จากนั้น เย่เฉินเปลี่ยนเรื่องและถามเธอว่า:"พิธีราชาภิเษกของคุณจบลงแล้วหรือ?"
เฮเลน่าพูดว่า:"ยังค่ะ เดี๋ยวจะมีงานเลี้ยง แต่งานเลี้ยงจะไม่เปิดให้ภายนอกชม ดังนั้นจึงไม่มีการถ่ายทอดสดทางสื่อ"
เฮเลน่าส่งข้อความมาอีกฉบับหนึ่งว่า:"จริงสิ คุณเย่ ท่านย่าโปรโมตเรื่องยาอายุวัฒนะให้แขกรับเชิญแล้ว พวกเขากระตือรือร้นมาก และดูเหมือนว่าพวกเขาจะปรารถนาต่อยาอายุวัฒนะอย่างมาก"
เย่เฉินอมยิ้ม นี่คือสิ่งที่เขาต้องการ
คราวนี้ เราจะได้สร้างประโยชน์และเก็บเกี่ยวเป็นประวัติการณ์ และเป้าหมายที่ดีที่สุดก็คือมหาเศรษฐีระดับแนวหน้าของยุโรปและอเมริกา
ตราบใดที่โปรโมตให้พวกเขาดีๆ และดึงดูดพวกเขามาที่หัวเซี่ย ตอนนั้นพวกเขาจะใช้เงินเป็นจำนวนมากเพื่อประมูลยาอายุวัฒนะแน่นอน
เย่เฉินและเฮเลน่าพูดคุยกันอีกสองสามประโยคบนวีแชท จากนั้นเฮเลน่าก็ไปงานเลี้ยง และเย่เฉินเห็นว่าเป็นเวลา 6 โมงเย็นแล้ว เย่เฉินพูดกับซ่งหวั่นถิงและเฉินจื๋อข่ายว่า:"การโปรโมตยาอายุวัฒนะในต่างประเทศเริ่มแล้ว เชื่อว่าในอนาคต จะมีหลายคนค้นหาข่าวที่เกี่ยวกับยาอายุวัฒนะอย่างบ้าคลั่ง และก่อนที่พวกคุณจะเตรียมเอกสารส่งเสริมการขายอย่างเป็นทางการสำหรับการประมูล ต้องพยายามเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับกับภายนอก เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาเข้ามาแทรกแซงก่อนเวลาอันควร"
ซ่งหวั่นถิงและเฉินจื๋อข่ายตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
เย่เฉินพูดกับทั้งสองคนอีกว่า:"วันนี้ฉันมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ และเรื่องการประมูล คงต้องรบกวนให้พวกคุณทั้งสองรีบจัดการ"
ซ่งหวั่นถิงรีบพูดว่า:"อาจารย์เย่ ไม่ต้องห่วง หวั่นถิงจะทำให้ดีที่สุดแน่นอน!"
เมื่อเห็นว่าเย่เฉินกำลังจะไป เฉินจื๋อข่ายก็ถามว่า:"คุณชายจะไปไหนเหรอ? ผมไปส่งนะครับ!"
เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า:"ได้"
พูดจบ เขาก็พูดกับซ่งหวั่นถิงว่า:"หวั่นถิง พวกเราไปก่อนนะ มีอะไรก็โทรมา"
"ค่ะ อาจารย์เย่ ฉันจะไปส่งคุณ"
สำหรับกลุ่มเศรษฐีชั้นนำของโลก ส่วนใหญ่ไม่ชอบโชว์หน้า ยกเว้นบางคนที่มีสมองไม่ดีหาแต่เรื่องตลอดทั้งวัน
แม้ว่าพวกเขาจะเข้าร่วมในการประมูล และประมูลของสะสมมูลค่าหลายร้อยล้านดอลลาร์ ไม่เคยเปิดเผยตัวตน และต่างก็ใช้วิธีฝากคนมาประมูลทางโทรศัพท์ ยกเว้นบริษัทประมูลรู้ว่าเขาเป็นใคร นอกนั้นไม่มีใครรู้
เป็นเพราะความเป็นส่วนตัวสามารถได้รับการปกป้องอย่างดี จนคนรวยเหล่านี้กระตือรือร้นที่จะซื้อคอลเล็กชันในการประมูลชั้นนำเหล่านั้น
เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับความขาดแคลนของยาอายุวัฒนะในครั้งนี้ และเพื่อป้องกันการประมูลแบบฝากคนอื่นมาประมูลให้และการขายต่อ เย่เฉินกำหนดให้ทุกคนซื้อด้วยตนเอง และกินในงานเลย
ดังนั้นเขาจะต้องทำงานความเป็นส่วนตัวของคนรวยเหล่านี้ให้ดี ไม่เช่นนั้นจะทำให้พวกเขาได้รับประสบการณ์การซื้อที่แย่มาก
ในเมื่อเป็นการสร้างผลประโยชน์และเก็บเกี่ยว แน่นอนว่าในขณะที่สร้างผลประโยชน์ ยังสามารถทำให้การเก็บเกี่ยวรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...