เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นพลิกดูเอกสารการลงทะเบียนฉบับนี้
ในบรรดาเจ็ดร้อยคนที่ลงทะเบียนจนถึงตอนนี้ ผู้ที่มีความมั่งคั่งสูงสุด ที่สามารถตรวจสอบข้อมูลได้ คือเบอร์นาร์ด อาร์โนลต์ซึ่งปัจจุบันเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดอันดับสามของโลก
เย่เฉินกล่าวอย่างสงสัยว่า “ทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยิน ชื่อของเบอร์นาร์ด อาร์โนลต์คนนี้เลย?”
ซ่งหวั่นถิงเม้มริมฝีปาก และยิ้มเยาะว่า “อาจารย์เย่ คุณไม่รู้จักเบอร์นาร์ด อาร์โนลต์ แต่ภรรยาของคุณน่าจะรู้จักอยู่”
“จริงเหรอ?” เย่เฉินถามด้วยความสงสัยว่า “ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น?”
ซ่งหวั่นถิงยิ้มและพูดว่า “เพราะคนคนนี้ เป็นเจ้าพ่อของความหรูหราระดับโลก...... แบรนด์หรูชั้นนำหลายแห่งในฝรั่งเศส อยู่ภายใต้ชื่อบริษัทของเขา ซึ่งแบรนด์ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ Louis Vuitton หรือที่รู้จักในชื่อ LV”
ในขณะที่พูด ซ่งหวั่นถิงก็กล่าวเสริมว่า “อีกอย่าง เขายังทำการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่เมื่อไม่นานนี้ และเขาซื้อกิจการแบรนด์หรูของฝรั่งเศสและอิตาลีจำนวนมากติดต่อกันอย่างเปิดเผย รวมถึง Hermes ที่มีชื่อเสียงด้วย เพราะเป็นเจ้าของแบรนด์หรูหราชั้นนำและมีอำนาจเหนืออำนาจในวงการครอบงำแทบจะผูกขาด และมูลค่าทรัพย์สินของเขาก็สูงถึงหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นล้านดอลลาร์อย่างน่าประหลาดใจ ซึ่งถ้าเทียบกับเงินหยวนแล้ว มันก็ทะลุมากกว่าหนึ่งล้านล้านหยวนเลยทีเดียว”
เย่เฉินพยักหน้า และพูดด้วยรอยยิ้ม “เป็นอย่างนี้นี่เอง...... ดูเหมือนว่าชายชราคนนี้สามารถเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนของผู้หญิงทั่วทั้งโลกเลยทีเดียว!”
ในขณะที่พูด เย่เฉินก็ได้อ่านดูข้อมูลของเบอร์นาร์ด อาร์โนลต์อย่างละเอียดถี่ถ้วน และพบว่าเขาอายุเจ็ดสิบแล้ว และก็เริ่มกังวลเกี่ยวกับเรื่องการยืดอายุของเขา
อันที่จริง ตั้งแต่สมัยโบราณมา บุคคลสำคัญอันดับต้นๆ ของโลกก็เป็นแบบนี้
คนในวัยรุ่นจนถึงอายุยี่สิบและสามสิบปี เป็นช่วงที่อายุน้อยขี้เล่นงมงาย ซึ่งไม่รู้ว่าเวลามีค่าแค่ไหน
คนในกลุ่มอายุนี้ จะสนใจแต่ปัจจุบัน และไม่สนใจอนาคต
ดังนั้นจึงมีคนบางคนยอมขายไตหนึ่งตัวของพวกเขา ในราคาหลายหมื่นดอลลาร์ หรือแม้กระทั่งโทรศัพท์มือถือเครื่องเดียว หรือเสียสละสุขภาพของตนเอง หรือแม้แต่เสี่ยงอันตรายเพื่อผลกำไรเพียงเล็กน้อย
และตั้งแต่อายุยี่สิบถึงสามสิบปี จนถึงอายุห้าสิบหรือหกปี สำหรับคนส่วนใหญ่ มันคือช่วงเวลาที่วางรากฐานของชีวิตอย่างแท้จริง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับบรรดาเศรษฐีชั้นนำเหล่านั้น อายุยี่สิบถึงสามสิบปีอันมีค่านี้ เป็นช่วงเวลาที่รุ่งเรืองที่สุดในชีวิตของพวกเขา
คนรวยเกือบทุกคน มีทรัพย์สินเพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณในกลุ่มอายุนี้
แต่ก็เป็นเพราะว่าขั้นตอน และความคิดที่แตกต่างกัน ดังนั้นเบโซส์ผู้ก่อตั้ง Amazon อันดับในรายชื่อที่ร่ำรวยที่สุดในโลก และมัสก์ผู้ก่อตั้งเทสลาอันดับที่สองไม่ได้ลงทะเบียนเข้าร่วมการประมูลในครั้งนี้
เย่เฉินไม่แปลกใจกับเรื่องนี้เลย เพราะทั้งสองคนอายุยังไม่มาก
เบโซส์อายุเยอะกว่าเล็กน้อย แต่ปีนี้ยังไม่ถึงอายุหกสิบปี และอายุของมัสก์ก็เพิ่งอายุห้าสิบปี
ทั้งสองคน ยังอยู่ในจุดสูงสุดในด้านการเป็นผู้ประกอบการ และยังอยู่ในวัยกำลังมีพลัง
คนในกลุ่มอายุนี้ ในสมองล้วนเต็มไปด้วยความคิดจะทำเงิน และทำสิ่งใหญ่ๆ และไม่มีความจำเป็นเร่งด่วนในการมีอายุยืนยาว
อีกอย่าง สองคนนี้เป็นผู้ใหญ่ที่เกิดจากอินเทอร์เน็ต ความคิดก้าวหน้าและพัฒนาอยู่เสมอ สำหรับสิ่งของอย่างยาอายุวัฒนะ และพวกเขาจะต้องสงสัยหรือแม้แต่คิดในแง่ลบเกี่ยวกับยาอายุวัฒนะ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะลงทะเบียนเข้าร่วมการประมูล
แต่เย่เฉินกลับรู้สึกว่า หากพวกผ่านไปอีกสิบยี่สิบปี พวกเขาสองคนก็จะเริ่มโหยหายาอายุวัฒนะอย่างแน่นอน
เพราะในความเห็นของเขา ไม่มีใครหนีพ้นกฎนี้ไปได้!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...