เว่ยเลี่ยงเอ่ยพูดว่า “ยาเกิดใหม่เก้าเสวียนของเราไม่มีผลข้างเคียงใดๆ แต่ถ้าอาการของเขาค่อนข้างหนัก คุณสามารถให้เขากินหลายๆเม็ดได้ ทุกครึ่งชั่วโมงให้เขากินหนึ่งเม็ด จนกว่าจะกินครบเจ็ดเม็ด แบบนี้อย่างน้อยก็สามารถรับประกันได้ว่า เขาจะไม่เป็นอันตรายใดๆในอีกสองสามเดือน ไม่อย่างนั้นถ้าหากเซลล์มะเร็งแผ่ขยายและสะสมเพิ่มเรื่่อยๆ เขาอาจจะตกอยู่ในสภาวะวิกฤตในเวลาไม่ช้า”
สมิธรีบเอ่ยถามขึ้น “ถ้าวันนี้กินหมด แล้วพรุ่งนี้จะทำยังไง?”
เว่ยเลี่ยงเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “ผมบอกแล้วไง ถ้ากินหมดวันนี้ อย่างน้อยก็ยังสามารถรับประกันได้ว่าเขาจะยื้อชีวิตไปได้อีกสองสามเดือน ถ้าหากควบคุมเซลล์มะเร็งได้ ไม่แน่อาจมีชีวิตอยู่ถึงปีก็ได้ ส่วนยาที่เหลือ เอาไว้วันหลังค่อยคุยแล้วกัน”
เว่ยเลี่ยงเอ่ยขึ้นมาอีกว่า “คุณสมิธ ตอนนี้ผมอยากพักผ่อน ขออนุญาตวางสายนะครับ”
ต่อจากนั้น เว่ยเลี่ยงก็ไม่รอให้สมิธได้ตอบกลับ ชิงวางสายไปก่อน
เมื่อวางสายเสร็จ เว่ยเลี่ยงก็โทรหาพนักงานสนามบิน ให้พวกเขายื่นเรื่องเที่ยวบินและเตรียมเครื่องบินให้ ส่วนตัวเองจะรีบตามไปที่สนามบินให้เร็วที่สุด
หลังจากโทรหาพนักงานสนามบินเสร็จ เว่ยเลี่ยงก็ปิดเครื่อง เก็บข้าวของทุกอย่าง ไม่แม้แต่จะทำเรื่องคืนห้อง ออกมาเรียกรถออกจากโรงแรมตรงไปที่สนามบินทันที
……
ด้านสมิธที่ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลยังคงไม่ลดละที่จะขอยาเกิดใหม่เก้าเสวียนอีกกระปุกกับเว่ยเลี่ยง
เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ ก็ปั้นหน้าโทรไปหาเว่ยเลี่ยงอีกครั้ง แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า เสียงปลายสายจะดังขึ้นมาว่าอีกฝ่ายปิดเครื่องไปแล้ว
ในใจของสมิธรู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก ถ้ารู้อย่างนี้ตั้งแต่แรก ให้ตายยังไงเขาก็คงไม่เล่นตัวกับเว่ยเลี่ยง ยังไงก็ต้องเอายาเกิดใหม่เก้าเสวียนสองกระปุกนั้นมาให้ได้
แต่น่าเสียดาย ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาเสียใจเรื่องยาย้อนหลังอะไรทั้งนั้น ดังนั้นจึงทำได้แค่พุ่งความสนใจมาที่จิมมี่ลูกชายของเขาอีกครั้ง
เขาหันไปพูดกับภรรยาว่า “เจนนี่ รอก่อน!อีกสองสามนาทีค่อยให้จิมมี่กินยา!”
ในตอนที่เจนนี่กำลังแปลกใจ เขาก็รีบหันไปพูดกับหมอเจ้าของไข้ว่า “เรียกคนของคุณมาที่นี่ให้หมด ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปให้เฝ้าติดตามการเปลี่ยนแปลงของร่างกายจิมมี่อย่างใกล้ชิด และต้องจดบันทึกเอาไว้ไม่ให้ขาดแม้แต่รายละเอียดเดียว อีกอย่าง เตรียมกล้องมาบันทึกภาพตลอดทั้งกระบวนการด้วย ผมล่ะอยากจะเห็นจริงๆ ว่ายาชนิดนี้มันจะเก่งกาจสักแค่ไหนกันเชียว!”
“ครับ!”
หมอเจ้าของไข้เองก็แทบจะทนรอไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
เมื่อสักครู่เขาพลาดกระบวนการทานยาของจิมมี่ทั้งหมด ตอนที่ตามมาก็เห็นแค่ผลลัพธ์ ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงอยากเห็นกับตาว่ายาชนิดนี้ จะวิเศษเท่าไหร่กันเชียว!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...