ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 379
บทที่ 379
เพียงแค่คำพูดเดียวของเย่เฉินก็ทำให้โคบายา ชิอิจิโร่โห่ร้องด้วยน้ำตา!
เขาเองก็ไม่ใช่ผู้กล้าหาญที่ไหนอยู่แล้ว เขาเป็นแค่ลูกเศรษฐีคนหนึ่งที่อยากชิงความรุ่งโรจน์ให้กับครอบครัว ซึ่งทุกอย่างก็ทำเพื่อพื้นฐานความสุขของตัวเองอยู่ดี
แต่ตอนนี้เขาถูกเย่เฉินขังไว้ในคอกสุนัขและจะกลายเป็นอาหารชั้นเลิศของฝูงสุนัขดุร้ายได้ทุกเมื่อ ซึ่งทำให้เขาทั้งเสียใจและทั้งกลัวมาก
ดังนั้นเขาจึงร้องขอเย่เฉินด้วยน้ำตา “คุณชายเย่ครับ ผมขอร้องแล้วครับ ไม่ว่าคุณต้องการเงินเท่าไหร่ผมยินดีจ่ายให้คุณครับ! หรือจะให้ผมโทรหาคุณพ่อ ให้ท่านช่วยติดต่อนักบิน ให้เครื่องบินบินกลับมาแล้วนำยามาคืนให้คุณดีครับ?”
เย่เฉินพูด “น้อยๆ หน่อยนะ คุณคิดว่าผมโง่งั้นเหรอ? สมัยนี้มีเครื่องมือวิเคราะห์มากมาย แค่ใส่ยาเข้าไปก็สามารถวิเคราะห์ส่วนประกอบได้ทั้งหมดภายในไม่กี่นาทีแล้ว ยิ่งบริษัทใหญ่อย่างบริษัทผลิตยาโคบายาของคุณจะไม่มีเครื่องมือแบบนี้ได้ไง?”
โคบายา ชิอิจิโร่พยักหน้ารัวๆ แล้วพูดด้วยน้ำตา “มีครับ แต่ผมไม่ได้เอามาที่ประเทศจีนด้วย! แต่คุณไม่ต้องห่วงหรอกครับ ตราบใดที่ยาวิเศษไม่ได้ถูกส่งเข้าไปในห้องแล็บของบริษัทผลิตยาโคบายา พวกเราไม่ทางรู้ส่วนผสมของยาอย่างแน่นอนครับ”
เย่เฉินยิ้มอย่างเย็นชา “คุณคิดว่าผมจะเชื่อคุณไหม? บางทีพวกคุณอาจมีเครื่องมือบนเครื่องบินก็ได้ หรือบางทีตอนนี้พวกคุณอาจจะได้สูตรยาวิเศษของเราไปแล้ว หรือไม่ก็แอบนำส่วนผสมของยาออกไป แม้จะเป็นผงเล็กน้อย แต่พวกคุณก็สามารถนำกลับไปทำการวิจัยได้อยู่ดี!”
โคบายา ชิอิจิโร่พูดด้วยน้ำตาอีกครั้ง “คุณชายเย่ครับ ผมกล้ารับประกันด้วยศักดิ์ศรีของผมเลยครับ......”
เย่เฉินตบหน้าเขาทันที จากนั้นพูดด้วยความโกรธ “โจรอย่างคุณยังมีหน้ามาพูดเรื่องศักดิ์ศรีกับผมเหรอ?”
โคบายา ชิอิจิโร่เงียบไปชั่วขณะ
โคบายา ชิอิจิโร่พูดด้วยเสียงสั่นเทา “คุณชายเย่ครับ ผมไม่ได้ปิดบังคุณนะครับ เงินก้อนนี้สำคัญต่อบริษัทผลิตยาโคบายามาก อีกอย่างสิทธิอำนาจอยู่ที่คุณพ่อของผม ซึ่งผมไม่มีอำนาจในการตัดสินใจเลยครับ!”
เย่เฉินพยักหน้าแล้วพูดต่อ “งั้นโทรหาพ่อคุณ! ตอนนี้ เดี๋ยวนี้!”
จากนั้นเย่เฉินหันไปพูดกับเฉินจื๋อข่าย “แก้มัดมือขวาของเขา แล้วหยิบโทรศัพท์ให้เขา”
เฉินจื๋อข่ายจึงเข้าไปปลดเชือกมือขวาและยื่นโทรศัพท์ให้เขากับมือ
............
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...