ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3728
เนื่องจากหม่าหลันได้รับบาดเจ็บที่ขา จึงออกไปข้างนอกไม่บ่อยนัก ดังนั้นเลยอัดอั้นจนเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว
พอดีกับเซียวชูหรันบอกว่าจะไปอเมริกา หลังจากได้ยินความคิดแรกในหัวของหม่าหลัน คือต้องได้ออกไปพบเจอโลกภายนอกกับเขาบ้าง
อีกอย่าง เธอก็รู้ว่าตอนนี้เย่เฉินหาเงินได้อย่างสบายๆ จึงไม่อยากพลาดโอกาสดีๆได้ออกไปข้างนอกกับเย่เฉิน ไม่แน่เย่เฉินอาจจะซื้ออะไรให้ตัวเองก็ได้
เมื่อได้ยินว่าแม่จะไปด้วย เซียวชูหรันก็รู้สึกลำบากใจและรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่เอ่ยชวน
เธอคิดว่าเย่เฉินไปด้วยคนเดียก็พอแล้ว แต่ถ้าพาแม่ไปด้วย สถานการณ์มันก็คงอึดอัดน่าดู
ดังนั้น เธอจึงเอ่ยโน้มน้าวหม่าหลันว่า “แม่ ฉันว่าแม่พักผ่อนอยู่ที่บ้านดีกว่า อเมริกาอยู่ไกล ไปกลับทีหนึ่งก็ลำบาก พูดก็พูดเถอะแม่ไปอยู่นั่นก็ใช่ว่าจะมีเพื่อน เดี๋ยวจะเบื่อเอานะ”
หม่าหลันพูดออกไปอย่างไม่ลังเลว่า “จะเบื่อหรือเปล่า ก็ต้องรอให้ได้ไปก่อนเดี๋ยวก็รู้ ช่วงนี้ฉันอยู่แต่บ้านจนเบื่อจะตายชัก ไม่ว่ายังไงพวกแกก็ห้ามทิ้งฉันไว้ที่บ้านคนเดียวเด็ดขาด”
เซียวชูหรันหมดหนทาง ทำได้เพียงหันไปมองเย่เฉินอย่างจนปัญญา ไม่รู้ว่าเย่เฉินจะมีวิธีดีๆที่พอทำให้แม่ล้มเลิกความคิดนี้ได้หรือเปล่า
เย่เฉินเองก็อยากให้หม่าหลันล้มเลิก
หม่าหลันเอ่ยพูดอย่างไม่หยุดคิด “ไม่เอา！ถ้าพวกแกไปกันหมด แล้วทิ้งฉันไว้ที่บ้านคนเดียวในบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ คงน่ากลัวตาย!”
เย่เฉินเอ่ยพูด “แม่ ก่อนจะไปผมจะให้เงิน5หมื่นไว้เป็นค่าขนม ในหนึ่งเดือนที่พวกผมไม่อยู่ แม่จะทำอะไรก็ได้ในเมืองจินหลิง ถ้าไม่มีอะไรจะทำก็เรียกเฉียนหงเย่นออกไปช็อปปี้ เสริมสวย ทำSPAด้วยกันก็ได้ แบบนี้ไม่สบายกว่าไปอเมริกากับพวกผมอีกเหรอ?”
เมื่อหม่าหลันได้ยินว่าเย่เฉินจะให้เงินค่าขนมห้าหมื่น ก็เอ่ยถามอย่างระริกระรี้ “ลูกเขย แก….แกจะให้ฉันห้าหมื่นจริงๆเหรอ?！แกคงไม่ได้หลอกให้แม่ดีใจเล่นๆหรอกใช่ไหม?”
เย่เฉินรู้ว่าเงินใช้ได้ผลกับหม่าหลันมากกว่าเทพีเสรีภาพ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...