ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 378
บทที่ 378
เย่เฉินพยักหน้าแล้วถามชายหกคนนั้น “แล้วพวกคุณรู้จักเขาไหม?”
ชายทั้งหกทำหน้ามึนงง ดูเหมือนพวกเขาจะฟังภาษาจีนไม่ออกเลย
แต่ในขณะนี้ เฉินจื๋อข่ายเข้ามาและแปลประโยคเป็นภาษาญี่ปุ่นให้กับพวกเขาทั้งหกคน จากนั้นทั้งหกคนก็ส่ายหัวและพูดพล่อยๆ ออกมา
ทันทีนั้น เฉินจื๋อข่ายก็หันมาพูดกับเย่เฉิน “คุณชายครับ พวกเขาบอกว่าไม่รู้จักโคบายา ชิอิจิโร่เลยครับ”
“อ้อ” เย่เฉินพยักหน้าแล้วพูดอย่างแผ่วเบา “ในเมื่อไม่รู้จักกัน งั้นผมจะสุ่มเลือกใครสักคนในนี้ออกมาสับเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้หมากิน จากนั้นจะเหลือเพียงแค่ห้าคน”
“ครับ!” เฉินจื๋อข่ายรีบแปลประโยคของเย่เฉินและคนทั้งหกก็เกิดอาการผวาทันที
พวกเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าเย่เฉินแค่ถามประโยคเดียวก็จะจับพวกเขาไปเป็นอาหารสุนัขแล้ว!
เขาโหดเหี้ยมขนาดนี้เลยหรือ?!
เย่เฉินหันไปพูดกับหงห้าว่า “หงห้า ที่นี่เป็นถิ่นคุณ คุณน่าจะคุ้นเคยกว่าใครดี คุณช่วยพาคนทั้งหกคนนี้ออกไปชั่งน้ำหนักทีละคน จากนั้นเลือกคนที่มีน้ำหนักมากที่สุดไปหั่นเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้หมากิน ส่วนห้าคนที่เหลือก็ให้ยืนมองอยู่ข้างๆ! แล้วค่อยพากลับมาซักถามใหม่!”
หงห้าถามด้วยความเคารพ “คุณชายครับ แล้วถ้าพวกมันยอมรับก่อนล่ะครับ?”
เย่เฉินพูดเบาๆ “ตอนนี้สายไปแล้ว ต่อให้ยอมรับก็ต้องหั่น!”
โคบายา ชิอิจิโร่ตกใจจนสั่นไปทั้งตัว สิ่งที่เขาแตกต่างจากคนทั้งหกคนนั้นคือเขาเข้าใจภาษาจีนและเข้าใจความหมายของเย่เฉินทันที!
เอาคนเป็นไปหั่นเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้หมากิน คุณชายตระกูลเย่โหดร้ายขนาดนั้นเลยหรือ?!
ถ้าเราเป็นคนถูกหั่นจะทำไง?!
ดังนั้นเขาจึงรีบวิงวอน “คุณชายเย่ครับ ผมจะบอกแล้ว ผมจะบอกทุกอย่างครับ! ผมให้พวกมันไปชิงยาวิเศษของซือเทียนฉีเองครับ ผมผิดไปแล้ว ให้อภัยผมเถอะครับ หรือคุณช่วยบอกผมว่าคุณต้องการเงินชดใช้เท่าไหร่ ผมยินดีจะชดใช้ให้คุณครับ!”
เย่เฉินสีหน้ามืดมน “ยาอยู่ไหน?”
โคบายา ชิอิจิโร่ตอบ “ยาอยู่ที่ผู้ช่วยของผมครับ ตอนนี้เขาเข้าไปในสนามบินแล้ว......”
เย่เฉินถามอีกครั้ง “เครื่องบินออกบินไปแล้วใช่ไหม?”
โคบายา ชิอิจิโร่พยักหน้าตอบ “น่าจะบินแล้วครับ ตอนนี้คงออกจากน่านฟ้าของประเทศจีนไปแล้วครับ!”
เย่เฉินกัดฟันพูด “นายกล้าปล้นยาวิเศษของประเทศจีนที่เป็นมรดกที่บรรพบุรุษของเราทิ้งไว้ให้งั้นเหรอ? ดี! ดีมาก ในเมื่อยาวิเศษถูกนำออกไปที่ญี่ปุ่นแล้ว งั้นชีวิตของนายก็ทิ้งไว้ในประเทศจีนเลยก็แล้วกัน!”
............
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...