ตามเวลาที่ค่อยๆผ่านไปแต่ละนาทีแต่ละวินาที เฟ่ยเข่อซินก็ยิ่งตึงเครียดและตะขิดตะขวงใจมากขึ้นเรื่อยๆ
ไม่พบข่าวคราวของลั่วเจียเฉิงเป็นเวลานาน แม้แต่โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ตลอดเลย เธอที่รู้สึกร้อนอกร้อนใจอย่างมาก ก็รีบส่งข้อความไปหาคุณปู่เฟ่ยเจี้ยนจงแล้ว รายงานเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อครู่ให้กับเฟ่ยเจี้ยนจงแล้ว
ในตอนนี้ เรื่องราวยากที่จะแก้ไข เกินความสามารถของเฟ่ยเข่อซิน และพละกำลังของคนอื่นๆที่อยู่ข้างกายเธอแล้ว เธอจึงทำได้เพียงขอคำชี้แนะและความช่วยเหลือจากปู่
ในเวลานี้เฟ่ยเจี้ยนจงกำลังเอนตัวนั่งอยู่บนที่นอน คนรับใช้ที่อยู่ข้างกายกำลังปรนนิบัติเขาอยู่ ทานอาหารเช้าที่มีโภชนาการเป็นพิเศษคำแล้วคำเล่า
ช่วงนี้ ร่างกายของเขาแย่ลงไปทุกที
ทุกวันหลังจากตื่นนอน ถึงขนาดที่ว่าไม่มีเรี่ยวแรงออกไปเดินเล่นเลย ถึงขั้นแม้แต่นั่งนิ่งๆ ล้วนแต่ใช้แรงอย่างมาก
เพราะงั้น ช่วงเวลาของเขาโดยส่วนใหญ่ทำได้เพียงพักผ่อนบนเตียงนอน
ทีมดูแลสุขภาพของเขา เมื่อสองวันก่อนเพิ่งจะทำการประเมินสภาพร่างกายทั่วทั้งร่างกายให้เขาเสร็จสิ้น
เหล่าผู้เชี่ยวชาญคิดว่า ชีวิตของเขาเข้าสู่บั้นปลายชีวิตของการแก่ชราแล้ว เวลาที่เหลือ ไม่สามารถนับตามปีได้แล้ว
เพราะงั้น เฟ่ยเจี้ยนจงในตอนนี้ ในก้นลึกของหัวใจเพียงแค่รอคอยสองเรื่องเท่านั้น
เรื่องแรก คือหลานสาวของตัวเองเฟ่ยเข่อซินมีข่าวดี
อีกเรื่องหนึ่ง ก็คือตัวเองสามารถประมูลยาอายุวัฒนะ ในงานประมูลปลายเดือนนี้ได้!
ตอนนี้ได้รับข้อความที่เฟ่ยเข่อซินส่งมากะทันหัน ในใจของเฟ่ยเจี้ยนจงก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นแล้ว
เขารีบใช้มือที่สั่นคลอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูข้อความด้วยตัวเอง
แต่ว่า ตอนที่เขาเห็นเนื้อหา คนทั้งคนก็ราวกับว่าถูกฟ้าผ่าเลยทันที โทรศัพท์ก็หล่นลงจากมืออย่างควบคุมไม่ได้!
ตามข้อเรียกร้องที่อาจารย์กำหนด หยวนจื่อซูจะต้องบริการตระกูลเฟ่ย30ปี หลังจากสี่ปีกลับสู่สำนักของอาจารย์เพื่อเก็บตัวฝึกฝน
เพราะงั้น เมื่อหลายปีก่อนอาจารย์ก็ส่งตัวลั่วเจียเฉิงมา เตรียมที่จะรับช่วงต่อจากเขา
ที่แท้เวลาส่วนใหญ่ของลั่วเจียเฉิงล้วนแต่คอยคุ้มกันลูกชายคนโตของเฟ่ยเจี้ยนจง ก็คือลุงของเฟ่ยเข่อซิน ครั้งนี้เฟ่ยเข่อซินได้รับคำสั่งให้ไปหาเบาะแสของยาอายุวัฒนะที่หัวเซี่ย เฟ่ยเจี้ยนจงถึงได้ให้ลั่วเจียเฉิงคอยดูแลความปลอดภัยของเฟ่ยเข่อซินตลอดทั้งเส้นทางโดยเฉพาะ
แต่ไม่เคยคิดว่า ลั่วเจียเฉิงมาถึงเมืองจินหลิงไม่กี่วัน ก็หายตัวไปอย่างไม่มีเหตุผลแล้ว!
แต่ว่า ในตอนนี้หยวนจื่อซูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลั่วเจียเฉิง เขาเดินมาถึงหัวเตียงนอนของเฟ่ยเจี้ยนจง หลังจากที่โค้งตัวคำนับเล็กน้อย เอ่ยปากพูดว่า : “คุณท่านเฟ่ยเรียกผมมาพบตั้งแต่เช้าขนาดนี้ มีอะไรจะรับสั่งเหรอครับ?”
เฟ่ยเจี้ยนจงรีบพูดว่า : “อาจารย์หยวน เข่อซินเพิ่งจะส่งข้อความมา เจียเฉิงหายตัวไปแล้ว!เข่อซินสงสัยว่าเขาประสบอันตรายแล้ว!”
“อะไรนะ?!” หยวนจื่อซูตกตะลึงทันที โพล่งพูดว่า : “นี่มันเป็นไปไม่ได้!เจียเฉิงเป็นนักบู๊หกดาว ความแข็งแกร่งของพละกำลัง ด้านศิลปะต่อสู้ในหัวเซี่ยไม่มีคู่ต่อสู้เลย เขาจะประสบอันตรายในหัวเซี่ยได้ยังไง!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...