สำหรับพวกตระกูลย่อยที่ไม่ยึดมั่นในคำมั่นสัญญาละทิ้งคุณธรรม เย่เฉินได้คิดหาวิธีจัดการปัญหาทั้งหมดไว้แล้ว และเหตุผลที่เขารีบกลับมาจากยุโรปเหนืออย่างไม่หยุดพัก ก็ต้องการจะจัดการกับตระกูลย่อยทั้งหมดเหล่านี้ในครั้งเดียวให้เสร็จ
ถังซื่อไห่ได้ยินแผนการต่อเนื่องนี้ของเย่เฉิน ในขณะเดียวกันในใจก็ตกใจ และก็รู้สึกว่าหายโกรธเป็นอย่างมาก
แม้ว่าเขาไม่ใช่คนของตระกูลเย่ แต่พวกตระกูลย่อยทั้งหมดที่ปกติอาศัยความช่วยเหลือของตระกูลเย่ ได้หลบหนีไปตอนกลางคืนที่ตระกูลเย่หัวเลี้ยวหัวต่ออยู่ในความเป็นความตาย ในใจของเขาก็โกรธเคืองเป็นอย่างมาก เย่เฉินอยากจะสั่งสอนพวกเขา ถังซื่อไห่ก็ยกมือทั้งสองข้างเห็นด้วย
เพียงแต่ว่า ถังซื่อไห่คาดไม่ถึงว่า เย่เฉินจะลงมือได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ สุดยอดแบบนี้ จะยึดเอาทรัพย์สินในบ้านตระกูลย่อยของตระกูลเย่พวกนี้ไว้ครึ่งหนึ่งจริงๆ
ในเวลานี้เย่เฉินเห็นสีหน้าท่าทางของถังซื่อไห่สับสน ก็เอ่ยปากถามเขาว่า: “พ่อบ้านถัง คุณคิดว่าผมโหดร้ายกับพวกเขาเกินไปหรือเปล่า?”
ถังซื่อไห่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง และเอ่ยปากพูดว่า: “ตอบคุณชาย ถ้าหากพูดถึงความแรงของการลงโทษ ค่อนข้างโหดไปบ้าง เนื่องจากว่าเป็นทรัพย์สินในบ้านครึ่งหนึ่ง สำหรับใครคนหนึ่งก็ยากที่จะยอมรับได้…….”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ถังซื่อไห่นิ่งไปเล็กน้อย แล้วก็พูดว่า: “แต่ว่า ผมรู้สึกว่า คุณชายทำเป็นแบบนี้ก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องอย่างไม่ต้องสงสัย ทรัพย์สินตัวของพวกเขาเอง ส่วนใหญ่แทบจะอาศัยตระกูลเย่ถึงได้สะสมลงมาได้ ในเมื่อเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อพวกเขาไม่ยึดมั่นในคำมั่นสัญญาละทิ้งคุณธรรม ตระกูลเย่ยึดทรัพย์สินส่วนหนึ่งของพวกเขาก็เป็นที่ถูกต้องอย่างไม่ต้องสงสัย นำทรัพย์สินส่วนนี้ของพวกเขากลับคืนมา สำหรับตระกูลเย่ก็เป็นส่วนเสริมยอดเยี่ยมสำหรับตระกูลเย่”
จากนั้น เย่เฉินก็พูดอีกว่า: “สถานการณ์ของพวกเขาทุกตระกูลคล้ายกัน เงินสดสามารถคิดได้เพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของสินทรัพย์ทั้งหมด ถึงขนาดเงินสดสำรองของตระกูลสาขาส่วนหนึ่งก็น้อยกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ ต่อให้ส่งมอบเงินสดทั้งหมดออกมา ยังห่างไกลจากห้าสิบเปอร์เซ็นต์ตามที่ผมต้องการ ดังนั้นครั้งนี้ผมจะให้สำนักว่านหลงออกหน้า บีบคั้นพวกเขาเซ็นข้อตกลงผ่อนชำระ ต่อจากนั้นใช้ข้อตกลงนี้ผูกมัดพวกเขาอย่างลึกซึ้ง”
“แต่ว่า ผมก็ไม่มีทางบีบคั้นพวกเขาจนตาย ตราบใดที่พวกเขามอบทรัพย์สินเงินสดออกมาตามที่ผมต้องการ เซ็นข้อตกลงผ่อนชำระ ตระกูลเย่ยังสามารถให้ทรัพยากรส่วนหนึ่งกับพวกเขาได้ ให้พวกเขาทำเงินกับตระกูลเย่ต่อไป”
“ถึงเวลานั้น พวกเขาขยันทำเงินกับตระกูลเย่ โดยพื้นฐานก็จะขยันชำระคืนหนี้สินของฉัน ด้านหนึ่งก็ให้พวกเขาเลือดไหล ด้านหนึ่งก็ให้ถ่ายเลือดให้พวกเขา อีกด้านหนึ่งก็เอาเลือดที่ถ่ายไปคืนมาอีก การไหลเวียนแบบนี้ ในขณะที่ทำให้พวกเขาห่างจากพวกเราไม่ได้ ก็ไม่สามารถยิ่งใหญ่แข็งแกร่งได้ มีเพียงแบบนี้ ถึงสามารถจับพวกเขาไว้ในฝ่ามือแน่นๆจากพื้นฐานได้”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...