สีหน้าแต่ละคนของสมาชิกตระกูลย่อยของตระกูลเย่ซีดเซียว พวกเขาคาดไม่ถึงว่า เย่เฉินจะเล่นงานพวกเขาเช่นนี้ ความต้องการของเขา แทบจะไม่ให้ทางรอดใดกับสมาชิกตระกูลย่อยของตระกูลเย่
ถ้าเกิดพวกเขาเซ็นข้อตกลงฉบับนี้ ก็เทียบเท่ากับว่าเซ็นสัญญาการขายตัวเองที่รุนแรง และไม่มีหวังที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมในอนาคต!
ว่านพั่วจวินถึงได้เข้าใจว่า ที่แท้เย่เฉินพิจารณาปัญหาได้ทั่วถึงมากกว่าตัวเอง ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อยว่า: “ไม่มีปัญหา ก็ทำตามที่นายพูดมา”
เย่เฉินก็พูดอีกว่า: “ในเมื่อเป็นการเซ็นสัญญา ก็จำเป็นต้องมีผู้รับเงินบัญชีหลักของกฎหมาย สำนักว่านหลงก็ไม่เหมาะสมที่จะออกหน้า ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุด ก็คือใช้กิจการในประเทศเป็นผู้รับ ให้พวกเขาโอนเงินเข้าบัญชีบริษัทในประเทศได้โดยตรง”
จากนั้น เย่เฉินเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก ก็พูดว่า: “ใช่แล้ว พอดีผมมีตี้เหากรุ๊ปอยู่ที่เมืองจินหลิงแห่งหนึ่ง ถ้าหากประมุขว่านไม่รังเกียจ สามารถถือว่ามีตี้เหากรุ๊ปเป็นผู้รับเงินบัญชีหลักนี้ได้อย่างสมบูรณ์ ให้พวกเขาโอนเงินทั้งหมดไปที่บัญชีของมีตี้เหากรุ๊ป”
ว่านพั่วจวินก็เข้าใจความหมายของเย่เฉินในทันที
ดังนั้น เขาพยักหน้าไปตามน้ำ และเอ่ยปากพูดว่า: “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ใช้ตี้เหากรุ๊ปของนายเป็นผู้รับเงินนะ โอนเงินไปที่บัญชีของมีตี้เหากรุ๊ปก่อน ค่อยจ่ายให้กับสำนักว่านหลงผ่านทางอื่น”
เย่เฉินกล่าวทันที: “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!”
จากนั้น เย่เฉินก็พูดอีกว่า: “ในเมื่อใช้ตี้เหากรุ๊ปเป็นผู้รับเงิน งั้นระหว่างตี้เหากรุ๊ปกับตระกูลย่อยของตระกูลเย่ ก็จำเป็นต้องมีสัญญาหนี้สินฉบับหนึ่ง นี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำไมผมถึงได้แนะนำคุณให้พวกเขาเซ็นข้อตกลงทางอิเล็กทรอนิกส์ ต้องรับรองความถูกต้องตามกฎหมายของทั้งหมดนี้ แบบนี้ตอนที่ต่อสู้คดีในอนาคต ถึงจะมีความมั่นใจมากพอ!”
สมาชิกตระกูลย่อยของตระกูลเย่เหล่านี้ ในเวลานี้แทบอยากจะฆ่าเย่เฉินให้ตายทั้งเป็น เพราะว่าไอ้หมอนี่ ไม่เพียงแต่ให้ว่านพั่วจวินส่งมอบดาบที่ฆ่าญาติตัวเองเท่านั้น ยังบอกเขาว่าลงดาบตรงไหนเร็วที่สุด แม่นยำที่สุด และโหดเหี้ยมที่สุด
ตระกูลย่อยของตระกูลเย่เหล่านี้ไม่กล้าปฏิเสธ ดังนั้นจึงทยอยเซ็นเซ็นชื่ออิเล็กทรอนิกส์ และฝ่ายAในข้อตกลง ก็คือตี้เหากรุ๊ปของเย่เฉิน
ตี้เหากรุ๊ปของเย่เฉิน ก็มีลูกหนี้เกินสามแสนล้านหยวนในทันที ซึ่งเกินมูลค่าตลาดของตี้เหากรุ๊ปทั้งหมด
ตามเนื้อหาของสัญญา สามแสนล้านถูกแบ่งชำระคืนหกสิบงวด ดังนั้นทุกเดือนในอีกห้าปีข้างหน้า พวกสมาชิกตระกูลย่อยของตระกูลเย่นี้ ก็จ่ายเงินต้นทุนให้เย่เฉินห้าพันล้าน และธรรมเนียมงวดการผ่อนชำระสิบแปดพันล้านหยวน
และเงินก้อนนี้ พวกเขาจ่ายคืนให้เป็นเวลาห้าปีโดยดิ้นไม่หลุด!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...