ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3437

“อือ”เย่เฉินพยักหน้า แล้วพูดว่า: “รอหลังจากที่ว่านพั่วจวินมาแล้ว ฉันจะให้เขาเลือกนายพลห้าดาวมาหนึ่งคน จากนั้นค่อยเลือกลูกน้องที่ได้รับการฝึกฝนเป็นอย่างดีมาสามสิบคน ถึงเวลานั้นให้พวกเขาจัดตั้งทีมรักษาความปลอดภัยที่คล่องแคล่วในเมืองจินหลิง มีนายเป็นคนสั่งการ พวกคนที่อยู่ภายใต้คำสั่งของของนายนั้น จงรักภักดีก็พอแล้ว กำลังการต่อสู้ยังอ่อนแอบ้าง มีการเพิ่มเติมของพวกเขา ความแข็งแกร่งโดยรวมจะมีคุณภาพเพิ่มขึ้น”

เฉินจื๋อข่ายพูดด้วยความเคารพว่า: “ได้ครับคุณชาย! ถึงเวลานั้นผมก็จะใช้โอกาสนี้ ให้คนของสำนักว่านหลงช่วยพวกเราฝึกฝนคนมีความสามารถออกมาบาง!”

ในเวลานี้ มีเสียงเคาะประตูและเสียงของหญิงสาวดังมาจากข้างนอกประตู: “ผู้จัดการทั่วไปเฉินค่ะ ประธานฉินของตระกูลฉิน และประธานหวังของตระกูลหวังอยากพบคุณค่ะ”

เฉินจื๋อข่ายพูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย: “ทำไมฉินกางและหวังเจิ้งกางถึงมาหาผมในเวลานี้?”

หลังจากที่พูดจบ เขามองไปทางเย่เฉิน และเอ่ยปากถาม: “คุณชาย คุณว่าจะเจอพวกเขามั้ย?”

“เจอสิ”เย่เฉินพยักหน้า และพูดว่า: “คนอื่นเขามาหาแล้ว ทำไมต้องหลบหน้าไม่เจอด้วย”

เฉินจื๋อข่ายรีบพูดกับเลขาสาวหน้าประตูว่า: “พาคนเข้ามาเถอะ”

“ได้ค่ะผู้จัดการทั่วไปเฉิน”

หลังจากนั้นไม่นาน เลขาสาวก็เดินกลับมา คนที่มากับเธอ ยังมีฉินกางและหวังเจิ้งกางทั้งสองคน

ทันทีที่ทั้งสองเข้ามา ก็เห็นเย่เฉินและหงห้านั่งอยู่บนโซฟา อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

ฉินกางรีบถาม: “อาจารย์เย่ คุณมาได้ยังไง?”

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ฉันก็ได้ยินมาว่า老东家ของผู้จัดการทั่วไปเฉินเกิดเรื่อง ดังนั้นทันทีที่เขากลับมา ฉันก็รีบมาดู”

เมื่อเห็นท่าทีนี้ของทั้งสองคน ในใจของเย่เฉินก็ชื่นชมเล็กน้อย

คนอื่นในเวลานี้ก็หลบหลีกโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงเป็นอย่างมาก พวกเขาทั้งสองคนกลับรีบมาส่งมอบธุรกิจ เห็นได้ว่าทั้งสองคนก็ถือว่าเฉินจื๋อข่ายเป็นเพื่อนจริงๆ

ดังนั้น เย่เฉินจึงยิ้มเล็กน้อย และเอ่ยปากพูดว่า: “ผู้จัดการทั่วไปเฉิน ในเมื่อทุกคนก็สนับสนุนคุณขนาดนี้ งั้นฉันก็มาช่วยเพิ่มความสนุกสนาน! เก็บห้องจัดเลี้ยงที่นี่ของคุณให้ฉันสองวัน ฉันจะจัดงานประมูล!”

เฉินจื๋อข่ายถามว่า: “อาจารย์เย่……คุณตั้งใจจะประมูลอะไร?”

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม: “เดี๋ยวฉันจะบอกกล่าวกับหวั่นถิง ให้ตระกูลซ่งของพวกเธอนำของสะสมบางส่วนจากจี๋ชิ่งถังมาสนับสนุนงานด้วย สำหรับตัวของฉันเอง……”

เย่เฉินพูดถึงตรงนี้ ก็หัวเราะเยาะตัวเอง และพูดว่า: “บนตัวของฉันก็ไม่มีของอะไรที่มีค่า สิ่งที่นำออกมาได้ เกรงว่าจะมีเพียงแต่ยาอายุวัฒนะ อย่างมากถึงเวลาจะทำเครื่องรางไม่กี่ชิ้น ดูว่าใครจะยอมเป็นคนที่เสียเงินไปเปล่าๆ!”