บทที่ 359
เย่เฉินยืนอยู่ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์จินหลิง ถูกฉินเอ้าเสวี่ยนกอดแขนไว้ข้างหนึ่ง
"อาจารย์เย่ ท่านนี่ร้ายกาจจริงๆ! พวกเราคนเยอะขนาดนี้เตือนหลิวเยว่ตั้งนานไม่มีประโยชน์ ท่านพูดกับเขาแค่ไม่กี่คำ เธอก็เข้าใจได้ทันที!”
เย่เฉินพูดเบาๆ "น่าจะเป็นเพราะหลังจากเธอกระโดดลงสระน้ำ เธอจึงตระหนักถึงความล้ำค่าของชีวิต คนเราเมื่อถึงทางตัน ถึงจะมองเห็นปัญหาในตัว”
ฉินเอ้าเสวี่ยนพยักหน้าติดต่อกัน พูดอย่างซาบซึ้ง “อาจารย์เย่ ครั้งนี้ขอบคุณท่านมากจริงๆ ถ้าไม่ใช่คุณออกโรง หลิวเยว่คงจะคิดสั้นแล้ว….”
เย่เฉินพูด "วางใจเถอะ หลังจากนี้ในอนาคตเธอจะต้องเผชิญกับชีวิตในแง่บวกและมองโลกในแง่ดี"
พูดไป เย่เฉินก็เตือนว่า "คุณเองก็ต้องระวังด้วย ในอนาคตเมื่อคุณมีแฟน อย่าถูกผู้ชายเลวแบบนี้หลอกได้!"
ฉินเอ้าเสวี่ยนยิ้มเขิน ๆ และพูดว่า "ไม่แน่นอน!เค้าฉลาดมากนะ ... "
พูดจบ มองไปที่เย่เฉินด้วยดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความศรัทธาและความเลื่อมใส พูดเบาๆว่า "ฉันคิดไว้แล้ว จากนี้ถ้าฉันจะหาแฟน ก็จะหาแบบอาจารย์เย่... "
เย่เฉินยิ้มแล้วพูด "บ้านเธอก็แต่งลูกเขยเข้าบ้านหรอ?"
ฉินเอ้าเสวี่ยนตอบด้วยความเขินอาย "ถ้าสามารถหาคนอย่างอาจารย์เย่ได้ แต่งเข้าบ้านหรือไม่แต่งก็ไม่ใช่ปัญหา... "
เย่เฉินพยักหน้า พูดด้วยรอยยิ้ม "พอแล้ว ตอนนี้เธอยังเด็ก ตั้งใจเรียนดีๆ หลังจากจบมหาลัยค่อยมีความรักก็ยังไม่สาย"
ฉินเอ้าเสวี่ยนทำปากจู่บ่นพึมพำว่า "แล้วถ้าเจอคนที่ใช่ ถ้างั้นก็ต้องรักกันก่อน ในเมื่อรักเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!”
"อืม" เย่เฉินยังพูดอย่างจริงจังว่า "ถ้าหากเจอคนที่ใช่ ก็ต้องรักษาโอกาสไว้"
พูดแล้ว เย่เฉินก็ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งและพูดกับเธอว่า "โอเค คุณกลับไปที่หอพักเถอะ ผมไปล่ะ"
ฉินเอ้าเสวี่ยนพูด "อาจารย์เย่ ท่านจะไปแล้วหรือ? ไปดื่มกาแฟด้วยกันไหม?"
เย่เฉินโบกมือ "ไม่ดื่มแล้ว ดื่มแล้วเดี๋ยวตอนกลางคืนผมนอนไม่หลับ"
ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดในการทำให้เขามีชีวิตอยู่คือตอบสนองความต้องการของเขาที่จะกินอุจจาระชั่วโมงละครั้ง
มิเช่นนั้น บุคคลผู้นี้จะต้องทนทุกข์ทรมานและเสียชีวิตภายในหนึ่งเดือน
แต่โชคดีที่ตระกูลอู๋เป็นครอบครัวใหญ่ ตระกูลใหญ่ธุรกิจใหญ่ คนก็เยอะ ในอนาคตจะขาดเขาไม่ได้ ...
เพียงแต่การดำเนินชีวิตของอู๋ฉีจะลำบากหน่อย ห่างกันทุกหนึ่งชั่วโมงต้องกินหนึ่งครั้ง ไม่รู้จริงๆว่าเขาจะทนได้นานแค่ไหน!
...
เมื่อเย่เฉินกลับถึงบ้าน อู๋ฉีพึ่งถูกส่งไปที่โรงพยาบาลโรคจิตชิงซาน
โรงพยาบาลโรคจิตชิงซาน เป็นโรงพยาบาลโรคจิตเฉพาะทางแห่งเดียวในมืองจินหลิง แต่ว่าสถานที่นั้นอยู่ไกลไปหน่อย
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...