ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3729

เมื่อเห็นหม่าหลันทิ้งความคิดที่จะไปอเมริกาไว้ข้างหลัง จึงพูดกลั้วะยิ้มขึ้นมาว่า “แม่ครับ ผมเคยหลอกให้แม่ดีใจด้วยเหรอ? แม่ไม่ต้องห่วงตราบใดที่แม่ยอมรักษาตัวอยู่ที่เมืองจินหลิงดีๆ แม่จะได้รับเงินสดห้าหมื่นนี้ในทันที！”

หม่าหลันเอ่ยพูดอย่างดีอกดีใจ “ลูกเขย! แกต้องพูดจริงทำจริงนะ! แกพูดแล้วห้ามกลับคำเด็ดขาด！”

เย่เฉินพูดยิ้มๆ “แม่วางใจได้ ผมไม่กลับคำแน่นอน ก่อนผมกับชูหรันจะไปอเมริกา จะให้เงินแม่แน่ๆ！”

“ดี！”หม่าหลันเอ่ยพูดอย่างไม่ลังเล “ในเมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว ฉันไม่ไปอเมริกากับพวกแกให้ทรมานร่างกายแล้วก็ได้” เย่เฉินถอนหายใจออกมาโล่งอก เห็นได้ชัด ว่าเซียวชูหรันเองที่อยู่ข้างๆก็โล่งอกเหมือนกัน เหมือนกับว่าได้วางหัวใจที่แขวนไว้ตลอดลงสักที

ในตอนนี้เองเซียวชูหรันก็เอ่ยพูดกับเย่เฉินด้วยใบหน้าผ่อนคลายว่า “ที่รัก ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฉันให้คำตอบเคลลี่เลยแล้วกันนะ ว่าฉันจะไปเข้าร่วมMaster Classในครั้งนี้”

เย่เฉินพยักหน้า พูดยิ้มๆว่า “รีบให้คำตอบเธอเถอะ แล้วก็รีบเคลียร์ตารางงานล่ะ ผมจะได้จัดตารางเวลา และจองตั๋วเครื่องบินด้วย”

เซียวชูหรันรีบพยักหน้า เอ่ยพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ฉันจะไปโทรหาเธอเดี๋ยวนี้！”

พูดจบ ก็หยิบโทรศัพท์ วิ่งออกไปที่สวนย่างลิงโลด

ไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็กลับมาพร้อมอาการกระดี๊กระด๊า เอ่ยพูดกับเย่เฉินว่า “ที่รัก ฉันยืนยันกับเคลลี่แล้ว วันที่28นี้เราก็ออกเดินทางได้!”

เมื่อได้ยินว่าเป็นวันที่28 เย่เฉินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เนื่องจากงานประมูลจัดขึ้นในวันที่25 ตัวเขาเองจะได้มีเวลาอยู่จนถึงงานจบพอดี

ดังนั้น เย่เฉินจึงพูดโดยไม่หยุดคิดว่า “ได้ งั้นผมจะจองตั๋ววันที่28 แล้วก็จองโรงแรมแถวๆโรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์ด้วย วันที่28จะได้ออกเดินทางเลย”

“เยี่ยม！” เซียวชูหรนกระโดดหมุนตัวไปรอบๆอย่างดีใจ เอ่ยพูดอย่างตื่นเต้นว่า “งั้นพรุ่งนี้ฉันเริ่มเก็บกระเป๋าไว้เลยดีกว่า！”

แต่ว่า ในเมื่อการไปโรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์เป็นความฝันของภรรยา เพื่อให้ภรรยาสมปรารถนา เขาจึงทำได้เพียงเลือกไปด้วยกันกับภรรยา

ในมุมมองของเย่เฉิน ถ้าหากการไปอเมริกาในครั้งนี้ ไม่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับครอบครัวของคุณตาคุณยาย แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องที่ดีที่สุดอยู่แล้ว แต่ว่า ถ้าหากจำเป็นต้องติดต่อกันเพราะเลี่ยงไม่ได้จริงๆ ตอนนั้นก็คงทำได้เพียงถามไถ่สารทุกข์พอเป็นมารยาท สิ่งเดียวที่ต้องระวังคือต้องไม่ให้เซียวชูหรันรู้ก็พอแล้ว

เย่เฉินไปไหนมาไหนคนเดียวจนชิน แม้ว่าจะไม่ถึงขั้นเป็นโรคกลัวสังคม แต่กระนั้นก็ค่อนข้างหลีกเลี่ยงกิจกรรมสังคมส่วนใหญ่อยู่ดี ถ้าต้องถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเหมือนคนใกล้ชิดทั่วไป สำหรับเขาแล้วมันอึดอัดมากๆ เขายอมไม่ต้องพบปะ ดีกว่าถามไถ่พอเป็นมารยาทเสียอีก

อีกอย่าง เย่เฉินรู้ดีอยู่แก่ใจ

เขารู้สึกว่า คุณตากับคุณยายเองก็คงไม่คุ้นเคยกับเขา มากไปกว่านั้นผ่านไปหลายปีขนาดนี้ คุณตากับคุณยายก็น่าจะเกิดความรู้สึกห่างเหินเหมือนกันกับเขานั่นแหละ