ในเวลานี้พวกเขายินยอมที่จะเอาทรัพย์สินครึ่งหนึ่งออกมา แต่ถ้าหากวิธีการทำลายของใหญ่เพื่อให้ได้ของเล็กน้อย สำหรับความสูญเสียของพวกเขาก็มากกว่านำทรัพย์สินออกมาครึ่งหนึ่ง
ว่านพั่วจวินในเวลานี้ก็ตัดสินไม่ได้เลย ถ้าเพียงแค่ทำภารกิจที่เย่เฉินมอบหมายให้สำเร็จ ถ้าอย่างนั้นเขาก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น ทุกคนควรที่จะขายสมบัติพัสถานก็ต้องขาย ทำลายของใหญ่เพื่อให้ได้ของเล็กน้อยแล้วยังไง? ทำลายของใหญ่เพื่อให้ได้ของเล็กน้อยก็ต้องถอนของเล็กน้อยที่ได้มาส่งมอบหมายออกมาครึ่งหนึ่ง
แต่ว่า ตอนนี้ยังไม่รู้ว่า เย่เฉินมีท่าทีต่อตระกูลเดียวกันเหล่านี้ยังไงกันแน่ ดังนั้นก็ไม่แน่ใจขนาด จึงเอ่ยปากพูดว่า: “พวกแกส่งมอบสถานการณ์ทรัพย์สินของตัวเองออกมาให้ชัดเจนก่อน เงินสดไม่ถึงครึ่งหนึ่ง จ่ายเงินสดเข้าบัญชีก่อน ส่วนที่เหลือนั้น เดี๋ยวพวกเราจะให้ทางออกกับพวกแกทีหลัง”
ทุกคนหมดหนทาง ทำได้เพียงตกลงเท่านั้น
ดังนั้น พลทหารของว่านพั่วจวิน ก็เริ่มดำเนินการแบ่งลงทะเบียนตระกูลย่อยเหล่านี้ของตระกูลเย่ ถามรายละเอียดสถานการณ์ทรัพย์สินและสถานการณ์เงินสดของทุกคนให้ชัดเจนก่อน หลังจากที่ลงทะเบียนเสร็จ ก็ให้พวกเขาจ่ายเงินสดทั้งหมดก่อน
ตอนที่เงินสดส่วนนี้โอนไปที่บัญชีของสำนักว่านหลงอย่างต่อเนื่อง เครื่องบินคองคอร์ดที่เย่เฉินนั่งมาก็มาได้ลงจอดที่สนามบินเย่นจิงสักที
ทันทีที่ลงจอด ถังซื่อไห่ก็รีบมุ่งหน้ามาที่ภูเขาเย่หลิงซาน
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ผ่อนชำระด้วยบัตรเครดิตของธนาคารทุกงวดก็หกส่วนหนึ่งพันไม่ใช่เหรอ? ผมก็เก็บไม่มากนะ เพียงแค่ทำตามธนาคารเท่านั้นเอง”
ถังซื่อไห่รีบพูดว่า: “คุณชาย พูดแบบนี้ แต่ดอกเบี้ยนี้…….ไม่สิ อัตราค่าธรรมเนียมนี้สูงมากจริงๆ…….ผมกลัวว่าพวกเขาจะแบกรับค่าธรรมเนียมสูงขนาดนี้ไม่ไหว…….”
เย่เฉินท่าทางพ่อค้าหน้าเลือด และพูดอย่าจริงว่า: “แบกรับไม่ไหวก็ไม่เป็นไร ฉันสามารถให้ทางเลือกอื่นกับพวกเขาได้ เงินที่ติดค้างก้อนนี้ ตามส่วนลดพิเศษ คิดเปลี่ยนเป็นการถือครองหลักทรัพย์ที่เกี่ยวข้องกับกิจการของพวกเขา ตัวอย่างเช่นมูลค่ากิจการของเขาห้าพันล้าน แต่เป็นหนี้พวกเราหนึ่งพันล้าน ตามปกติแล้ว หนึ่งพันล้านนี้คิดเปลี่ยนเป็นการถือครองหลักทรัพย์ก็คือยี่สิบเปอร์เซ็นต์ แต่เพราะว่าพวกเขาติดค้างเงินพวกเรา ฉันไม่เรียกเก็บค่าธรรมเนียมการผ่อนชำระของพวกเขา ดังนั้นไม่ว่าพวกเรายังไงก็ต้องให้ส่วนลดยี่สิบเปอร์เซ็นต์สำหรับการประเมินมูลค่ารวม แบบนี้ กิจการห้าพันล้าน ลดยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็คิดให้พวกเขาสี่พันล้าน หนี้สินหนึ่งพันล้านคิดเปลี่ยนเป็นการถือครองหลักทรัพย์ก็คือยี่สิบเปอร์เซ็นต์!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...