ซ่งหวั่นถิงไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่ที่เย่นจิง
หลังจากเธอวางสาย อิโตะ นานาโกะแล้ว เธอก็โทรหาเย่เฉินทันที
ขณะนี้ เย่เฉินกำลังตรวจสอบขั้นตอนสุดท้ายของงานไหว้บรรพบุรุษกับคนตระกูลเย่
ทันใดนั้นเห็นว่าเป็นโทรศัพท์จากซ่งหวั่นถิง เขาเดินออกจากห้องโถงไปชั่วคราว และไปที่ห้องข้าง ๆ ที่ไม่มีคน เขากดรับโทรศัพท์และถามด้วยรอยยิ้มว่า “หวั่นถิง คุณโทรมาหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่า?”
ซ่งหวั่นถิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยและรีบกล่าวว่า “อาจารย์เย่ ช่วงหลายวันมานี้คุณปู่บอกว่าคิดถึงคุณ ดังนั้นฉันเลยอยากถามว่าวันนี้คุณพอมีเวลาว่างไหม ถ้าสะดวก คุณมากินข้าวที่บ้านได้ไหม?”
หลังจากเย่เฉินได้ยินประโยคนี้ เขาไม่ได้สงสัยอะไร ดังนั้นเขาจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “หวั่นถิง ขอโทษด้วย ตอนนี้ผมอยู่ที่เย่นจิง และผมกำลังดูฮวงจุ้ยให้ลูกค้าคนหนึ่ง ช่วงสองวันนี้ผมยังกลับไปไม่ได้ รบกวนคุณช่วยบอกคุณท่านว่าเมื่อผมกลับไปแล้ว ผมจะไปเยี่ยมคุณท่านแน่นอน”
เมื่อซ่งหวั่นถิงได้ยินว่าเย่เฉินอยู่ที่เย่นจิง หัวใจของเธอกระตุกทันที
เธอรู้ว่าการคาดเดาของตนเองกับ อิโตะ นานาโกะค่อนข้างแน่นอนแล้ว
เย่เฉินไปเย่นจิงในช่วงเวลานี้ มันไม่ง่ายเหมือนกับที่เขาบอกว่าไปดูฮวงจุ้ยให้ลูกค้า
เพราะวันพรุ่งนี้ตระกูลเย่จะจัดงานไหว้บรรพบุรุษที่มีประจำทุก 12 ปี หากเย่เฉินเป็นลูกหลานตระกูลเย่จริง ๆ เขาจะต้องเข้าร่วมงานที่สำคัญเช่นนี้อย่างแน่นอน!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซ่งหวั่นถิงรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
เพราะตอนแรกเธอรู้สึกว่าระหว่างตนเองกับเย่เฉินนั้นมีช่องว่างขนาดใหญ่ และสิ่งเดียวที่จะทำให้เธอมั่นใจได้ก็คือสถานะลูกสาวของตระกูลซ่ง และสถานะผู้นำตระกูลซ่งคนปัจจุบัน
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอเพิ่งรู้ว่าสถานะที่แท้จริงของเย่เฉินนั้นทรงพลังกว่าสถานะลูกสาวตระกูลซ่งของตนเอง!
ซ่งหวั่นถิงรีบกล่าวว่า “ตกลงค่ะ อาจารย์เย่ งั้นฉันไม่รบกวนคุณแล้ว รอให้คุณกลับมาแล้วค่อยติดต่อกันอีกที”
“โอเค ผมกลับไปแล้วจะติดต่อคุณ”
เย่เฉินวางสาย และไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไร ดังนั้นเขาจึงกลับไปที่ห้องโถง และยืนยันขั้นตอนการไหว้บรรพบุรุษกับคนตระกูลเย่ต่อไป
และตอนนี้ซ่งหวั่นถิงยังคงยืนตกตะลึงอยู่ที่เดิม ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรอยู่พักหนึ่ง
ครู่ต่อมา เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกำลังจะวิดีโอคอลไปหาอิโตะ นานาโกะ แต่ผู้ประกอบการที่แซ่หวงส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มวีแชทของกลุ่มผู้ประกอบการเจียงหนาน เนื้อหาของข้อความคือ “ข่าวสำคัญ! ข่าวสำคัญ! สำนักว่านหลงซึ่งเป็นกลุ่มทหารรับจ้างในต่างประเทศกลับมาแก้แค้นตระกูลเย่ หลังจากพรุ่งนี้ จะไม่มีตระกูลเย่อีกต่อไป!”
เมื่อซ่งหวั่นถิงเห็นข้อความนี้ รู้สึกประหม่า เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและถามด้วยข้อความเสียง “ประธานหวง คำพูดของคุณเมื่อสักครู่หมายความว่าอย่างไร? เกิดอะไรขึ้นกับตระกูลเย่?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...