปูนนี้แล้ว ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย”

เมื่อเย่ฉางโคง ลุงใหญ่ของเย่เฉินได้ยินประโยคนี้ เขารู้สึกกังวลและกระซิบว่า “พ่อ! พ่ออย่าวู่วาม! สำนักว่านหลงนั้นทรงพลังมาก ล้วนเป็นยอดฝีมือ และพวกเขาฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็น.....แม้แต่หัวหน้าบอดี้การ์ดอยู่ต่อหน้าพวกเขายังเป็นคนที่อ่อนแอเลย นับประสาอะไรกับคนธรรมดาอย่างพวกเรา.....พ่อแก่แล้ว แต่เสี่ยวเฟิง เสี่ยวเห้าและคนอื่น ๆ ยังอายุน้อย!”

เย่โจงฉวนจ้องเขาและถามอย่างเย็นชาว่า “ทำไม? คุณในฐานะลูกชายคนโตของตระกูลเย่ ต้องการให้พ่อยอมรับเงื่อนไขของพวกเขาหรือ?!”