ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3727

พูดจบ เธอก็มองมาที่เย่เฉิน จากนั้นก็เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “แต่ถ้าคุณไปกับฉันได้ เรื่องพวกนี้ก็จะไม่ใช่ปัญหา เราเช่าห้องแถวๆโรงเรียนอยู่ด้วยกันก็ได้ หรือไม่ก็พักในโรงแรม นอกจากเวลาเรียน กับช่วงที่ฉันต้องแยกกับคุณแล้ว เวลาอื่นๆเราจะได้อยู่ด้วยกันไง! และแน่นอนว่าคุณต้องได้อยู่กับฉันเป็นหลัก!”

เย่เฉินเห็นแววคาดหวังในดวงตาของภรรยา เขารู้ดีว่านี่เป็นหนึ่งในความใฝ่ฝันที่ยิ่งใหญ่ของภรรยา ในฐานะที่เขาเป็นสามี ก็ควรที่จะสนับสนุนไม่ให้ขาดตกบกพร่องอยู่แล้ว

ดังนั้น เขาจึงถามเซียวชูหรันว่า “ว่าแต่ที่รัก Master Class เริ่มตอนไหน?”

เซียวชูหรันตอบกลับ “ถ้าแน่ใจว่าจะไปเข้าร่วม ช่วงปลายเดือนนี้ก็น่าจะต้องไปรายงานตัวแล้วล่ะ ส่วนการเรียนการสอนจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการวันที่1เดือนพฤษภาคม และสิ้นสุดลงในวันที่31พฤษภาคม”

เซียวชูหรันเอ่ยขึ้นมาอีกว่า “แต่ว่า หลังจากวันที่31 ยังมีซาลอนปิดท้ายอีกสามวัน รอซาลอนเสร็จ ก็กลับได้แล้ว”

เย่เฉินฟังมาถึงตรงนี้ ก็อดที่จะรู้สึกโล่งอกไม่ได้

ไปอเมริกาเดือนกว่าๆ แม้ว่าเวลามันจะนาน แต่ยังดีที่จะเป็นช่วงสิ้นเดือน พอถึงตอนนั้น งานประมูลก็คงจะเสร็จแล้ว การเงินก็ไม่ขัดสน ถือว่าไปพักผ่อนแล้วกัน

ในประเทศนอกจากตระกูลเย่แล้ว ก็มีตี้เหากรุ๊ป บริษัทผลิตยาเก้าเสวียนและบริษัท นานาซูขนส่ง จำกัดนี่แหละเป็นพันธมิตร

แต่ยังดีที่บริษัทเหล่านี้มีคนช่วยดูแล ทางด้านตระกูลเย่ก็มีเย่โจงฉวนนั่งแท่น แทบจะไม่ต้องให้เย่เฉินออกแรงจริงๆจังๆเลยสักนิด

มากไปกว่านั้นเบื้องหลังเขายังนั่งแท่นสำนักว่านหลง ต่อให้ตรงกลางมีเหตุสุดวิสัยหรือการเปลี่ยนแปลงอะไร ก็ยังสามารถตอบสนองได้ทัน และแก้ไขได้อย่างว่องไว

เมื่อเป็นอย่างนี้ เขาจึงมีเวลาผ่อนคลายค่อนข้างเยอะ

หม่าหลันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ชูหรัน ขาแม่ก็ยังไม่หายดีเดินก็ยังไม่คล่อง ทำอะไรก็ไม่สะดวก ถ้าพวกแกไปกันหมด แล้วฉันเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาใครจะมาช่วยฉันล่ะ? หรือถ้าโชคร้ายเข้าหน่อย วันไหนลิฟต์ในบ้านเสีย แล้วฉันติดอยู่ข้างใน ร้องเรียกหาใครก็ไม่ได้ แบบนั้นฉันจะไม่ตายไปเลยเหรอ? แกทนเห็นแม่เผชิญกับอันตรายที่ไม่คาดฝันได้จริงๆเหรอ?”

เซียวชูหรันพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษนะคะแม่ ฉันไม่คิดให้รอบคอบเอง…..”

ขณะที่พูด เซียวชูหรันก็หาคำอธิบายที่ดีที่สุดเจอ จึงเอ่ยถามว่า “แม่ หรือว่าแม่อยากไปกับพวกฉันล่ะ? ไหนๆก็ไปอยู่ตั้งหนึ่งเดือน ถือซะว่าไปพักร้อนแล้วกัน”

เมื่อหม่าหลันได้ยินแบบนี้ ก็ระริกระรี้ในทันที เลิกคิ้วแล้วยิ้มออกมา หลุดปากพูดว่า “ฮิ! แกอย่ามาให้ความหวังนะ จนป่านนี้แล้วฉันยังไม่เคยไปอเมริกา นี่แหละเป็นโอกาสดีๆที่ฉันจะได้ไปเห็นสักครั้ง”

หม่าหลันพูดพร้อมกับตบมือดีใจ “ดีๆๆ！งั้นเราเอาอย่างนี้แหละ ฉันจะไปกับพวกแก!”