เมื่อคิดได้เช่นนี้ เย่เฉินขมวดคิ้ว ยิ่งรู้สึกว่าจานเฟยเอ๋อร์มีที่มาที่ไปไม่ดี
เย่เฉินถึงขนาดคาดเดาว่า จานเฟยเอ๋อร์ให้ผู้ช่วยซื้อคฤหาสน์ของฉินกาง ไม่ใช่เพราะจะให้ผู้อาวุโสอาศัย แต่แค่อยากใกล้ชิดตัวเองเท่านั้น
ถ้าเป็นอย่างนี้จริง งั้นเรื่องที่เธอสนับสนุนเงินให้สมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดจินหลิง มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นเพียงแค่ข้ออ้าง ส่วนเป้าหมายแท้จริงของเธอ มีความเป็นไปได้สูงมาก ที่จะเป็นการใกล้ชิดพ่อตาอย่างเซียวฉางควน และใช้ความสัมพันธ์กับพ่อตา ใช้ประโยชน์จากข้ออ้างดูฮวงจุ้ย เพื่อใกล้ชิดตัวเอง
นี่ทำให้เย่เฉินรู้สึกหวาดระแวงเป็นอย่างมาก
ตั้งแต่เขารับเงินหมื่นล้านที่ถังซื่อไห่ส่งมาให้ และเริ่มตั้งแต่รับตี้เหากรุ๊ป จนถึงตอนนี้ เย่เฉินพยายามซ่อนตัวตนของตัวเองตลอด โดยเฉพาะตอนที่อยู่ต่อหน้าครอบครัวภรรยา ก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
เหตุผลที่ทำแบบนี้ เพราะไม่อยากให้คนอื่นไปหาพวกเขา เพราะตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง โดยเฉพาะภรรยาอย่างเซียวชูหรัน
อีกทั้งหนึ่งปีกว่ามานี้ เย่เฉินปกปิดอย่างดีมาตลอด ถึงจะจัดการศัตรูไปไม่น้อย แต่นอกจากเย่ฉางหมิ่น อาผู้ยโสโอหังของตัวเอง ยังไม่มีใครพุ่งเป้าไปที่เซียวชูหรันสักคน
แต่จานเฟยเอ๋อร์กลับทำลายสถานการณ์นี้ เธอไม่เพียงแต่หาเย่เฉินเจอ อีกทั้งยังหาพ่อตากับภรรยาของเย่เฉินเจอด้วย
นี่มาแตะต้องของรักของหวงของเย่เฉิน อย่างไม่ต้องสงสัย ขณะเดียวกัน ยังทำให้เขาตัดสินใจได้ ต้องขุดตัวตนที่แท้จริงของจานเฟยเอ๋อร์ออกมาให้ได้ จากนั้นใช้วิธีหนามยอกเอาหนามบ่ง เอาเธอเก็บไว้ในกระเป๋าของตัวเองแบบเงียบๆ
ถ้าเธอกล้าทำอะไรข่มขู่คนข้างกายตัวเอง งั้นก็ทำให้เธอไม่มีวันกลับไปได้อีก!
…...
เมื่อเฉินอิ่งซ่นได้ยิน ถึงกับอึ้งทันที เธอไม่เข้าใจว่า ทำไมเฟ่ยเข่อซินถึงมองงานประมูลในแง่ร้ายขนาดนั้น จึงถามว่า “หา ทำไมคุณหนูพูดอย่างนี้ล่ะคะ”
เฟ่ยเข่อซินมองไปนอกหน้าต่าง หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ฉันมีรูปแบบการวิเคราะห์ของฉัน แต่รูปแบบนี้พัวพันค่อนข้างกว้าง องค์ประกอบที่เข้ามาพัวพันก็เยอะ พูดไปก็ไม่เข้าใจ เธอไม่ต้องถามแล้ว”
“ก็ได้ค่ะ......” เฉินอิ่งซานพยักหน้าอย่างเหนื่อยใจ จากนั้นจึงถามอีกว่า “งั้นคุณหนูคิดว่า มีโอกาสได้ยาอายุวัฒนะจากเย่เฉิน มากแค่ไหนคะ”
เฟ่ยเข่อซินยักไหล่ ผายมือ แล้วพูดว่า “จริงๆ ฉันก็ไม่ได้มั่นใจกับเย่เฉิน คนๆ นี้แปลกมาก ไม่สมเหตุสมผลสักที่ ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้ประสบการณ์ปกติ ไปตัดสินเข้าได้”
พูดพลาง เฟ่ยเข่อซินถอนหายใจ พูดด้วยแววตาแน่วแน่ “แต่ถ้าฉันไม่หาวิธีทำความรู้จักเย่เฉิน เอาความหวังทั้งหมดไปอยู่บนงานประมูล หลังรู้จักเขา ก็มีโอกาสเป็นไปได้เพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง ถึงโอกาสเป็นไปได้อย่างที่สอง จะมีโอกาสสำเร็จเพียง 1 เปอร์เซ็นต์ก็ตาม ฉันก็จะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด! เพราะขอแค่มีความหวังเพียงเล็กน้อย ก็ยังดีกว่าผูกคอตายบนต้นไม้!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...