ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 357
บทที่ 357
ครูประจำชั้นของอู๋ฉีและเพื่อนร่วมห้องในหอพักเดียวกันเกือบจะถูกเขาทรมานจนแทบบ้า
พวกเขาฝืนทนต่ออาการคลื่นไส้ จะส่งอู๋ฉีกลับไปหาหมอที่นั่น
คนนั้นที่ถูกอู๋ฉีลากออกมาจากห้องน้ำ ชายชราที่ถูกโยนนั่งร้องไห้อยู่กับพื้น "สมองมีปัญหาก็อย่าปล่อยมันออกมา!แม้แต่อึก็ยังมาแย่งนะ!"
ครูประจำชั้นรู้สึกอึดอัด หยิบกระเป๋าตังค์ออกมา ยื่นให้ชายชราห้าร้อย พูด "ลุง นี่ชดเชยค่าเสียหาย ขอให้ท่านโปรดอภัย... "
ชายชราคิดไม่ถึงมาก่อนว่าอย่างนี้ก็หาเงินได้ห้าร้อย ความลำบากที่ได้รับเมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้ง หลังจากนั้นก็ยิ้มแย้มแจ่มใสแล้วถามว่า “ครั้งหน้าจะเอาอีกไหม?”
ครูประจำชั้นคลื่นไส้พักหนึ่ง พูดว่า "ลุง ครั้งหน้าไม่ต้องแล้ว ถ้าหากท่านยังถ่ายไม่หมดก็เข้าไปถ่ายต่อเถอะ ... "
พูดจบ รีบเรียกทุกคน "เร็ว พาอู๋ฉีไปหาหมอ!"
เมื่อไปถึงที่หมอตรงนั้น หมอเหลือบมองเขา ก็อาเจียนอาหารมื้อเย็นออกมาหมด พูดว่า “ผมขอร้องพวกคุณ พาไปโรงพยาบาลโรคจิตเถอะ โรคแบบนี้พวกเรารักษาไม่ได้จริงๆ！”
ครูประจำชั้นบอกว่า "อย่างน้อยท่านก็ต้องช่วยเขาล้างกระเพาะหน่อย ของพวกนี้กินลงไปสกปรกมาก ... "
หมอแทบจะร้องไห้ พูด "ผมล้างให้เขาได้ แต่คุณไม่กลัวเหรอว่าผ่านไปสักพักเดี๋ยวเขาก็อยากจะไปกินอีก? ถึงผมจะล้างยังไง ต้องค่อยๆใส่ท่อลงไปทีละนิด แต่สู้ที่เขากินเร็วขนาดนั้นไม่ได้นะ! "
ครูประจำชั้นอ้าปากถามเพื่อนทุกคนที่อยู่หอพักด้วยกัน “นี่คือครั้งที่สองของเขาหรอ?”
"ใช่" เพื่อนที่พักด้วยกันรีบพยักหน้า "ห่างกันประมาณแค่หนึ่งชั่วโมง!"
ครูประจำชั้นพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นเป็นไปได้ว่าผ่านไปอีกชั่วโมงเขาจะกินอีก ... "
เพื่อนร่วมหอพักที่นั่งข้างๆอู๋ฉีรีบพูดว่า "น้องสาม นายหยุดพูดได้แล้ว!"
"โอ้ ... " น้องสามถึงจะตระหนักถึงเรื่องจริงที่น่าคลื่นไส้ ดังนั้น
อู๋ฉีรีบจี้ถาม "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?! บอกฉันให้ชัดเจน!"
"อันนี้ ... " ทุกคนมองหน้ากัน ฉากปีศาจที่น่ากลัวเมื่อครู่ ไม่มีใครยินยอมที่จะอธิบาย กระทั่งแม้แต่นึกถึงก็ขยะแขยง
อู๋ฉีตะโกนจนหน้าดำ “ แม่ง! พวกนายจะพูดไม่พูด!”
เสียงตะโกนออกมา รถทั้งตู้โดยสารก็เหม็นทันที!
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...