อีกฝ่ายตอบกลับด้วยข้อความเสียงอย่างรวดเร็วว่า “ประธานซ่ง คุณยังไม่รู้เรื่องนี้อีกหรือ? วันนี้สำนักว่านหลงบุกไปที่ตระกูลเย่ เพื่อส่งโลงศพไปให้พวกเขาหนึ่งร้อยกว่าโลง! ที่แท้เมื่อก่อนพ่อแม่ของประมุขของสำนักว่านหลงตายเพราะคนตระกูลเย่ ดังนั้นตอนนี้พวกเขาจึงกลับมาเพื่อแก้แค้น และพวกเขายังปล่อยข่าวออกมาว่าจะทำลายตระกูลเย่ให้สิ้นซาก!ใครก็ตามที่กล้าช่วยตระกูลเย่ จะถูกฆ่าตายอย่างไร้ความปรานี!”
ซ่งหวั่นถิงรีบส่งข้อความเสียงถามว่า “องค์กรที่เรียกว่าสำนักว่านหลงนั้นทรงพลังมากหรือ? ทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยินมาก่อน?”
ผู้ประกอบการที่แซ่หลิวในกลุ่มส่งข้อความเสียงว่า “ไม่ใช่มั้ง ประธานซ่ง! คุณไม่รู้จักสำนักว่านหลงหรือ? ตอนนี้เป็นหนึ่งในองค์กรทหารรับจ้างชั้นนำของโลก มีทหารหัวกะทิหลายหมื่นคนอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเขา! พลังการต่อสู้นั้นแข็งแกร่งมาก กระทั่งประเทศเล็กทั่วไปอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา คราวนี้คนตระกูลเย่ตายแน่นอน!”
คนที่อยู่กลุ่มอีกคนหนึ่งส่งข้อความเสียงว่า “ฉิบหาย! ผมคิดว่าตระกูลซูทำความชั่วมาเยอะ ในที่สุดก็ตกจากตำแหน่งอันดับหนึ่งของประเทศ แต่นึกไม่ถึงว่าตระกูลเย่จะเจอเรื่องแบบนี้อีก งั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ตระกูลซูก็จะกลับคืนสู่บัลลังก์อันดับหนึ่งของประเทศแล้วใช่ไหม?”
ทันใดนั้นก็มีข้อความเสียงว่า “ประธานจาง กรุณาอย่าพูดไม่ดีเกี่ยวกับตระกูลซู หลังจากตระกูลเย่ล้มแล้ว ตระกูลซูจะกลับมาเป็นตระกูลอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน หากประโยคนี้รู้ถึงหูตระกูลซูแล้ว คนตระกูลซูไม่ปล่อยคุณไปอย่างแน่นอน!”
ทันทีที่กล่าวจบ ข้อความเสียงก่อนหน้านั้นถูกเรียกกลับทันที
ยิ่งซ่งหวั่นถิงฟังมากเท่าไหร่ เธอยิ่งกลัวมากขึ้นเท่านั้น จากนั้นเธอก็วิดีโอคอลไปหาอิโตะ นานาโกะทันที
ส่วนอิโตะ นานาโกะกำลังรอข่าวจากซ่งหวั่นถิงอยู่ ดังนั้นเธอจึงรีบกดรับวิดีโอทันทีและถามว่า “พี่หวั่นถิง คุณมีข่าวอะไรไหม?”
ใบหน้าของซ่งหวั่นถิงเต็มไปด้วยความวิตกกังวล และกล่าวโพล่งออกมาว่า “นานาโกะ เกิดปัญหาใหญ่กับอาจารย์เย่แล้ว!”
“อะไรนะ?!” เมื่ออิโตะ นานาโกะได้ยินประโยคนี้ เธอถามอย่างประหม่าว่า “พี่หวั่นถิง เกิดอะไรขึ้นกับเย่เฉินซัง?!”
เมื่ออิโตะ นานาโกะได้ยินสิ่งนี้ เธอรู้สึกเวียนศีรษะ และกล่าวโพล่งออกมาว่า “ไม่! ฉันจะไปช่วยเย่เฉินซังที่เย่นจิง!”
ซ่งหวั่นถิงรีบถามว่า “นานาโกะ คุณคิดจะช่วยอาจารย์เย่ได้อย่างไร?”
อิโตะ นานาโกะกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “ตอนนี้ตระกูลนินจาหลักสี่ตระกูลในญี่ปุ่นได้สวามิภักดิ์กับตระกูลอิโตะแล้ว วันนี้ฉันจะเรียกนินจาทั้งหมดมาทันที และพาพวกเขาไปช่วยเย่เฉินซังที่เย่นจิงด้วยตนเอง!”
เมื่อซ่งหวั่นถิงได้ประโยคนี้ กล่าวทันทีว่า “โอเค ฉันจะกลับไปปรึกษากับคุณปู่ทันที และรีบไปเตรียมคน เมื่อถึงเวลาแล้วพวกเราไปพบกันที่เย่นจิง!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...