จากนั้น เขาก็บอกกล่าวกับลูกน้องคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายว่า: “ปล่อยเรือชูชีพลงมา ให้พวกเขารีบไสหัวออกไปซะ!”
โจรสลัดหลายคนมองหน้ากัน สีหน้าท่าทางค่อนข้างได้ใจ
ในความคิดของพวกเขา พวกเขาไม่เพียงแต่เป็นเจ้าของอ่าวเอเดน ยิ่งไปกว่ายังมีรัศมีบนร่างกายที่ไม่มีใครกล้าทำให้ขุ่นเคืองใจ
ทุกครั้งที่พวกเขาออกมาจี้ปล้นเรือพาณิชย์ ล้มเหลวก็ถอยกลับไป ประสบความสำเร็จก็แลกเปลี่ยนเงินมาใช้ ต่อให้ถูกจับตัวไว้ อีกฝ่ายก็จะปล่อยพวกเขาอย่างว่าง่าย รัศมีที่แทบจะไร้คู่ต่อกรแบบนี้ ทำให้พวกเขาจองหองมากขึ้นเรื่อยๆ
ในเวลานี้ ปั้นจั่นที่อยู่ด้านข้างของเรือ ได้วางเรือชูชีพลำหนึ่งที่แขวนอยู่ไว้ที่ด้านข้างของกราบเรือในทันที
หัวหน้าหน่วยของสำนักว่านหลงพูดกับหกคนนี้ว่า: “รีบไสหัวออกไปให้พ้นซะ!”
ทั้งหกคนเบะปาก และขึ้นเรือทีละคน
เมื่อโจรสลัดทั้งหกคนขึ้นเรือ ในใจก็โล่งอกอย่างสมบูรณ์ และสีหน้าท่าทางของพวกเขาที่มองไปทางสำนักว่านหลงหลายคน ก็แอบแฝงไปด้วยความขุ่นมัวและความเกลียดชังเล็กน้อย ดูเหมือนในใจไม่พอใจเป็นอย่างมาก
ตอนนี้ความคิดของพวกเขาง่ายดายเป็นอย่างมาก ตราบใดที่ออกจากที่นี่ ก็จะขับเรือชูชีพลำนี้ในทันที และรีบกลับไปที่ฐานทัพของตัวเอง รอการกลับมาครั้งหน้า
สำหรับเรื่องการจับกุม พวกเขาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ
ในฐานะโจรสลัดในอ่าวเอเดน ใครบ้างไม่เคยโดนจับ? เพียงแต่ว่าทุกครั้งที่โดนจับก็จะถูกปล่อยกลับไปอย่างสมบูรณ์แบบ
เสียงปืนก็ปะทุขึ้นในทันที พวกโจรสลัดนี้ยังคิดว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะฆ่าพวกเขา แต่ละคนก็หนีหัวซุกหัวซุนไปบนเรือชูชีพด้วยความหวาดกลัวและร้องไห้เสียงดัง
แต่ว่า เมื่อเสียงปืนหยุดลง พวกเขาถึงได้ค่อยๆลืมตา ค้นพบอย่างตกใจหวาดผวาว่า ที่แท้ทุกคนไม่ได้โดนยิง!
เมื่อพวกเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก จู่ๆพวกเขาก็ค้นพบว่า กระสุนหนึ่งตลับนี้ของอีกฝ่าย ได้ยิงข้างล่างของเรือชูชีพเป็นหลายสิบรู ยังยิงเครื่องยนต์ที่อยู่ด้านหลังเรือชูชีพจนกลายเป็นเศษเหล็กอีกด้วย!
และหัวหน้าหน่วยของสำนักว่านหลงคนนั้น หลังจากที่กระสุนตลับนี้หมดเกลี้ยง พูดกับโจรสลัดทั้งหกคนอย่างจริงจังว่า: “หลังจากที่พวกแกกลับไป จะต้องเปลี่ยนใจกลับตัวเป็นคนใหม่นะ!”
เดิมทีโจรสลัดทั้งหกคนก็ไม่พอใจมาก ในเวลานี้ก็เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกอย่างมากในทันที และหนึ่งในนั้นก็โพล่งออกมาด้วยความตื่นตระหนกมาก: “บัดซบ! ไอ้บ้าอย่างแก! นี่แกยิงปืนเลี้ยงส่งให้พวกเราที่ไหนกัน แกแม่งตั้งใจยิงให้เรือรั่วยังทำให้เครื่องยนต์พังด้วย นี่ก็คือตั้งใจฆ่าพวกเราให้ตาย!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...