เช้าวันรุ่งขึ้น ถังซื่อไห่ก็ส่งข้อมูลทั้งหมดที่เหลือทิ้งไว้โดยเฟ่ยเข่อซินและคนกลุ่มเมื่อเข้ามาในประเทศให้กับเย่เฉิน
นอกเหนือจากข้อมูลตัวตนของเฟ่ยเข่อซินและจานเฟยเอ๋อร์คนนั้น เย่เฉินยังระบุข้อมูลของนักบู๊หกดาวคนนั้นได้ด้วย ข้อมูลที่คนคนนั้นเหลือทิ้งไว้ชื่อว่าหวางไห่ ก็เป็นชาวฝรั่งเศสเชื้อสายจีนคนหนึ่ง
เย่เฉินรู้ดีมาก ตัวตนของหวางไห่คนนี้ก็เป็นของปลอมอย่างแน่นอน
สิ่งเดียวที่เป็นของจริง ก็คือข้อมูลใบหน้าที่เหลือทิ้งไว้เมื่อเข้าประเทศ
ต่อจากนั้น เย่เฉินก็เอาข้อมูลที่ถังซื่อไห่ให้ตัวเอง ส่งให้กับว่านพั่วจวิน ในเวลาเดียวกันก็ออกคำสั่งให้กับเขา: “พั่วจวิน นายช่วยฉันประกาศให้เงินรางวัลในระบบข่าวกรองเกี่ยวกับข้อมูลของผู้หญิงคนนี้ด้วย”
ว่านพั่วจวินเปิดข้อมูลในทันที และถามด้วยความประหลาดใจ: “คุณเย่ ข้อมูลนี้ของคุณก็ครบถ้วนแล้วไม่ใช่เหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นละเอียดมากด้วย ไม่เพียงแต่ข้อมูลประจำตัวส่วนบุคคลที่บันทึกไว้ในรายละเอียดเท่านั้น ขนาดข้อมูลการเข้ามาในประเทศหัวเซี่ยของเธอก็ชัดเจนมาก”
เย่เฉินพูดว่า: “ฉันสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้ยังมีตัวตนอื่น จานเฟยเอ๋อร์คนนี้ก็เป็นแค่หุ่นเชิดของเธอเท่านั้นเอง”
จากนั้น เย่เฉินก็พูดอีกว่า: “ผู้หญิงคนนี้มีบอดี้การ์ดข้างกายคนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นนักบู๊หกดาว ก็คือคนที่ชื่อว่าหวางไห่คนนั้น”
“นักบู๊หกดาวเหรอ?!”ว่านพั่วจวินพูดด้วยความประหลาดใจมาก: “ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่า มีนักบู๊หกดาวคนไหนเป็นบอดี้การ์ดให้กับคนอื่นเขา……”
เย่เฉินถามเขาว่า: “นอกเหนือจากสำนักว่านหลง นักบู๊หกดาวที่นายรู้จักมีจำนวนเยอะมั้ย?”
“ไม่เยอะ”ว่าพั่วจวินพูดอย่างจริงจังว่า: “แม้ว่าจะมีตระกูลศิลปะการต่อสู้ในต่างประเทศมากมาย แต่นักบู๊หกดาวก็หาได้ยากมาก โดยทั่วไปแล้วผู้ที่สามารถไปถึงระดับนี้ได้ โดยพื้นฐานก็ก่อตั้งสำนัก ต่อให้ตระกูลชั้นนำเหล่านั้นก็ทำได้เพียงแค่ได้รับเป็นแขกรับเชิญ น้อยมาที่จะมีใครสามารถเก็บนักบู๊หกดาวไว้เป็นบอดี้การ์ดข้างกาย……”
“งั้นก็ดี”เย่เฉินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และพูดว่า: “งั้นนายก็ช่วยฉันประกาศข้อมูลของเธอออกไป ใครก็ตามที่สามารถให้ข้อมูลประจำตัวที่แท้จริงของเธอได้ จะได้รับรางวัลเป็นเงินห้าล้านดอลลาร์สหรัฐ! จะต้องค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเธอออกมาให้ฉัน!”
หลังจากที่เย่เฉินสั่งการให้ว่านพั่วจวินค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเฟ่ยเข่อซินในเครือข่ายข่าวกรอง ตัวเองก็โทรหาเฟ่ยเข่อซิน
เฟ่ยเข่อซินในเวลานี้ ก็รอให้เย่เฉินคนเป็นโทรมาก่อน
เพราะว่า เมื่อวานเธอเพื่อที่จะแสดงความปรารถนาดีต่อเย่เฉิน ไม่เพียงแต่มอบรถโรลส์รอยซ์คัลลิแนนให้กับเซียวฉางควนพ่อตาของเขาคันหนึ่ง ยังให้คนสั่งซื้อสินค้ากับเซียวชูหรันภรรยาของเขาจำนวนมากหลายสิบล้าน ยึดตามเหตุผลทั่วไป อย่างน้อยเย่เฉินก็ต้องโทรศัพท์มาแสดงความเกรงใจ
ดังนั้น เธอก็รับสายในทันที และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ทำไมคุณเย่โทรหาฉันเช้าขนาดนี้?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...