วิลเลียมเห็นว่าเย่เฉินดูโมโห ก็รีบร้อนอธิบายทันที “คุณเย่ครับอย่าเข้าใจผิดไป ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น….”
พูดแล้ว ก็พูดต่ออีกว่า “ผมแค่คิดว่ากฎกติกาของพวกเรายังเป็นไปตามที่เรากำหนดกันไว้เมื่อกี้นี้ ที่ว่าหนึ่งร้อยล้านยูโรเคลียร์เงินหนึ่งครั้ง แต่ว่าในเมื่อคุณพูดมาอย่างนี้แล้ว งั้นผมก็ไม่พูดมากแล้วครับ เอาเป็นแพ้ครบพันล้านยูโรเมื่อไหร่ก็ค่อยเคลียร์เงินหนึ่งครั้ง ถ้าหากจนถึงสุดท้ายแล้วยังแพ้ไม่ครบ พวกเราก็รอเกมจบแล้ว ค่อยจ่ายตามจำนวนที่แพ้ไปตามจริง แบบนี้คุณว่ายังไงครับ?”
เย่เฉินพยักหน้าอย่างพอใจ พูดยิ้มๆว่า “ใช่แล้ว!แบบนี้สิถึงจะเหมือนลูกผู้ชายหน่อย!ไม่อย่างนั้นฉันจะคิดว่านายเป็นไอ้คนจนที่ไม่เคยเห็นเงินซะอีก เพิ่งจะชนะเงินได้นิดเดียว ก็อดทนรอไม่ได้อยากจะรีบเก็บใส่กระเป๋าให้สบายใจ”
พูดถึงนี่ เย่เฉินก็พูดอย่างจริงจังมากๆว่า “ฉันพูดความในใจกับนายสักประโยคนะ ฉันเย่เฉินคนนี้ดูถูกมากที่สุด ก็คือคนโง่อย่างนี้แหละ!”
“ใช่ๆๆ! ถูกครับๆๆ!” วิลเลียมฟังคำพูดนี้แล้ว ก็รู้ว่าเย่เฉินกำลังด่าตัวเอง แต่ก็ยังพยักหน้าตอบรับ พูดด้วยสีหน้าประจบว่า “คุณเย่พูดถูกครับ มาเล่นทั้งที มาตรฐานต้องกว้างหน่อย!”
พูดจบ เขาก็รีบร้อนพูดอีกว่า “มาครับ พวกเราเล่นกันต่อ!”
เย่เฉินพยักหน้า “มาสิ”
ตานี้ วิลเลียมได้ไพ่ตองA เย่เฉินเองก็ได้ไพ่ตองเช่นกัน แต่ว่าเป็นไพ่ตองK
แต่ว่า วิลเลียมพี่ไพ่Aใบหนึ่งที่เป็นไพ่โฮล เย่เฉินสามารถเห็นเพียงแค่ A สองใบ ฉะนั้นเขาจึงจงใจโยนชิปลงไปยี่สิบล้าน พูดด้วยสีหน้ามั่นใจว่าจะชนะ “ฉันเดาว่านายไม่มีทางได้ตองA!”
วิลเลียมยิ้มเล็กน้อย แล้วก็โยนชิปลงไปยี่สิบล้านเช่นกัน และพูดยิ้มๆว่า “ในเมื่อคุณเย่มั่นใจขนาดนี้ งั้นก็เพิ่มเดิมพันสักหน่อยมั้ยครับ?”
เย่เฉินยักไหล่ “เพิ่มก็เพิ่มสิ ฉันไม่กลัวแผนเชิงรุกของนายหรอก”
พูดจบ ก็โยนชิปยี่สิบล้านลงไปอีก
ตามนี้แล้วก็ถือว่าเย่เฉินวางไปทั้งหมดสี่ร้อยล้านยูโร
ตามมาด้วย เวลาของการเปิดไพ่
รอบนี้ เย่เฉินจงใจควบคุมจังหวะการลงเดิมพัน เมื่อวางเรื่อยๆจนถึงประมาณยี่สิบล้านยูโร ชิปในมือมีมูลค่าเหลือเพียงเจ็ดแปดล้าน เท่ากับบนโต๊ะไพ่ประมาณเจ็ดแปดสิบล้าน
ถ้าหากว่าครั้งนี้เย่เฉินแพ้ อย่างนั้นก็เท่ากับว่าเขาแพ้ไปทั้งหมดเก้าร้อยล้าน ไม่นานก็ต้องใช้เงินจริงในการซื้อชิปจากวิลเลียมตามกฎกติกาแล้ว
ในเวลานี้วิลเลียมเองก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็แม่งชนะมาเกือบพันล้าน ความรู้สึกแบบนี้นี่มันเหมือนฝันไปเลยจริงๆ
เย่เฉินเล่นอย่างมั่นคง แล้วโยนชิปเข้าไปอีกห้าล้าน ในมือเหลือเพียงแค่สองล้านกว่า
วิลเลียมอยากจะบีบให้เย่เฉินได้จ่ายเงินก่อนสักก้อน ฉะนั้นจึงโยนชิปจำนวนสิบล้านเข้าไป เอ่ยปากพูดว่า “คุณเย่ครับ ร้อยล้านต่อไปของผม เหมือนว่าคุณจะไม่มีชิปแล้วนะครับ”
เย่เฉินยักไหล่ แล้วโยนไพ่ทั่วไปในมือออกไปด้านข้าง เอ่ยปากพูดว่า “ฉันหมอบ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...