ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3225
เมื่อเย่เห้าที่อยู่ด้านข้างเห็นเช่นนั้น รู้สึกสับสนวุ่นวาย ดังนั้นเขาจึงรีบแสดงจุดยืนของตนเองอย่างรวดเร็ว “คุณปู่! ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”
เย่ฉางโคงเห็นว่าเย่เห้าได้แสดงจุดยืนแล้ว แต่ลูกชายโง่เขลาของตนเองยังร้องไห้ด้วยความคับข้องใจ ตอนนี้เขาไม่รู้สึกสงสารเลยสักนิด แต่กลับใช้ขาเตะเขาอย่างแรงและด่าว่า “จะร้องไห้เหมือนผู้หญิงอยู่ทำไม ยังไม่รีบไปทำงานอีก!”
เย่เฟิงสติแตกอย่างสมบูรณ์ และทำได้เพียงเช็ดน้ำตาในขณะที่วิ่งตามเย่เห้าไปที่ประตูใหญ่
ตอนนี้เย่เฉินกล่าวว่า “ทุกคนโปรดไปที่ห้องโถง พวกเราไปคุยเรื่องหลักกันเถอะ!”
ตอนนี้คนตระกูลเย่ต่างหมดหนทาง ถึงแม้พวกเขาจะรู้สึกหวาดกลัวมาก แต่ทำได้เพียงกลับไปที่ห้องโถงในคฤหาสน์ตามคำสั่งของเย่เฉิน เพื่อปรึกษาหารือเกี่ยวกับงานไหว้บรรพบุรุษต่อไป
เพียงแต่ว่าตอนนี้ทุกคนต่างใจลอย
มีเพียงเย่เฉินเท่านั้นที่ปฏิบัติตามขั้นตอนที่ตระกูลเย่สรุปไว้ก่อนนั้น และยืนยันกับผู้รับผิดชอบทีละขั้นตอน และขอให้พวกเขาทำงานของตนเองตามขั้นตอนที่กำหนดไว้ มิเช่นนั้นพวกเขาจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง!
ขณะที่เย่เฉินกำลังปรึกษาหารือกับคนของตระกูลเย่ถึงขั้นตอนงานไหว้บรรพบุรุษ เรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลเย่เมื่อสักครู่ได้แพร่กระจายไปทั่วเย่นจิงแล้ว
เมื่อได้ยินว่ามีคนนำโลงศพร้อยกว่าโลงมาที่ตระกูลเย่ และฆ่าบอดี้การ์ดของตระกูลเย่ คนเย่นจิงทั้งหมดต่างรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก!
ทุกคนต่างอยากรู้ว่ากลุ่มคนที่บุกเข้าไปที่ตระกูลเย่มาจากไหน? ถึงไม่เห็นตระกูลระดับสูงของประเทศหัวเซี่ยอยู่ในสายตาเลย
ขณะนี้ ลู่เห้าเทียนกลับไปถึงบ้านเก่าของตระกูลว่านแล้ว และรายงานสถานการณ์ของตระกูลเย่ให้ว่านพั่วจวินอย่างละเอียด
ว่านพั่วจวินหยุดเขาแล้วกล่าวว่า “กลับมาก่อน ยังมีอีกเรื่อง”
ลู่เห้าเทียนกล่าวด้วยความนอบน้อมว่า “เชิญประมุขสั่งมาเถอะ!”
ว่านพั่วจวินกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ปล่อยข่าวออกไป ใครก็ตามที่กล้าช่วยเหลือตระกูลเย่ ก็จะกลายเป็นศัตรูของว่านพั่วจวิน! ทำให้คนทั่วเย่นจิงและแม้แต่ตระกูลใหญ่ทั่วประเทศ ต้องไตร่ตรองก่อนที่จะตัดสินใจช่วยตระกูลเย่ ถ้าใครไม่กลัวตายก็ลองดู!”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ว่านพั่วจวินยิ้มอย่างเย็นชาและกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกล้อว่า “ผมจะทำให้ตระกูลเย่โดดเดี่ยวไร้คนช่วยเหลือ!”
ลู่เห้าเทียนกล่าวทันทีว่า “ผมรู้แล้วครับประมุข! ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...