หลังจากที่เฉินอิ่งซานกลับมาจากป๋านจินฮ่านกง ก็รายงานสถานการณ์ที่เธอพบในเทียนเซียงฝู่ ให้เฟ่ยเข่อซินทั้งหมด
หลังจากที่ เฟ่ยเข่อซินได้ยิน เธอก็พูดอย่างมั่นใจทันทีว่า:"คาดว่าห้องเพชรของพวกเขา จะเก็บไว้ให้แขกคนสำคัญ บางทีอาจเป็นอาจารย์เย่"
พูดไป เฟ่ยเข่อซินยิ้มเล็กน้อย และทั้งตัวก็ผ่อนคลายลง และพูดว่า:"แบบนี้ก็ดีก ไม่แน่อีกไม่กี่วันฉันอาจจะได้เห็นอาจารย์เย่แล้ว"
เฉินอิ่งซานแลบลิ้น และพูดอย่างถอดใจ:"เพื่ออาจารย์เย่คนนั้น กล้าปฏิเสธบิล 10กว่าล้านได้ อาจารย์เย่คนนี้มีหน้าเกิดไปสำหรับหงห้าไปแล้วนะ!"
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าเบา ๆ เม้มปาก และพูดด้วยความสนใจอย่างมาก:"ฉันอยากรู้จักอาจารย์เย่นั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ!"
ทันใดนั้น ดวงตาของเฟ่ยเข่อซินก็กระจ่างขึ้น แล้วพูดว่า:"ซานซาน ไปดูว่ามีคฤหาสน์ไหนบ้างที่อยู่ใกล้กับภูเขาและแม่น้ำในจินหลิง ถ้ามีก็ซื้อมาสักหลัง"
เฉินอิ่งซานถามด้วยความประหลาดใจ:"คุณหนู ทำไมจู่ๆ ถึงอยากซื้อคฤหาสน์ในจินหลิงล่ะ?"
เฟ่ยเข่อซินยิ้มพูดว่า:"เมื่อถึงตอนนั้น จะขอให้อาจารย์เย่ท่านนั้นดูฮวงจุ้ยให้ฉัน!"
เฉินอิ่งซานตระหนักได้ทันที และรีบถาม:"คุณหนู คุณต้องการซื้อคฤหาสน์แบบไหน? ให้ฉันจัดข้อมูลมาให้คุณเลือกก่อนไหม?"
เฟ่ยเข่อซินโบกมือ:"แค่คฤหาสน์หนึ่งหลังเอง ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้น เธอไปดูเองเลย ถ้าโอเคก็ซื้อเลย ฉันมีความต้องการ 2 ข้อ หลังใหญ่หน่อย และไกลหน่อย"
สำหรับเฟ่ยเข่อซินแล้ว การซื้อคฤหาสน์ในสถานที่อย่างจินหลิงนั้น ไม่ว่าจะใช้ยังไงก็คงไม่เกิน 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โครงการเล็กๆ แบบนี้ ไม่ได้สำคัญมากสำหรับเธอเลย และมันก็ไม่คุ้มที่จะเสียเวลา ดังนั้นให้เฉินอิ่งซานตัดสินใจเองก็พอ
เฉินอิ่งซานรู้สไตล์การทำงานของคุณหนูของตน มักจะเน้นเรื่องใหญ่มากกว่าเรื่องเล็ก ๆ เสมอ เรื่องเล็กๆ เธอคร้านที่จะยุ่ง จึงมอบอำนาจทั้งหมดให้กับลูกน้องของเธอ
เธอเลยพูดว่า:"ได้ค่ะคุณหนู ฉันจะไปทำเรื่องนี้ในเช้าพรุ่งนี้"
พวกเขาคิดว่าตัวเองได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี และจะไม่มีใครจับได้ แต่ต่อหน้ายอดฝีมือของสำนักว่านหลงเหล่านี้พวกเขาไม่มีที่หลบซ่อนเลย
เมื่อพวกเขาถูกพาลงจากรถ ก็ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เพราะมีถุงผ้าสีดำทึบคลุมศีรษะ
นอกจากนี้ มือของสายลับเหล่านี้ ยังถูกมัดด้วยเคเบิ้ลไทร์ที่ขยายและหนาขึ้น อย่างมืออาชีพ
เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาหนี พวกเขาประสานมือ ไม่เพียงแต่ข้อมือ และแขนถูกผูกไว้ด้วยเคเบิ้ลไทร์ แต่นิ้วทั้งห้าของมือแต่ละข้าง ยังถูกมัดด้วยนิ้วทั้งห้าของมืออีกข้างด้วย
ในกรณีนี้ อย่าว่าแต่ให้พวกเขาหาคลิปหนีบกระดาษหรือใบมีดเพื่อหลบหนี ต่อให้ใบมีดวางไว้ข้างหน้าพวกเขา พวกเขาก็ไม่สามารถหยิบมันขึ้นมาได้
เมื่อทหารของสำนักว่านหลงพาพวกเขาทั้งหมดไปที่ชั้นใต้ดินชั้นสองของฟาร์มสุนัข คนเหล่านี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะมีสถานการณ์อะไรกำลังรอพวกเขาอยู่

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...