ตอนนี้เวลานี้
เย่เฉินและเฮเลน่ามาถึงห้องพักผู้ป่วยของราชินีที่อยู่ชั้นบนสุดของปราสาทแล้ว
เดิมทียามเฝ้าประตูคิดอยากจะขวางไว้ แต่เมื่อสอบถามไปที่โอลิเวียแล้ว ก็ปล่อยให้เข้าไป
มาถึงห้องพักผู้ป่วย เย่เฉินไล่บุคลากรทางการแพทย์ออกไป ไปมองดูคนแก่ที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย นี่คือหญิงชราที่กำลังจะตาย เนื่องจากเธอถูกอาการป่วยทรมานมานานหลายปี ทำให้ไม่เห็นถึงราศีและความน่าเกรงขามของราชินีแล้ว
เฮเลน่าที่อยู่ด้านข้างมองเย่เฉินด้วยสีหน้าตั้งตารอคอย ถามเขาว่า “คุณเย่คะ คุณสามารถรักษาคุณย่าของฉัน ให้เธอตื่นขึ้นมาได้มั้ยคะ?”
เย่เฉินพูดนิ่งๆว่า “เพียงแค่เธอยังมีลมหายใจอยู่ ฉันก็สามารถรักษาให้หายได้”
พูดแล้วเย่เฉินก็เดินไปตรงหน้าเตียงผู้ป่วย ใช้มือทาบลงที่จุดชีพจรของคนแก่ ปราณทิพย์บางอย่างค่อยๆกระจายเข้าไป
หลังจากนั้นสักพัก คิ้วของเย่เฉินขมวดแน่น เอ่ยปากพูดว่า “นายหญิงใหญ่ครับ ผมเดาว่า คุณคงจะเป็นคนที่โดดเดี่ยวที่สุดบนโลกใบนี้แล้วละมั้งครับ?”
เมื่อคำพูดนี้ของเย่เฉินพูดออกไป ก็รู้สึกได้ว่านิ้วมือของนายหญิงใหญ่สั่นเล็กน้อย
เฮเลน่าถามอย่างไม่เข้าใจว่า “เย่เฉิน…..คำพูดนี้ของนายหมายความว่ายังไง?”
เย่เฉินส่ายหัว ถอนหายใจพูดว่า “สติของคุณย่าเธอยังตื่นตัวดี ถ้าหากว่าฉันเดาไม่ผิด ตอนนี้เธอก็น่าจะได้ยินที่พวกเราคุยกัน”
“อะไรนะ?” เฮเลน่าอุทานตกใจ “คุณย่าสามารถได้ยินที่พวกเราคุยกัน? แล้วทำไมเธอถึงยังสลบไม่ตื่นละ?”
เย่เฉินพูดอย่างจริงจังว่า “ที่สลบไม่ตื่น เป็นเพียงแค่ร่างกายของเธอ ไม่ใช่สติของเธอ เพียงแค่เธอไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้ก็เท่านั้น”
เย่เฉินพูดถึงนี่ ก็รู้สึกว่านายหญิงใหญ่กำลังพยายามคิดอยากจะขยับนิ้วของเขา
แต่เสียดายที่ความต้องการของเธอรุนแรงมาก แต่กำลังของเธอกลับอ่อนแรงสุดๆ ถึงแม้จะพยายามลองทำอย่างเต็มที่แล้ว แต่ระยะการสั่นไหวของนิ้วมือ ก็มีเพียงแค่ไม่กี่มิลลิเมตรก็เท่านั้น
เย่เฉินเห็นอย่างนี้ก็คิดในใจว่า “ความปรารถนาที่จะอยู่รอดของนายหญิงใหญ่ที่แรงมากจริงๆ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ งั้นก็กระตุ้นเธออีกสักหน่อยแล้วกัน”
เวลานี้ เฮเลน่าเห็นว่าเย่เฉินพูดแล้วก็หยุด จึงรีบถามเขา “คุณเย่คะ ในเมื่อคุณมีวิธี งั้นรบกวนคุณไม่ว่ายังไงก็ต้องช่วยคุณย่านะคะ ทั้งชีวิตนี้ให้เป็นทาสฉันก็จะทดแทนบุญคุณให้กับคุณ….”
เย่เฉินเอ่ยปากพูด “ฉันมียาวิเศษสมัยโบราณของหัวเซี่ยที่จะสามารถรักษาคุณย่าของเธอจริงๆ แต่ยาแบบนี้มันล้ำค่ามากเกินไป แม้จะแค่เพียงเล็กน้อยก็ราคาสูงมาก พูดตามจริง ใช้ยาประเภทนี้เพื่อคนแก่อายุมากขนาดนี้แล้วมันไม่คุ้มสักเท่าไหร่จริงๆ”
เฮเลน่ารู้สึกตื่นตกใจขึ้นมาในทันที เธอไม่เข้าใจ ทั้งที่เย่เฉินตอบตกลงแล้วว่าจะช่วยคุณย่าให้รอด ช่วยให้ตัวเองขึ้นเป็นราชินี แล้วทำไมตอนนี้เหมือนกับว่าจะเปลี่ยนใจแล้วละ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...