ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 360
บทที่ 360
การขับรถด้วยวิธีนี้เป็นระยะทางยี่สิบหรือสามสิบกิโลเมตร กลิ่นในรถคันนี้เปรียบได้กับถังบำบัดน้ำเสีย และสำหรับคนอื่น ๆ ทรมานเหมือนนรกบนโลก
เพิ่งลงจากรถและกำลังพยุงอู๋ฉีเดินเข้าไปในโรงพยาบาล จู่ๆอู๋ฉีก็รู้สึกผิดปกติขึ้นมาอีกครั้ง ...
ก่อนอื่นเขารู้สึกเวียนหัวและปวดหัวสักพัก ดังนั้นจึงมองไปที่คนรอบข้างด้วยความสิ้นหวังร้องไห้และพูดว่า "จบแล้ว ... ความรู้สึกนั้นกำลังจะกลับมาอีกครั้ง ... อีกสักพักถ้าหากฉันเสียสติอีกครั้ง พวกนายต้องดึงฉันไว้นะ! "
ทุกคนมีความกลัวที่ยังไม่หาย แต่ก็ตั้งสติแล้วพยักหน้า
สิ่งที่ในใจคิดกลับคือ ดึงนายไว้เป็นเรื่องที่ต้องดึงเต็มที่อยู่แล้ว แต่จะดึงอยู่หรือเปล่า นี่ก็ไม่สามารถพูดได้จริงๆ...
ทันใดนั้น อู๋ฉีก็เปลี่ยนสีหน้าและตะโกนอย่างตกใจ "ห้องน้ำอยู่ไหน! ห้องน้ำอยู่ไหน?!"
ทุกคนมองหน้ากัน หมดหวังในใจ ...
มันเริ่มต้นอีกครั้งจริงๆ!
ทำยังไง? !
ครูประจำชั้นตะโกนเสียงดัง "กดเขาไว้ตรงนั้น! ครั้งนี้อย่าปล่อยมือเด็ดขาด!"
ทุกคนจึงรีบกอดเอวเขาไว้ วางล้มลงกับพื้น จากนั้นก็กดแขนขาทั้งสี่ข้างไว้แน่น ครูประจำชั้นบอกว่า "พวกนายรออยู่ตรงนี้ ครูจะไปเรียกหมอมาช่วย!"
สามคนกดอู๋ฉีไว้อย่างสู้ตาย แต่อู๋ฉีก็ดิ้นรนสุดชีวิต หนึ่งในนั้นอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "โอ้เชี่ย ฉันจะกดเขาไว้ไม่ไหวแล้วทำไงดี!"
"กดไม่ไหวก็ต้องกด!" อีกคนพูดว่า "รอฉันปลดเข็มขัดก่อน มัดขาของเขาทั้งสองไว้!"
“ เป็นวิธีที่ดีที่สุด!”
ในขณะนี้อู๋ฉีถูกทับไว้กับพื้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาตะโกนออกมาว่า "ปล่อยฉัน! พวกนายไอ้ลูกสำส่อนปล่อยฉันไป!"
พริบตาเดียวดูเหมือนว่าเขาถูกกระตุ้นให้เกิดความตื่นเต้นดีใจ ทันใดนั้นพลังทั้งร่างกายเพิ่มพูนถึงมาเป็นหลายเท่า โก่งตัวขึ้น ถึงกลับทำให้สามคนที่ทับเขาไว้กลิ้งลงกับพื้น!
ทั้งสามคนหงายหลังจนไม่เป็นท่า ยังไม่ทันร้องว่าเจ็บ น้องสี่ตะโกนร้องเสียงหลง “เยสเข้ รีบขวางพี่ใหญ่ไว้!"
ทั้งสามคนพูดไป แล้วก็วิ่งตามเหมือนคนบ้า
แต่ว่า พวกเขาไหนจะเร็วเท่าอู๋ฉีที่เป็นคนบ้าจริงๆ!
พริบตาเดียวอู๋ฉีพุ่งไปอยู่ข้างหน้าไซบีเรียน ฮัสกี้ ไปถึงข้างหน้าอึหมาก้อนใหญ่ พริบตาเดียวก็เหมือนหมาที่อดอยาก อ้าปากกว้างแล้วกระโจนวิ่งเข้าไป!
ชายชราตกใจกับฉากที่ล้มลงทั้งสามมุมมอง ตกใจจนกระโดดสูงครึ่งเมตร และพูดด้วยเสียงสั่น "คุณ ... คุณ ... คุณหิวมากี่วันแล้ว?!"
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...