ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3693

อารมณ์ของเฟ่ยเข่อซินตรงกันข้ามกับเย่เฉินโดยสิ้นเชิง ระหว่างทางกลับบ้านตอนนี้

หลังจากที่ลั่วเจียเฉิงถูกควบคุมตัว ในใจเขาก็เบาลงเยอะ ในเมื่อเฟ่ยเข่อซินคนนั้นยังคิดที่จะปิดบังตัวตนต่อ งั้นเย่เฉินก็เล่นกับเธอต่อไป

แต่ว่า เพื่อทำความเข้าใจกับประวัติเบื้องหลังของเฟ่ยเข่อซิน เขาโทรศัพท์หาว่านพั่วจวิน ขณะที่โทรศัพท์ เขาถามว่านพั่วจวินว่า: “พั่วจวิน มีรายละเอียดข้อมูลของเฟ่ยเข่อซินไหม?”

ว่านพั่วจวินรีบกล่าว: “คุณเย่ ตามข้อมูลที่มีอยู่ของกระผมในตอนนี้แสดงให้เห็นว่า เฟ่ยเข่อซินเป็นคุณหนูของตระกูลในอเมริกาเหนือ และตระกูลเฟ่ยนี้ เป็นครอบครัวชาวจีนที่มีอำนาจมากในอเมริกาเหนือ ถึงแม้ว่าพละกำลังจะเทียบกับตระกูลอานไม่ได้ แต่เทียบกับตระกูลหลี่เกาะฮ่องกาง ตระกูลซูแห่งหัวเซี่ยมีพละกำลังยิ่งกว่า”

พูดแล้ว ว่านพั่วจวินก็กล่าวว่า: “ผู้ก่อตั้งตระกูลเฟ่ย ก็คือผู้นำตระกูลที่ชื่อว่าเฟ่ยเจี้ยนจง เมื่อปีแรกๆไปทำงานที่ต่างประเทศและได้ริเริ่มก่อตั้งบริษัท แต่ตอนนี้อายุ 90 กว่าปีแล้ว ว่ากันว่าสุขภาพร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง คาดว่าไม่นานก็จะไปสู่สุคติแล้ว”

เย่เฉินได้ยินถึงตรงนี้ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นอยู่ในใจ: “มิน่าล่ะ เฟ่ยเข่อซินคนนี้พยายามเข้าใกล้ฉันและครอบครัวของฉัน ที่แท้สาเหตุก็อยู่ตรงนี้นี่เอง……”

ชื่อของเฟ่ยเจี้ยนจง เขาเคยเห็นจากรายชื่อรับสมัครของงานประมูลมาก่อน รวมกับข้อมูลข้อเสนอแนะกลับมาเหล่านี้ของว่านพั่วจวิน เดาได้ไม่ยาก ว่าเฟ่ยเจี้ยนจงรู้ว่าตัวเองจะต้องตายในเร็ววัน ดังนั้นอดใจรอรับยาอายุวัฒนะสักเม็ดหนึ่งไม่ไหวแล้ว และเขาน่าจะกังวลว่าในงานประชุมจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น จึงส่งเฟ่ยเข่อซินมาประเทศจีนล่วงหน้า หาเบาะแสยาอายุวัฒนะจากช่องทางอื่นๆ แบบนี้ถึงจะเป็นการรับประกันประสิทธิภาพได้ถึงสองเท่า

คิดเข้าใจสิ่งเหล่านี้แล้ว เย่เฉินก็ถามว่านพั่วจวิน: “เฟ่ยเข่อซินคนนี้อยู่ในตระกูลเฟ่ยในฐานะอะไร?”

ว่านพั่วจวินอธิบาย: “เฟ่ยเข่อซินคนนี้เป็นหลานของเฟ่ยเจี้ยนจง แต่เธออยู่ในลำดับอายุน้อยสุดในบรรดาหลานของตระกูลเฟ่ย ในบรรดาพี่น้องในวัยเดียวกัน คนโตสุดอายุเกิน 50 ปี และเธออายุเพียง 20 ต้นๆเท่านั้น ว่ากันว่าเธอเป็นที่โปรดปรานมากกว่าใครในตระกูลเฟ่ย เป็นหลานสาวสุดที่รักของคุณท่านเฟ่ย”

เย่เฉินถามเขา: “พ่อของเฟ่ยเข่อซิน เป็นบุตรชายอันดับที่เท่าไหร่ของตระกูลเฟ่ย?”

มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดเป็นมหาวิทยาลัยเก่าของแม่ งั้นท้ายที่สุดแล้ว ก็ถือว่าเฟ่ยเข่อซินกับแม่ก็มาจากโรงเรียนเดียวกัน

แต่ นี่ไม่ได้ทำให้เย่เฉินรู้สึกดีต่อเฟ่ยเข่อซินเลยแม้แต่น้อย เขาคิดว่าเธอฉลาดที่คิดกลอุบายออกมาได้ แม้ว่าจะชื่นชมบ้าง แต่กลับไม่ชอบเลย

ในความคิดของเย่เฉิน ทางดีที่สุดเพราะเรื่องในคืนนี้สามารถทำให้เธอรับรู้ถึงความยากลำบากและถอนตัวไป ในรุ่งสางของพรุ่งนี้ก็รีบกลับประเทศอเมริกาไปจะดีที่สุด แบบนี้จะได้ไม่ต้องทำให้ตัวเองวุ่นวาย

ส่วนลั่วเจียเฉิง ตนจะไม่ฆ่าเขาแน่นอน อย่างมากก็ลบความทรงจำของเขาในช่วงนี้ ค่อยหาโอกาสแอบส่งไปยังประเทศใดประเทศหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ให้เขาคิดหาทางกลับไปเอง

เมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรโดยตรงกับตน