ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3345
ทุกคนต่างก็โหวกเหวกขึ้นมา
“หมอบไปอย่างนี้เลย?”
“ทิ้งมาสองร้อยล้านแล้ว ปรากฏว่าบอกหมอบก็หมอบเนี่ยนะ ไอ้นี่มันเล่นเป็นรึเปล่าเนี่ย?”
“รู้แต่แรกว่าเขาโง่ขนาดนี้ เมื่อกี้ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องกินเขาสักตา! อย่าได้ให้วิลเลียมชนะคนเดียวไปจนหมด!”
ในเวลานี้วิลเลียมแทบจะยิ้มหน้าบาน แต่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้จริงๆ จึงทำได้เพียงตั้งสติสักพักแล้วเอ่ยปากพูดว่า “คุณเย่ครับ ตอนนี้คุณไม่มีชิปที่จะเล่นในรอบต่อไปแล้ว คุณว่าเรามาเคลียร์เงินกันก่อนดีมั้ยครับ?”
เย่เฉินขมวดคิ้ว เอ่ยปากพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจว่า “นี่แม่งดวงซวยจริงๆเลย! ทำไมวันนี้ถึงดวงซวยขนาดนี้นะ….”
พูดจบ เขาก็มองวิลเลียม ถามว่า “ฉันต้องเสียเงินไถ่ชิปคืนกลับมาแล้วใช่มั้ย?”
“ใช่ครับๆๆ!” วิลเลียมยิ้มจนหน้าบานสะพรั่ง หรี่ตาพูดว่า “คุณเย่ครับ ผมเอาเลขบัญชีธนาคารสวิสให้คุณ?”
“ได้” เย่เฉินพยักหน้า พูดว่า “นายให้เลขบัญชีฉันมาก่อน เดี๋ยวฉันสั่งให้ทางบัญชีโอนเงิน”
พูดจบ เย่เฉินก็พูดต่อว่า “ใช่สิ โอนเงินระหว่างธนาคาร แล้วยังโอนเงินยูโรด้วย คงจะต้องยุ่งยากแน่นอน เงินคงไม่เข้าทันที คงไม่สามารถให้ทุกคนรอให้เงินของฉันเข้าบัญชีได้หรอก เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันเอาคองคอร์ดของฉันวางจำนองไว้ที่นายก่อน เขียนสัญญาจำนองให้นายหนึ่งใบ เซ็นชื่อให้เรียบร้อย ราคาส่วนลดสามร้อยล้านยูโร นายให้ชิปฉันสามสิบล้าน พอให้ฉันเล่นอีกสักตาก็พอแล้ว นายว่ายังไง?”
โอลิเวียเองก็รู้สึกว่าวิลเลียมคนนี้นั้นใช้ไม่ได้ แต่ยังไงซะวันนี้พวกเธอสองคนก็เล่นเป็นสามีภรรยากันแล้ว วันนี้วิลเลียมชนะเย่เฉินเท่าไหร่ ก็ถือเป็นครึ่งหนึ่งของโอลิเวียตัวเธอด้วย
เย่เฉินดันชิปมาตรงหน้าของตนเอง เสนอตัวขอกระดาษปากกาด้วยตัวเอง แล้วก็เขียนสัญญาจำนองง่ายๆฉบับหนึ่ง จากนั้นก็เซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือ
เมื่อจัดการเสร็จแล้ว เขาก็ยื่นเขาใบสัญญาจำนองให้กับวิลเลียม จากนั้นก็เหลือบมองหน้าเจ้ามือที่แจกไพ่คนนั้น พูดอย่างเหมือนจะยิ้มก็ไม่ยิ้มว่า “ฉันว่านะน้องชาย ตานี้ต้องแจกไพ่ให้กูดีๆละ นายดูสิกูแพ้มาเยอะขนาดนี้แล้ว ควรจะให้กูชนะสักตาได้แล้วมั้ง?”
เจ้ามือคนนั้นกำลังอยากจะพูดเป็นมารยาทสักหน่อย แต่จู่ๆก็รู้สึกว่ามีพลังล่องหนบางอย่างเข้าสู่สมอง ตามมาด้วย เขารีบพยักหน้าอย่างเคารพ
แต่ว่า ความเปลี่ยนแปลงอันเล็กน้อยนี้ของเขา นอกจากเย่เฉินแล้ว ไม่มีใครสังเกตเห็น…….
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...