ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3587
เย่เฉินเข้าใจในทันที ถ้ามหาวิทยาลัยผู้สูงอายุก็ไปด้วย ถ้าอย่างงั้นด้วยการศึกษา อารมณ์ และรูปลักษณ์ของหานเหม่ยฉิงแล้ว จะต้องได้เป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุอย่างแน่นอน
ด้วยภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ถึงแม้จะฆ่าพ่อตาของตัวเองให้ตาย เขาก็คงไม่พาแม่ยายของตัวเองไปที่นั่นอย่างแน่นอน
หม่าหลันกลับฟังไม่ออกข้อมูลที่ซ่อนอยู่ในการสนทนาระหว่างทั้งสอง เมื่อได้ยินเซียวฉางควนพูดแบบนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ยืดเยื้ออีกต่อไป
เซียวฉางควนยืนขึ้นในเวลานี้ และเอ่ยปากกล่าวว่า “มันสายแล้ว ผมจะต้องไปที่สมาคมแล้ว”
หลังจากพูดจบ เขาก็รีบออกจากบ้านพัก และขับรถออกไป
หม่าหลันรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย รู้สึกแต่ว่าตัวเองไม่ชอบเซียวฉางควนมาเกือบครึ่งชีวิต แต่ไม่เคยคิดว่าการงานของเซียวฉางควนจะดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว และความรู้สึกที่แตกต่างก็หล่นทับลงมาเหมือนดั่งภูเขา
เธอถามเย่เฉินอย่างระมัดระวังว่า “ลูกเขยแสนดี คุณคิดว่าแม่ควรทำธุรกิจคนชราอะไรได้บ้างเหรอ?”
เย่เฉินตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็ถามเธอว่า “แม่ คุณอยากจะทำธุรกิจอะไรเหรอ?”
หม่าหลันถอนหายใจ “เฮ้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันรู้สึกว่าพ่อของคุณเฟื่องฟูอยู่ในสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด ฉันอยู่เฉยๆ ที่บ้านแบบนี้มาโดยตลอด มันก็คงไม่ใช่เรื่อง.........”
เย่เฉินหัวเราะและพูดว่า “ขาของคุณยังไม่หายดีเลยไม่ใช่เหรอ?”
หม่าหลันรีบพูดว่า “นี่ก็ใกล้จะหายดีแล้ว...... ฉันเบื่ออยู่ที่บ้านมานานเกินไปแล้ว และอยากจะหาอะไรทำสักอย่าง.........”
หม่าหลันรีบพูดว่า “ลูกเขยแสนดีคุณอย่าเพิ่งไปเลย ช่วยคิดให้แม่หน่อย ตกลงแม่จะทำอะไรได้บ้าง? แม่จะปล่อยให้เซียวฉางคุวเทียบลงไปไม่ได้!”
ขณะที่เย่เฉินเดินขึ้นบันได เขาก็ตอบด้วยว่า “แม่คุณไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจะลองคิดให้คุณอย่างดีๆ เลย”
หม่าหลันถามอย่างกังวลจากด้านหลังว่า “ลูกเขยแสนดี แล้วคุณจะกลับมาตอนไหนล่ะ!”
เย่เฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจโดยไม่หันกลับมามอง “รอให้ขาของคุณหายดีก่อน ผมจะช่วยหาทางให้คุณได้แน่นอน!”
หลังพูดจบ เขาก็เก้าขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว.........
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...