ขณะที่พูด เย่เฉินกำชับว่า: “นอกนั้น อย่าเพิ่งเปิดถุงผ้าสีดำบนหัวของพวกเขา ฉันจะเก็บความสงสัยนี้ไว้จนวินาทีสุดท้าย!”
“รับทราบ!”
เหอหงเซิ่งตอบรับด้วยความเคารพ และรีบส่งลูกน้องตระกูลเหอสองสามคนให้จัดการในทันที ให้พวกเขาพาซูโสว่เต้าและเฉินจงเหล่ย ลงมาจากรถ SUV คันที่อยู่ข้างหลัง
คนของตระกูลเย่มองคนของตระกูลเหอนำชายสองคนที่มีถุงผ้าสีดำคลุมหัวออกจากรถ แต่ละคนประหลาดใจอย่างมาก
พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทั้งสองคนนั้นเป็นใคร และไม่รู้ในตอนนี้เย่เฉิน ทำไมต้องพาสองคนนี้ที่ดูเหมือนเชลยมาที่ภูเขาเย่หลิงซาน
แต่ทว่า พวกเขาแต่ละคนมองหน้ากัน สงสัยว่าสองคนนี้มีที่มาอย่างไร และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเย่เฉิน จะมาไม้ไหนกันแน่!
……
ในขณะเดียวกัน ซ่งหวั่นถิงและคุณท่านซ่ง รวมถึงลูกน้องของตระกูลซ่ง ก็ได้มาพบกับนางาฮิโกะ อิโตะ รวมถึงอิโตะ นานาโกะสองคนพ่อและลูกสาว
ลูกน้องตระกูลซ่งเกือบร้อยคน ส่วนใหญ่เป็นนักรบธรรมดาที่อ่อนแอ และบางคนก็ไม่ใช่นักรบเลยด้วยซ้ำ
และพละกำลังของตระกูลอิโตะ ไม่ธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด
พวกเขาพาคนมามากกว่า 100 คน ทั้งหมดต่างก็เป็นยอดฝีมือของสี่ตระกูลนินจาแห่งญี่ปุ่น
หลังจากที่ต่อสู้ศึกที่โตเกียว ตระกูลทากาฮาชิและตระกูลมัตสีโมโตะร่วงหล่น สี่ตระกูลนินจา ล้วนแล้วภักดีต่อตระกูลอิโตะ
เพียงแต่ว่า นินจากลุ่มนี้จนถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ว่า พวกเขาจะเผชิญหน้ากับอะไรในวันนี้
ในตอนนี้ซ่งหวั่นถิงถามอิโตะ นานาโกะ: “นานาโกะ เราโทรศัพท์หาอาจารย์เย่กันไหม?”
อิโตะ นานาโกะคิด และพูดอย่างจริงจังว่า: “ไม่ต้องหรอกพี่หวั่นถิง ฉันเกรงว่า นิสัยของเย่เฉินซังจะปฏิเสธการช่วยเหลือจากเรา ดังนั้นก็ไปภูเขาเย่หลิงซานเลย!”
ซ่งหวั่นถิงพูดด้วยความสิ้นหวังในทันที: “เอาแบบนี้ ฉันก็ไม่บังคับพวกคุณ พวกคุณให้คนขับรถเอารถมาส่งตรงนี้ ฉันจัดการคนขับรถขับรถไปเอง ราคารถเท่าไหร่ ฉันก็จะเช่ารถราคาเท่านั้น คนของพวกคุณไม่ต้องไปภูเขาเย่หลิงซาน รอผ่านวันนี้ไป รถพวกนี้ก็จะคืนพวกคุณ!”
อีกวฝ่ายอุทาน: “รถแปดคันราคาเกือบ 5 ล้าน คุณล้อเล่นฉันเหรอ?”
ซ่งหวั่นถิงพูดโพล่งออกมา: “ฉันไม่ได้น่าเบื่อขนาดนั้น! ขอเพียงแค่คุณตอบตกลง ตอนนี้ฉันก็จะโอนให้คุณ 2 ล้าน เมื่อรถมาถึงเงินที่เหลือ 3 ล้านก็จะโอนให้คุณ!”
“ได้ๆๆ!” อีกฝ่ายได้ยินดังนี้ แทบไม่ลังเลที่จะตอบตกลงเลย
ยังไงรถพวกนี้ก็ขับมาหลายปีแล้ว มูลค่าคงเหลือไม่ถึงครึ่งของราคาเดิม อย่างมากหากไม่ต้องการรถชุดนี้ ยังไงซะ รถมือสองก็ขายได้ในราคารถใหม่ ทำยังไงก็ได้กำไร
อีกอย่างถึงแม้ว่าสำนักว่านหลงมาหาถึงที่ ตัวเองก็มีข้อโต้แย้งที่สมเหตุสมผล สุดท้ายตัวเองก็แค่เอารถให้แขกเช่า แขกขับรถไปที่ไหน ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
หลังจากนั้น 20 นาที รถบัสท่องเที่ยวแปดคันในที่สุดก็มาถึงล่าช้าแล้ว ดังนั้นทั้งสองตระกูลจึงแบ่งเป็นรถแปดคัน เดินทางไปยังภูเขาเย่หลิงซานแล้ว!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...