ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 349
บทที่ 349
เย่เฉินนัดกับฉินเอ้าเสวี่ยนเรียบร้อย เจอกันตอนพลบค่ำตอนที่เธอกำลังเรียนหนังสือที่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์จินหลิง หลังจากนั้นก็เอาโสมม่วงชั้นเลิศสามร้อยปีนั้นกลับบ้าน
ระหว่างทาง เย่เฉินโทรหาหงห้า เฉินจื๋อข่ายตามลำดับ โดยบอกพวกเขาว่า มีคนยังไม่ลืมเกี่ยวกับเรื่องยาที่อยู่บนตัวของซือเทียนฉี ดังนั้นจึงให้พวกเขาส่งคนไปปกป้องซือเทียนฉีอย่างลับๆ ในขณะเดียวกันให้จับตามองโคบายา ชิอิจิโร่
เฉินจื๋อข่ายอยู่ในจินหลิงเป็นเวลาหลายปี และมีอิทธิพลอย่างมาก ดังนั้นเย่เฉินจึงจวางแผนให้เขาอยู่ที่สนามบินลับๆ เฝ้าจับตามองโคบายา ชิอิจิโร่ ไม่ให้เขาออกไปจากจินหลงตามอำเภอใจ
เขารู้ว่า ตอนนี้บริษัทผลิตยาโคบายาต้องวางแผน อยากแย่งยาวิเศษจากซือเทียนฉี และกลับไปญี่ปุ่นเพื่อศึกษาวิจัยส่วนผสมของมัน
ดังนั้น เขาจึงวางแผนซ้อนแผน ขุดหลุมวางกับดักให้โคบายา ชิอิจิโร่มาตกหลุมพราง
ในตอนนี้โคบายา ชิอิจิโร่ยังไม่รู้ว่า เย่เฉินได้วางแผนทอตาข่ายขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็น คลุมเขาไว้ข้างในอย่างแน่นหนา
พลบค่ำ เย่เฉินมามหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์จินหลิงตามที่นัดไว้ ฉินเอ้าเสวี่ยนรอเขาอยู่ที่ประตูโรงเรียนแล้ว
พอเห็นเขามา ฉินเอ้าเสวี่ยนก็รีบก้าวไปข้างหน้า และพูดอย่างกระวนกระวายใจ "อาจารย์เย่! เพื่อนสนิทของฉันคนนั้นดูเหมือนจะกระโดดตึก ท่านรีบตามฉันไปดูเขาเถอะ!"
เย่เฉินรีบถาม “ สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?”
ฉินเอ้าเสวี่ยนพูด "หลังจากทานอาหารเย็นที่โรงอาหาร ฉันก็แอบจับตามองเธออย่างลับๆ ผู้ชายเลวนั่นก็ด่าเธออีกชุด ยังตบเธอไปทีหนึ่งจากนั้นก็เดินจากไป เพื่อนสนิทของฉันคนนั้นก็ร้องไห้ เดินวนไปวนมาที่สระน้ำตั้งนาน ฉันกลัวว่าเธอจะคิดสั้น จึงให้เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนแอบเฝ้ามองเธออย่างลับๆ! "
หญิงสาวชี้ไปที่เงามืดๆที่อยู่ใกล้สระน้ำแล้วพูดว่า "อยู่ที่นั่น!"
เมื่อเย่เฉินมองไป เขาก็เห็นว่าเงานั้นกำลังกระโดด พร้อมกับเสียงดังกระโดดตู้มลงไปในสระน้ำ
เด็กผู้หญิงทุกคนกรีดร้องด้วยความตกใจ เย่เฉินไม่พูดอะไรสักคำ วิ่งพุ่งตรงไป กระโดดลงไปในสระน้ำและอุ้มเด็กผู้หญิงที่กำลังจะจมน้ำขึ้นมา
เด็กหญิงภาวนาที่จะตาย ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าตัวเองถูกคนอุ้มขึ้นมา ยังถูกคนผลักขึ้นสู่ผิวน้ำ เธอร้องไห้ตะโกนเสียงดังว่า "อย่าช่วยฉัน ให้ฉันตายเถอะ ฉันไม่บริสุทธิ์ ฉันไม่สะอาด ฉันผิดต่ออู๋ฉี ฉันผิดต่อความรักที่เขามีให้ฉัน... "
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...