เว่ยเลี่ยงนำโคลนยาที่เย่เฉินได้ผสมยาช่วยหัวใจแล้วกลั่นออกมา เอากลับบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน ในตอนบ่าย เขาใช้โคลนยานี้ ผลิตยาเกิดใหม่เก้าเสวียนจำนวน 700 กล่องออกมา
จากนั้นเขาก็เอายี่สิบกล่องออกมา และล็อคส่วนที่เหลือไว้ในตู้นิรภัย
หลังจากนั้น เขาสั่งให้คนสนิทของเขา เริ่มเผยแพร่ข่าวในประเทศเพื่อขออาสาสมัครทดลองยาต้านมะเร็งชนิดใหม่ และขอให้อาสาสมัครเหล่านี้ให้คำอธิบายสถานการณ์ครอบครัว และเคสที่แท้จริงของพวกเขา เพื่อตรวจสอบ
ตามแผนของเว่ยเลี่ยง เขาตั้งใจที่จะรวบรวมผู้สมัครภายในหนึ่งสัปดาห์ จากนั้นเลือกผู้สมัคร 100 คนที่เหมาะสมที่สุดจากผู้สมัครเหล่านี้ และเชิญพวกเขาทั้งหมดไปจินหลิง รวมตัวทำการทดลองยา
บอกว่าลองยา แต่เขารู้ดีว่านี่คือ โอกาสที่เย่เฉินมอบให้คนร้อยคน หรือร้อยครอบครัวได้เกิดใหม่
หลังจากจัดการสิ่งเหล่านี้แล้ว เขาก็รีบไปที่สนามบินพร้อมกับยาเกิดใหม่เก้าเสวียน20 กล่องและรีบไปสหรัฐอเมริกา
ทันทีที่เครื่องบินออก ในใจเว่ยเลี่ยงยังคงประหม่าอยู่บ้าง
เขายังไม่รู้ประสิทธิภาพของยาเกิดใหม่เก้าเสวียนเหล่านี้เลย ดังนั้นไม่รู้ว่าสหรัฐอเมริกาครั้งนี้ จะสามารถทำงานที่เย่เฉินมอบหมายให้ได้ไหม
แต่เขาไม่เคยคิดฝันว่า ยาเกิดใหม่เก้าเสวียน20กล่องนี้ จะสร้างกระแสในสหรัฐอเมริกาแค่ไหน
......
ในคืนที่เว่ยเลี่ยง ออกเดินทางไปสหรัฐอเมริกา เครื่องบินคองคอร์ดของตระกูลเย่ ก็แอบบินไปที่จินหลิง เพื่อเตรียมตัวล่วงหน้าสำหรับการเดินทางของเย่เฉิน ไปยังตะวันออกกลาง
เพื่อที่จะสามารถแก้ปัญหาทั้งหมดของนักโทษสำนักว่านหลง และฐานทัพในคราวเดียว เย่เฉินไม่เพียงแต่ต้องนัดกับว่านพั่วจวิน ไปพบกันที่สนามบินเบรุต เมืองหลวงของเลบานอนในเช้าวันพรุ่งนี้ และยังติดต่อกับคามมิตล่วงหน้าอีกด้วย
นอกจากนี้ การดูแลรักษาเรือนจำชั่วคราวนี้ยังต้องใช้ทรัพยากรมนุษย์และวัสดุจำนวนมาก ซึ่งมันแย่ยิ่งกว่าเดิม สำหรับกองทัพของรัฐบาลที่อยู่ในสถานการณ์ยากจน
ตอนแรกพวกเขายังอยากคุยกับว่านพั่วจวิน ให้สำนักว่านหลงจ่ายค่าชดเชยจำนวนหนึ่ง แล้วรีบพานักโทษ 15,000 คนนี้ออกไป แต่ในช่วงนี้ ว่านพั่วจวินยุ่งกับการไปหาตระกูลเย่เพื่อแก้แค้น คุกเข่าบนภูเขาเย่หลิงซานเพื่อสำนึกผิด ไม่ก็ยุ่งกับงานศพของพ่อแม่รวมถึงภารกิจที่เย่เฉินให้ล้างบาป จึงไม่สามารถติดต่อกับว่านพั่วจวินได้เลย
ในตอนที่เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับเชลย 15,000 คนนี้ เย่เฉินก็โทรมา
ซัยยิตรู้แค่ว่าเย่เฉินนามสกุลเย่ แต่เขาไม่รู้ว่าเย่เฉินเป็นคนของตระกูลเย่ ดังนั้นเขารับสายแบบไม่คิดมาก และถามเขาอย่างสุภาพมากว่า:"คุณเย่โทรหาผมมีอะไรเหรอครับ?"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"คุณซัยยิต ผมโทรหาคุณ เพื่อที่จะคุยเรื่องสำนักว่านหลง"
"สำนักว่านหลง?"ซัยยิตจู่ๆ ก็รู้สึกตื่นเต้น และรีบถามว่า:"คุณเย่ คุณมีข้อเสนอแนะดีๆ ในเรื่องสำนักว่านหลงเหรอ? บอกความจริงว่า นักโทษหนึ่งหมื่นห้าพันคนนี้ ทำให้ผมปวดหัวไปหมดแล้ว……"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...