ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 356
บทที่ 356
อู๋ฉีคว้าคอเสื้อของเขาด้วยความโกรธ "แม่ง ถ้าผมรู้ผมจะมาหาคุณทำไม?! รีบล้างท้องให้ผม!"
แม้ว่าหมอจะไม่พอใจกับท่าทีของเขามาก แต่ด้วยจรรยาบรรณของหมอ รีบพูดกับพยาบาลว่า "เตรียมเครื่องมือล้างกระเพาะ!"
พยาบาลรีบพยักหน้าและเตรียมความพร้อม
ในเวลานั้นเอง จู๋ๆอู๋ฉีก็รู้สึกว่า ในสมองเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นเขาเสียสติ ในสมองที่คิดอยู่ กลับล้วนเป็นเรื่องกินอึ!ดังนั้น เขาจึงโพล่งออกมาโดยไม่รู้ตัว "ห้องน้ำอยู่ที่ไหน? ห้องน้ำอยู่ที่ไหน?!"
หมอชี้ไปทางขวามือโดยไม่รู้ตัวแล้วพูดว่า "เลี้ยวซ้ายแล้วเดินไปสุดท้ายตรงนั้น"
เมื่ออู๋ฉีได้ยินดังนั้นเขาก็รีบวิ่งออกไปที่ห้องน้ำ
ครูและนักศึกษาทุกคนรีบวิ่งตามไป
อู๋ฉีพุ่งตรงเข้าไปในห้องน้ำ ตรงไปเปิดประตูห้องหนึ่งออก พอเปิดออกไม่ใช่จะเข้าห้องน้ำ แต่กลับไปมองที่โถส้วม เห็นโถส้วมว่างเปล่า รีบถอยออกมา เปิดบานที่สอง
ทุกคนตกใจกับการกระทำของเขา หรือเป็นไปได้ไหม ... จะกินอีก? !
ในเวลานั้นเอง อู๋ฉีเปิดบานที่สอง ในนั้นมีชายชราอยู่ อู๋ฉีรีบพุ่งเข้าไป ทุกคนดึงเขาไว้แน่น แล้วพูดว่า "ไม่ได้อู๋ฉี ไม่ได้นะ!"
อู๋ฉีกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง "ปล่อยฉัน! ปล่อยฉันไป! ให้ฉันกิน ฉันอยากกิน!"
ทุกคนแทบล้มทั้งยืน เกิดอะไรขึ้นกับคนนี้กันแน่? จู่ๆทำไมถึงกลายเป็นโรคประสาทไปแล้ว? ไม่อย่างนั้น ทำไมถึงเหมือนคนบ้าอย่างนั้น สู้สุดชีวิตเพื่อที่จะกินอึ ?
ในขณะนี้ครูตะโกนขึ้น "เร็ว มัดเขาไว้แล้วเอาเขาออกไป!"
ทุกคนร่วมกันช่วยพาเขาออกไป
พูดไป เขาก็ดิ้นรนอย่างรุนแรง
เนื่องจากพลังอาละวาดของเขารุนแรงมาก นักศึกษาหลายคนยังจับเขาไว้ไม่ไหว หลังจากที่เขาสลัดหลุดออกไปได้ครู่เดียว ยิ่งรีบอย่างบ้าคลั่งตรงไปทางห้องน้ำ
นักศึกษาหลายคนรีบตามมาจากด้านหลัง แต่ความเร็วยังไม่เร็วเท่าเขา เมื่อทุกคนพุ่งไปถึงห้องน้ำ เขาได้ดึงชายชราคนนั้นออกมาโยนลงไปพื้น ตัวเองกระโจนเข้าห้องน้ำ เริ่มยัดเข้าปาก ...
ทุกคนรีบก้าวไปข้างหน้าลากเขาไว้แน่น แต่ว่าไม่ว่าจะใช้วิธีหนักหรือเบาก็ขวางเขาไว้ไม่หยุด ...
ชายชราตกใจแม้แต่กางเกงก็ไม่ได้ใส่ บ่นพึมพำอยู่บนพื้น มีเรื่องดีแต่ถูกฉากนี้ทำให้ตกใจขวัญเสีย รีบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอ แล้วโพสต์ลงบนTiktok
"เปิดหูเปิดตา! คาดไม่ถึงว่าโรงพยาบาลชุมชนจินหลิงมีคนบ้าที่แย่งกินอึ... "
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...