ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3481
เมื่อพูดถึงนี้ เธอพูดเสริมว่า:"สมบัติปัจจุบันของจี๋ชิ่งถัง เป็นงานจริงของท่านฉีไป๋ฉือ แต่ภาพวาดนั้นยังไม่ถึงขั้นเป็นงานชิ้นเอกของท่านฉีไป๋ฉือ ดังนั้นมูลค่าตลาดจึงอยู่ที่ 8 ล้านเท่านั้น……"
หลังจากได้ยิน เย่เฉินก็อดยิ้มพูดไม่ได้ว่า:"ผมก็คิดว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็กลุ้มเรื่องนี้นี่เอง"
ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างจริงจังว่า:"ระดับของงานประมูลจะสูงหรือไม่ ส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับมูลค่าของสะสมที่เขานำเสนอ แม้ว่ายาอายุวัฒนะจะสามารถขายได้ในราคาที่สูงมาก แต่หากรายการประมูลอื่น ๆ ที่ร่วมด้วยค่อนข้างธรรมดา ฉันเกรงว่ามันจะลดระดับของยาอายุวัฒนะ และทำให้ชื่อเสียงของคุณอาจารย์เย่แปดเปื้อน……"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"เรื่องนี้แก้ง่ายๆ"
พูดจบ เย่เฉินนิ่งไป แล้วพูดอย่างมั่นใจว่า:"ตอนที่พวกคุณโปรโมตการประมูล ให้เพิ่มข้อมูลของการสะสม ยินดีให้ผู้ที่ลงทะเบียนเข้าร่วมการประมูล นำของที่มีค่าที่สุดจากของสะสมตัวเอง มาเข้าร่วมการประมูลในงานประมูลครั้งนี้"
ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างลังเลว่า:"อาจารย์เย่ ผู้ที่สามารถซื้อยาอายุวัฒนะได้ น่าจะเป็นกลุ่มคนที่ร่ำรวยที่สุดในโลก พวกเขาซื้อของสะสม เช่นเดียวกับปี่เซี๊ยะมีแต่เข้าไม่มีออก และไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าพวกเขาจะเอาของเก็บสะสม มาเข้าร่วมการประมูล เว้นแต่จะเป็นการประมูลเพื่อการกุศล"
ซ่งหวั่นถิงรีบพูดว่า:"อาจารย์เย่…... แม้แต่หนึ่งในสี่ของยาอายุวัฒนะ ก็มีค่ามากแล้ว หากใช้มันในเรื่องนี้ มันจะสิ้นเปลืองไปไหม……"
เย่เฉินโบกมือและพูดว่า:"ถ้าคุณต้องการสร้างฉากใหญ่ ต้นทุนแค่นี้มันต้องเอาออกมาอยู่แล้ว ลองนึกภาพดูว่า ถ้าของสะสม20ชิ้นที่เราเลือกในวันนั้น เป็นผลงานศิลปะระดับสูงสุดที่มีมูลค่ามากกว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ บวกกับยาอายุวัฒนะชิ้นสุดท้าย งั้นงานประมูลครั้งนี้จะเป็นงานที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และหลังจากนั้นก็ไม่มีใครทำเหมือน เมื่อการประมูลจบลง เกรงว่าในเวลาอีกนาน วงการประมูลชั้นนำเหล่านั้น จะไม่มีใครกล้าจัดการประมูลอะไรอีก!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...