ไม่นาน จิมมี่ก็ถูกหมอและพยาบาลเข็นไปยังศูนย์เวชศาสตร์นิวเคลียร์
หลังจากฉีดสารทึบรังสีเข้าไปในร่างกาย เขาก็ถูกส่งตัวเข้าไปในห้องCT เพื่อทำการสแกนให้ครบถ้วน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผลการสแกนก็ออก หมอหลายๆคนมามุงอยู่ตรงหน้าจอคอม เพื่อตรวจดูภาพCTใหม่ล่าสุดของจิมมี่
หมอเจ้าของไข้เปิดข้อมูลรูปภาพไม่กี่เดือนก่อนขึ้นมาเปรียบเทียบ จากนั้นก็อุทานว่า “ไม่น่าเชื่อ!จุดเพาะเชื้อโรคในร่างกายของจิมมี่ หดเล็กลงจริงๆด้วย!”
เนื่องจากอาการป่วยโรคมะเร็งของจิมมี่อยู่ในระยะสุดท้ายแล้ว ดังนั้นเชื้อจึงเริ่มลุกลามและถ่ายโอนไปยังส่วนต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นน้ำเหลือง กระดูก ตับและปอด ล้วนแล้วแต่มีจุดเพาะเนื้องอกทั้งนั้น ซึ่งกินพื้นที่ไปไม่ใช่น้อยๆ
ก้อนที่ใหญ่ที่สุด ถึงขั้นมีขนาดเทียบเท่ากำปั้นของเด็กทารกเลยทีเดียว
อีกอย่าง เนื่องจากมีการใช้วิธีรักษามาหมดแล้ว เซลล์มะเร็งของจิมมี่ยิ่งขยายเร็วขึ้นเรื่อยๆ เนื้องอกเองก็ค่อยๆโตขึ้นไม่หยุด
ถ้าพูดตามสภาพการณ์ปกติ ผ่านไปซักครึ่งเดือน เนื้องอกก็จะมีขนาดโตขึ้น
ทว่าตอนนี้ จุดเพาะเชื้อโรคไม่ใช่แค่หยุดโตขึ้นแต่กลับเล็กลงเสียอย่างนั้น!
โดยเฉพาะเนื้องอกก้อนใหญ่ในกะโหลกที่กดทับเส้นประสาทตาและเส้นประสาทหู ตอนนี้หดเล็กลงไปตั้งมิลลิเมตร!
อย่ามองข้ามเเพียงเพราะมีขนาดแค่หนึ่งมิลลิเมตรเชียว เพราะว่าสิ่งที่กดทับเส้นประสาทเอาไว้ก็คือไอ้เจ้าหนึ่งมิลลิเมตรนี่แหละ
สิ่งนี้ทำเอาเหล่าหมอๆเต้นเร้า!
ผู้เชี่ยวชาญทางยาอย่างแมททิวอุทานอย่างตกใจว่า “เราวิจัยเรื่องยาต้านมะเร็งอยู่พอดีเลย และเจ้านี่แหละคือยาต้านที่ดีที่สุด!”
หมอเจ้าของไข้อดที่จะคร่ำครวญออกมาไม่ได้ “ใช่แล้ว! ยานี่มีประสิทธิภาพการรักษาโรคมะเร็งที่ดีเลยทีเดียว ถ้าหากมันสามารถครอบคลุมทั่วทั้งโลกได้ล่ะก็ แผนกรักษาโรคมะเร็งของเราจะได้ไม่ต้องทำงานหนักแล้ว”
สมิธล่ะยอมจริงๆ!
เขาไม่เข้าใจ ทำไมการแพทย์แบบดั้งเดิมของหัวเซี่ยถึงได้มีประสิทธิภาพแข็งแกร่งขนาดนี้
หลังจากกินยาครบเจ็ดเม็ด เขาก็จะสามารถลุกขั้นนั่งได้ ด้วยตัวเองแถมยังก้าวกระโดดบนพื้นได้อีกด้วย
ซึ่งก่อนหน้านี้มะเร็งในร่างกายของจิมมี่เคยมีประวัติการลุกลามมามากกว่าหนึ่งปี โดยเฉพาะกระดูกช่วงขาทั้งสองข้าง ดังนั้นเขาจึงต้องนอนเป็นผักอยู่บนเตียงมาหนึ่งปีเต็มๆ
ผ่านไปแค่หนึ่งปีสามารถกลับมาเดินได้อีกครั้ง ต่อให้จะฝืนก้าวได้แค่สิบกว่าเมตร แต่ในมุมมองของหมอผู้เชี่ยวชาญแล้วมันคือปาฏิหาริย์ในปาฏิหาริย์
ตั้งแต่พวกเขาเป็นหมอมาไม่เคยมีสถานการณ์แบบนี้เกิดขึ้นมาก่อน ก็เหมือนกับที่พวกเขาไม่เคยเจอผู้ป่วยโรคอัมพาตขั้นสูงลุกขึ้นมาเดินได้อีกครั้งสักคน
คู่สามีภรรยาสมิธตื่นเต้นจนไม่ได้หลับทั้งคืน
ซึ่งสำหรับเจนนี่ นอกจากจะตื่นเต้นและดีใจแล้ว ก็ยังแอบกังวลอยู่หน่อยๆ
ดังนั้น เธอจึงอดเอ่ยถามสมิธขึ้นมาไม่ได้ว่า “ที่รัก วันนี้คุณต้องหาทางเอายาเกิดใหม่เก้าเสวียนอีกกระปุกมาให้จิมมี่ให้ได้นะ ดูจากแนวโน้มแล้ว ถ้าลูกได้ทานอีกกระปุก ต้องกลับไปรักษาตัวที่บ้านได้แน่ๆ!”
พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็สะอื้นออกมา “จิมมี่ไม่ได้นอนที่บ้านมาสามปีแล้วนะ……”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...