ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3339

เย่เฉินเหลือบมองเขา และกล่าวอย่างเย็นชาว่า “หน้าตาของตระกูลเย่กระหม่อม นั้นเป็นสิ่งผู้มีอิทธิเล็ก ๆ ชาวรัสเซียมาลบหลู่ได้หรือ? แล้วยังมีพระองค์อีกคน เป็นแค่ราชวงศ์ของประเทศเล็ก ๆ คู่ควรที่จะหยิ่งยโสโอหังต่อหน้ากระหม่อมหรือ? ใครให้ความกล้าหาญแก่พวกคุณ?”

ริชาร์ดรู้สึกตื่นตระหนกเช่นกัน

ยิ่งเย่เฉินแข็งกร้าวมากเท่าใด เขายิ่งมั่นใจการคาดเดาของตนเองมากขึ้นเท่านั้น และเชื่อว่าเย่เฉินได้รับการสนับสนุนจากสำนักว่านหลง ดังนั้นเขาถึงได้กล้ายโสโอหังขนาดนี้

ยิ่งเป็นเช่นนั้น เขาก็ยิ่งกลัวเย่เฉินจะโกรธจริง ๆ มิฉะนั้น ถ้าเขาให้สำนักว่านหลงมาจัดการกับตนเองจริง ๆ ตนเองจะไม่สามารถต้านได้

ดังนั้นเขาจึงรีบกล่าวว่า “คุณเย่ เมื่อสักครู่ท่าทีของผมนั้นไม่ถูกต้อง ผมขอโทษคุณ คุณเป็นผู้ใหญ่ที่ใจกว้าง อย่าถือสาผมเลย...... ”

โอลิเวียไม่เคยคิดว่าพระราชบิดาของเธอจะอ่อนข้อให้เย่เฉิน จึงกล่าวโพล่งออกมาว่า “พระราชบิดา! จะขอโทษเขาได้อย่างไร?!”

ริชาร์ดกล่าวโพล่งออกมาว่า “หุบปาก!”

โอลิเวียไม่คิดว่าท่าทีของพระราชบิดาจะเปลี่ยนอย่างรวดเร็วขนาดนี้ และเมื่อเธอกำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น โอมาน ราโมวิชที่อยู่ข้างริชาร์ดก็เริ่มตบหน้าตนเอง

ตอนนี้เขารู้สึกกลัวเย่เฉินมาก และกลัวว่าเย่เฉินจะไม่พอใจ แล้วให้สำนักว่านหลงมาจัดการตนเอง

โอลิเวียตกตะลึง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพระราชบิดากับโอมาน ราโมวิชถึงได้หวาดกลัวเย่เฉินมากขนาดนั้น

และหลังจากโอมาน ราโมวิชตบหน้าตนเองไปหลายสิบครั้ง จนหน้าทั้งสองข้างบวมแดง แล้วถามเย่เฉินด้วยท่าทางที่เบลอ ๆ ว่า “คุณ...คุณเย่ ตอนนี้คุณพอใจแล้วหรือยังครับ....”

เย่เฉินเหลือบมองเขาและโบกมือด้วยความรำคาญ เป็นการส่งสัญญาณให้เขาไสหัวออกไป

จอร์จรู้ดีว่าถึงแม้ตนเองจะใช้นามสกุลตระกูลรอธส์ไชลด์ แต่ครอบครัวตนเองนั้นห่างจากครอบครัวหลักที่แท้จริงเป็นอย่างมาก ซึ่งมันห่างกันมากจนเขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อใกล้เข้าไปอีกนิด

ในสถานการณ์เช่นนี้ พลังที่สามารถระดมได้ของครอบครัวตนเองนั้นด้อยกว่าของเย่เฉินมาก

ยิ่งไปกว่านั้น มีความเป็นไปได้สูงที่สำนักว่านหลงจะสนับสนุนพวกเขาอยู่ข้างหลัง

ดังนั้น หากไม่สามารถยั่วยวนคนอื่นได้ ก็อย่าพยายามอวดเก่ง มิฉะนั้นเรื่องนี้มันจะเคลียร์ยากแน่นอน

วิลเลียมไม่เข้าใจว่าทำไมบิดาและมารดาของตนเองถึงได้กลัวเย่เฉิน แล่ะเขาต้องการจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่บิดาตำหนิด้วยสายตา ดังนั้นเขาจึงยกเลิก

โอลิเวียไม่เข้าใจเรื่องนี้ยิ่งกว่าอีก และคิดอยู่ในใจว่า “ทำไมพระราชบิดาของตนเองและบิดาของวิลเลียมถึงกลัวเย่เฉิน? ที่นี่คือยุโรปเหนือ จำเป็นต้องกลัวเขามากขนาดนั้นเชียวหรือ?”