"111ปี?!"เท็นโนพูดย้ำอย่างตะลึงงัน เธอไม่อยากเชื่อเลยว่ายาธรรมดานี้ จะมีประสิทธิภาพอย่างมาก
แต่ว่า เมื่อนึกถึงประสบการณ์ที่ได้รับด้วยตัวเองเมื่อกี้ของเธอ เธอโยนความสงสัยทั้งหมดให้ไกลจนมองอะไรไม่เห็นทั้งสิ้น
ตอนนี้ เธอคิดในใจว่า:"ยานี้วิเศษมาก! เมื่อกี้ฉันกินไปแค่เศษหนึ่งส่วนสี่ของยา และตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ถ้าฉันกินยาทั้งเม็ดได้ ประสิทธิภาพจะยิ่งน่าทึ่งขึ้นไปอีกแน่นอน!"
เมื่อคิดถึงนี้ เธอจึงพูดด้วยความเคารพว่า:"คุณเย่ วางใจได้เลย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะช่วยเหลือเฮเลน่าอย่างเต็มที่ และให้ความร่วมมือกับคำขอของคุณเย่อย่างเต็มที่แน่นอน!"
มีแต่ผู้ที่รอดจากความตายเท่านั้น ที่จะรู้ว่าชีวิตมีค่าเพียงใด
สำหรับเท็นโนยุโรปเหนือสูงอายุ ก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
เธอเคยสัมผัสความรู้สึกใกล้ตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ผ่านความมืดมิดและความโดดเดี่ยวมายาวนานแบบนั้น ดังนั้นสำหรับเธอแล้ว ตอนนี้ การมีชีวิตอยู่จึงสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด
เงิน อำนาจ ศักดิ์ศรีใดๆ ล้วนไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าการมีชีวิตอยู่ที่แข็งแรง
ตำแหน่งเท็นโนแล้วยังไงล่ะ? เธอตกอยู่ในอาการหมดสติด้วยตัวตนที่เป็นเท็นโน จนเกือบจะตายหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ?
ตอนนี้ เธอไม่อยากมียศเท็นโน หรือแม้แต่ยศราชวงศ์ใดๆ ก็ไม่เอา ขอแค่เธอสามารถมีสุขภาพดี อายุยืน แม้ว่าเธอจะเป็นหญิงชราตัวน้อยที่ธรรมดาที่สุด เธอก็เต็มใจมากๆ
ตอนนี้ เธอมีเป้าหมายชีวิตที่สำคัญที่สุดในอนาคตทันที นั่นคือพยายามได้ยาวิเศษจากเย่เฉินให้มากขึ้น
"มีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสองสามปี จะพอได้ไง!"
แรกๆ ที่ได้ยินเย่เฉินพูดว่าจำคุกตลอดชีวิต เท็นโนก็รู้สึกอดสงสารไม่ได้ เพราะไม่ว่ายังไงหลายปีมานี้ ไม่มีสมาชิกของราชวงศ์คนไหนถูกตัดสินจำคุก นับประสาอะไรกับจำคุกตลอดชีวิต
แต่ว่า เมื่อเธอคิดว่าโอลิเวียได้ค่อยๆฆ่าเธอทีละนิด และถึงกับพยายามควบคุมความเป็นความตายของเธอ ในใจของเธอก็โกรธขึ้นเรื่อยๆ และเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคืองว่า:"เฮเลน่า เธอไปเรียกคนที่รับผิดชอบกองกำลังป้องกันของราชองศ์มา ได้เวลาคิดบัญชีกับโอลิเวียแล้ว!"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า:"ไม่ต้องลำบากหรอกครับ โอลิเวียน่าจะมาหาเองเร็วๆนี้"
เฮเลน่าดูเวลา และพบว่าเมื่อกี้เย่เฉินให้เวลาโอลิเวียคิดครึ่งชั่วโมง และตอนนี้ก็ผ่านไปยี่สิบนาทีแล้ว
ดังนั้นเธอจึงถามว่า:"คุณเย่ ถ้าโอลิเวียตอบตกลงคำขอของคุณ คุณจะลงโทษหล่อนจากเบาไปหนักรึเปล่า?"
เย่เฉินโบกมือ:"ไม่ต้องห่วง หล่อนไม่มีทางเห็นด้วยกับคำขอของผม ผมเชื่อว่าหล่อนจะยอมฆ่าผม มากกว่าให้เงินห้าพันล้านยูโรกับผมอย่างตรงไปตรงมา"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...