ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3665

ในเวลานี้ เซียวเวยเวยนิ่งเล็กน้อย และเตือนด้วยสีหน้าท่าทางจริงจังว่า: “แต่ว่าหนูพูดให้เคลียร์ก่อน! ตอนนี้ค่าใช้จ่ายพวกเราทั้งครอบครัวก็อาศัยหนูหาเงินเพียงคนเดียว บริษัทจำเป็นต้องพัฒนา เงินเดือนของหนูก็ไม่สามารถได้สูงมากเกินไป ถ้าหากหนูยังจำเป็นต้องเช่าบ้านให้แม่อยู่ข้างนอก งั้นรายจ่ายก็ต้องมากขึ้นอย่างแน่นอน!”

“แบบนี้ คุณภาพชีวิตของพวกเราทุกคนก็จะลดลง ถึงเวลานั้นก็หวังว่าพวกคุณสามารถที่จะเข้าใจ! ถ้าหากไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร ร่างกายทนเอาหน่อยก็พอ”

เมื่อนายหญิงใหญ่เซียวได้ยินคำพูดนี้ ลูกตาก็กลอกไปมาหลายรอบอยู่ในเบ้าตา สมองก็ทำงานอย่างรวดเร็ว โดยคำนึงถึงข้อดีและข้อเสียอย่างรอบคอบ

ถ้าหากให้เฉียนหงเย่นอยู่ที่นี่ แม้ว่าอารมณ์ของตัวเองจะค่อนข้างได้รับผลกระทบบ้าง แต่ตามที่เซียวเวยเวยบอก มีผู้ช่วยเพิ่มมาหนึ่งคน ยิ่งไปกว่านั้นก็เป็นผู้ช่วยวัยกลางคนด้วย

แบบนั้น ความกดดันที่ตัวเองต้องรับใช้ลูกชายและหลานชายก็ย่อมบรรเทาลงเป็นอย่างมาก ถึงกับลดลงมากว่าครึ่งหนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้นก็เป็นวิธีที่ประหยัดเงินที่สุด ไม่ต้องให้เงินเฉียนหงเย่นไปเช่าบ้านคนเดียว ในบ้านไม่มีอะไรมากไปกว่าเรื่องที่เพิ่มตะเกียบคู่หนึ่ง ต้นทุนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

แต่ว่า ถ้าหากไม่ให้เฉียนหงเย่นอยู่ที่นี่ เซียวเวยเวยออกไปเช่าบ้านให้เฉียนหงเย่นหลังหนึ่ง หนึ่งเดือนก็ต้องสองสามพันไม่ใช่เหรอ?

ถึงเวลานั้นให้ค่าอาหารกับเฉียนหงเย่นคนเดียวอีก ถ้าอย่างนั้นค่าอาหารก็จะเพิ่มขึ้นไม่น้อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายแค่เพิ่มตะเกียบคู่เดียวแล้ว

รายได้ของครอบครัวหนึ่งเดือนไม่กี่พันหยวน ถ้าอย่างนั้นผลกระทบที่แท้จริงต่อชีวิตยังคงมีเป็นอย่างมาก

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นายหญิงใหญ่เซียวก็เอ่ยปากก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า: “เฉียนหงเย่น เห็นแก่เวยเวย ครั้งนี้ฉันก็จะให้แกเข้าบ้าน แต่จากนี้ไปแกอยู่ในบ้าน จะต้องเชื่อฟังและซื่อสัตย์ รู้มั้ย?!”

เมื่อเฉียนหงเย่นได้ยินคำพูดนี้ ก็พูดจาสะเปะสะปะด้วยความดีใจในทันที และพยักหน้าอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า: “ขอบคุณค่ะคุณแม่…….ขอบคุณค่ะคุณแม่……หนู……หนูรู้แล้ว……จากนี้ไปหนูจะเชื่อฟังซื่อสัตย์จะต้องทำงานบ้านให้ดีๆ!”

เซียวฉางเฉียนถอนหายใจ และไม่พูดอะไรอีก เขาในเวลานี้ก็ใจอ่อนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นในใจก็มีรู้สึกผิด ต่อสิ่งที่เฉียนหงเย่นประสบก่อนหน้านี้เล็กน้อย

ในที่สุดความกังวลทางเซียวเวยเวยนี้ก็โล่งใจลงมาสักที

อันที่จริง สองวันก่อนเธอก็ได้รับสายโทรศัพท์จากแม่

เพราะเธอรู้สึกว่า ไม่ว่ายังไงตัวเองก็ไม่สามารถนั่งเฉยมองดูแม่ทุกข์ทรมานอยู่ข้างนอกได้

ดังนั้น เธอก็คิดหาวิธีแก้ปัญหาไว้สองทางแล้ว

ถ้าหากพ่อและคุณย่าสามารถที่จะยอมรับแม่ได้ ถ้าอย่างนั้นทั้งครอบครัวก็อยู่ด้วยกัน ความเหินห่างเมื่อก่อนนี้ในอนาคตก็จะค่อยๆหายไปตามกาลเวลา

ถ้าหากพวกเขาไม่สามารถยอมรับแม่ก็ไม่เป็นไร ตัวเองก็มีความสามารถให้ชีวิตที่มั่นคงกับแม่ได้

แต่ว่า ตอนนี้คุณย่าและพ่อก็สามารถยอมรับได้ ในสายตาของเซียวเวยเวย ก็เป็นทางออกที่ดีที่สุด

เมื่อหม่าหลันเห็นท่าทางซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลและร้องไห้อย่างหนักหน่วงของเฉียนหงเย่น ในใจก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจเล็กน้อย

เธออดไม่ได้ที่จะไตร่ตรองในใจ: “ถ้าไม่มีเย่เฉินลูกเขยแสนดีของฉัน สถานะที่ฉันอยู่ในตระกูลเซียวก็สู้เฉียนหงเย่นไม่ได้ ยังไม่รู้ว่าต้องประสบกับความอัปยศของนายหญิงใหญ่เท่าไหร่…….”