บทที่ 380
โคบายา ชิอิจิโร่รวบรวมความกล้าแล้วโทรหาพ่อของเขา
โคบายา ชิมาซาโอะในขณะนี้กำลังรอคอยการมาของยาวิเศษที่โตเกียวอย่างใจจดใจจ่อ
เขาใจร้อนจนต้องให้รถพยาบาลมารับเขาไปรอที่สนามบิน
โคบายาเป็นตระกูลที่มีอิทธิพลต่อเมืองโตเกียวเป็นอย่างมาก ซึ่งตระกูลของเขามีโกดังเก็บเครื่องบินส่วนตัวในสนามบินโตเกียว นอกจากนี้ยังมีเลานจ์ระดับไฮเอนด์ในโรงเก็บเครื่องบินอีกด้วย ทั้งหมดทั้งปวงนี้เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของตระกูลโคบายา ดังนั้นโคบายา ชิมาซาโอะจึงพาลูกชายคนรองของเขาโคบายา ชิจิโร่ไปรอยาวิเศษในเลานจ์อันหรูหราแห่งนี้
ทันทีที่ได้รับสายโทรเข้าจากโคบายา ชิอิจิโร่ โคบายา ชิมาซาโอะจึงรีบถามเขา “ชิอิจิโร่ พ่อได้ข่าวว่านายไม่ได้ขึ้นเครื่องมาด้วย? แล้วตอนนี้นายอยู่ไหน?”
โคบายา ชิอิจิโร่รีบตอบกลับ “พ่อครับ ผมถูกคุณชายตระกูลเย่แห่งเย่นจิงจับตัวไว้ครับ เขากล่าวหาว่าผมเป็นคนขโมยยาวิเศษไป ตอนนี้เขาต้องการให้เราซื้อลิขสิทธิ์ยาตัวนี้ด้วยเงินหนึ่งหมื่นล้านหยวน ไม่อย่างนั้นเขาจะเอาชีวิตผมและจะเปิดโปงบริษัทผลิตยาโคบายาของเราด้วยครับ......”
“ว่าไงนะ?!” โคบายา ชิมาซาโอะตะคอก “ไอ้สารเลว! พ่อบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าประมาท!”
โคบายา ชิอิจิโร่พูดด้วยน้ำตา “พ่อครับ ผมระวังตัวแล้วครับ แต่ผมไม่รู้ว่าเขาจับได้ยังไง ตอนนี้พ่อต้องช่วยผมนะครับ ไม่อย่างนั้นผมต้องตายที่นี่แน่!”
โคบายา ชิมาซาโอะพูดอย่างเย็นชา “หนึ่งหมื่นล้านคงเป็นเรื่องเพ้อฝันไปแล้ว พ่อไม่มีทางเห็นด้วยหรอก! ถ้าร้อยล้านพ่อยังคงรับได้!”
เย่เฉินที่ฟังคำแปลจากเฉินจื๋อข่ายมาตลอดการสนทนา เมื่อได้ยินคำนี้ เขาก็ยิ้มพูดอย่างเย็นชา “ด้วยความเคารพครับคุณโคบายา ชิมาซาโอะ ยาวิเศษที่พวกคุณขโมยไปเป็นยาที่สามารถฟื้นฟูและซ่อมแซมเซลล์หรืออวัยวะที่เสียหายให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง เช่นคนที่เป็นอัมพาตก็สามารถรักษาให้หายขาดได้ คงไม่ต้องพูดถึงโรคอื่นๆ นะครับ และถ้าหากยาตัวนี้ถูกพัฒนาแล้วนำเข้าสู่ตลาดได้ ผมเชื่อว่ามันจะสร้างกำไรสุทธิให้คุณมากกว่าหนึ่งหมื่นล้านต่อปีได้อย่างแน่นอน ดังนั้นคุณได้ของถูกไปแล้วนะครับ คุณรู้ตัวไหม?”
ดังนั้นเขาจึงมีเพียงเสียกับเสียอย่างเดียว
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังต้องเสียลูกชายไปด้วย
แต่ถ้ายาวิเศษนี้ได้ผลจริงๆ เงินหนึ่งหมื่นล้านที่เสียให้กับเย่เฉินก็ไม่มากไปสำหรับสิ่งที่ได้มา เพราะภายในหนึ่งปีเขาจะได้เงินทุนกลับมาและหลังจากหนึ่งปีก็คือกำไรทั้งนั้น!
เมื่อนึกถึงจุดนี้โคบายา ชิมาซาโอะก็รีบตอบเย่เฉิน “ได้! ถ้ายาวิเศษของคุณได้ผลและทำให้ร่างกายของผมกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ ผมจะจ่ายเงินหนึ่งหมื่นล้านหยวนให้คุณ เพื่อเป็นค่าลิขสิทธิ์!”
............

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...