ตราบใดที่เครื่องมือทางธรรม ความแข็งแกร่งของประสิทธิภาพของมันก็สัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกันสามด้าน
ประการแรกคือ วัสดุสำหรับการกลั่นเครื่องมือ
วัสดุยิ่งดี เครื่องมือทางธรรมก็จะยิ่งทรงพลัง เหมือนกับการตีดาบ ยิ่งใช้เหล็กดีเท่าไหร่ ดาบก็จะยิ่งคมและแข็งขึ้นเท่านั้น
ประการที่สองคือความสามารถของผู้กลั่นเอง
ยิ่งคนที่มีปราณทิพย์ และผลการฝึกฝนแข็งแกร่งเท่าไหร่ เครื่องมือทางธรรมที่กลั่นออกมาก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น เช่นเดียวกับช่องว่างระหว่างคนธรรมดาและปรมาจารย์ตีดาบ ผ่านไม่ได้
ประการที่สาม ก็คือกำลังของผู้ใช้เองโดยธรรมชาติ
เครื่องมือทางธรรมทั้งหมด ไม่ใช่เครื่องจักรเคลื่อนที่ถาวรที่สามารถใช้ได้อย่างไม่มีกำหนด
อย่างเช่นยันต์ฟ้าร้อง มีเครื่องมือทางธรรมสองประเภท ประเภทที่หนึ่งคือ ผู้กลั่นจะฉีดปราณทิพย์เข้าไปในยันต์ฟ้าร้องโดยตรง ยันต์ฟ้าร้องแบบนี้ แม้แต่ผู้ที่ไม่มีผลการฝึกฝน ตราบใดที่เขารู้คาถา ก็สามารถใช้ได้
แต่ด้วยวิธีนี้ สามารถใช้ได้นานแค่ไหน และกี่ครั้งนั้น ขึ้นอยู่กับปริมาณปราณทิพย์ที่บรรจุอยู่ในยันต์ฟ้าร้องนี้
เหมือนหลักการของปืนฉีดน้ำ จะฉีดน้ำได้มากน้อยเพียงใด ไม่ได้อยู่ที่ว่าใครใช้ แต่ขึ้นอยู่กับว่าเก็บน้ำไว้เท่าไหร่
อีกประเภทหนึ่งคือผู้กลั่นใช้ปราณทิพย์กลั่นในยันต์ฟ้าร้อง ทุกครั้งที่ใช้ จะต้องฉีดปราณทิพย์เข้าไป เพื่อใช้งาน
เย่เฉินในตอนนี้ ปราณทิพย์ในร่างกายค่อนข้างบริสุทธิ์ ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะใช้วิธีที่สองเพื่อกลั่นมีดทะลุวิญญาณ
ด้วยวิธีนี้ มีดทะลุวิญญาณนี้ เขาสามารถใช้เพียงคนเดียวเท่านั้น และจะไม่มีใครใช้งานมันได้
เมื่อเห็นต้นไม้หนาทึบถูกตัดขาดในแนวทแยง จากนั้นครึ่งบนของลำต้นที่มีกิ่งหนาทึบก็ล้มลงอย่างกะทันหัน และทันใดนั้น นกจำนวนมากก็บินออกจากต้นไม้ กระรอกสองสามตัวก็วิ่งหนีไปด้วยความตกใจ
เย่เฉินเองก็ตกใจกับพลังอันยิ่งใหญ่นี้ แต่ว่ามันยังไม่จบ!
หลังจากที่ใบมีดคมตัดต้นไซเปรสต้นแรก มันก็จะไปต่อ และตัดต้นไม้ใหญ่สามต้นติดต่อกัน เมื่อมันไปถึงต้นไม้ใหญ่ต้นที่ห้า พลังของมีดทะลุวิญญาณก็ลดลงอย่างมาก และลำต้นของต้นไม้นี้ถูกผ่าครึ่ง ในที่สุดก็สลายไป!
ตรงหน้าเย่เฉิน ต้นไม้ใหญ่สี่ต้นล้มลงอย่างกะทันหัน และมีพื้นที่ขนาดใหญ่ว่างในป่าทึบในทันที!
เย่เฉินมองไปที่ฉากข้างหน้าเขา จากนั้นมองไปที่มีดเล็บหอยที่ไม่เป็นอันตรายในมือของเขา และพึมพำกับตัวเองว่า:"สิ่งนี้ แค่หนึ่งชั้นยังทรงพลังมากขนาดนี้ ถ้าสิบชั้นล่ะก็ คงจะโค่นต้นไม้ใหญ่หลายสิบต้นในคราวเดียวนั่นสิ? ! "
เย่เฉินไม่รู้ว่าพลังของการตัดต้นไม้ใหญ่หลายสิบต้นจะเป็นอย่างไร หากใช้กับโลหะและหิน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...