ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3785

เฟ่ยเข่อซินเข้าใจกระบวนการและข้อเรียกร้องของการประมูลยาอายุวัฒนะอย่างชัดเจนตั้งนานแล้ว

แต่ว่า ต่อหน้าเย่เฉิน ยังคงเสแสร้งฟังคำแนะนำจากเขาอย่างประหลาดใจ

เย่เฉินแค่มีโอกาสก็เล่นสนุกเป็นบางครั้งบางคราว แสร้งทำเป็นว่าตัวเองยังคงเชื่อมั่นว่าเธอเป็นจานเฟยเอ๋อร์ที่มาจากฝรั่งเศสนั่น

นี่เป็นเพราะว่า เย่เฉินไม่ได้คิดที่จะเปิดเผยตัวตนของเฟ่ยเข่อซิน เขาคิดที่จะแสดงละครกับเฟ่ยเข่อซินแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ แล้วหลังจากนั้นรอจนเฟ่ยเข่อซินมาพูดเปิดเผยทั้งหมดกับตัวเอง

ดังนั้น คนสองคนต่างก็มีวิธีคิดเป็นของตัวเอง มาถึงหน้าประตูทางเข้าตรวจความปลอดภัยที่ห้องจัดเลี้ยงแล้ว

เย่เฉินนำการ์ดเชิญแขกVIPมอบให้เฟ่ยเข่อซิน พูดกับเธอว่า : “คุณจาน คุณนำการ์ดเชิญเข้าไปด้วยตัวเองก็ได้แล้ว ขอแค่ยื่นการ์ดเชิญให้กับพนักงาน ถึงตอนนั้นพนักงานก็จะพาคุณไปยังห้องVIPชั้น2เลย”

เฟ่ยเข่อซินถามอย่างประหลาดใจว่า ：“คุณเย่ ท่านไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ？”

เย่เฉินยิ้มพร้อมพูดว่า : “ผมมีเพียงแค่การ์ดเรียนเชิญแขกVIPเท่านั้น แต่ตัวตนของผมไม่ใช่แขกVIP แต่เป็นที่ปรึกษาของงานประมูลในครั้งนี้ เพราะงั้นอีกเดี๋ยวผมจะต้องไปนั่งบัญชาการที่ห้องกล้องวงจรปิด ไม่ไปที่หน้างานแล้ว”

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง” เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าเบาๆแล้ว แม้ว่าเย่เฉินไม่เข้าไปพร้อมกับเธอทำให้เธอรู้สึกผิดหวังบ้างแล้ว แต่ว่าเมื่อเธอลองคิดดูอีกครั้ง ในเมื่อเย่เฉินเป็นหัวหน้าใหญ่ที่บงการอยู่เบื้องหลังงานประมูลครั้งนี้ งั้นแน่นอนว่าเขาไม่สามารถเข้าไปดูในห้องแขกVIPพร้อมกับตัวเองได้ จะต้องอยู่ที่ใดที่หนึ่งที่สามารถตรวจตราสถานการณ์โดยรวมตามเวลาจริงแน่นอน

ดังนั้น เธอก็พูดกับเย่เฉินว่า : “คุณเย่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นฉันขอตัวเข้าไปก่อนนะ รอการประมูลสิ้นสุดลง ฉันจะติดต่อคุณทันทีเลย”

เย่เฉินพยักหน้าแล้ว พูดว่า : “การตรวจความปลอดภัยของงานประมูลค่อนข้างเข้มงวด คุณจะต้องฝากโทรศัพท์และสิ่งของที่พกติดตัวทั้งหมดของคุณไว้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และก่อนที่งานประมูลจะเริ่มขึ้น ของใช้ส่วนตัวของคุณจะถูกส่งไปเก็บไว้ที่อื่นเป็นการชั่วคราว แต่ว่าคุณวางใจได้ รอจนถึงการประมูลสิ้นสุดลง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะนำของใช้ส่วนตัวทั้งหมดมาให้นะ”

เนื่องจากงานประมูลในคืนนี้ ซ่งหวั่นถิงทำหน้าที่เป็นผู้จัดประมูล ดังนั้นเธอก็เตรียมตัวรอขึ้นเวทีอยู่ที่ห้องพักผ่อนห้องนี้

ตอนที่เย่เฉินผ่านประตูห้องพักผ่อนของเธอ ประตูเปิดออกพอดี ซ่งหวั่นถิงเพิ่งจะเดินออกมา เผชิญหน้ากับเย่เฉิน สายตาที่เปล่งประกายของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจทันที โพล่งพูดว่า ： “อาจารย์เย่！”

เย่เฉินยิ้มพร้อมพูดว่า : “หวั่นถิง เตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว？”

ซ่งหวั่นถิงแกว่งแผ่นการ์ดของสคริปต์ที่เขียนด้วยมือในมือแล้ว พูดอย่างไม่สบายใจว่า : “เตรียมงานไว้ได้พอประมาณตั้งนานแล้ว เพียงแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย”

พูดแล้ว เธอก็ยิ้มเบาๆ พูดอธิบายว่า ： “พูดตามตรงนะ ก่อนหน้านี้ฉันก็ไม่เคยเป็นผู้จัดประมูลมาก่อน สิ่งที่สำคัญก็คือคนที่มาเข้าร่วมการประมูลในครั้งนี้ โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นมหาเศรษฐีที่มีประสบการณ์และความรู้กว้างขวาง ร่ำรวยเทียบเท่าประเทศเลย ฉันกังวลว่าตัวเองจะทำออกมาได้ไม่ดี ทำให้พวกเขาเห็นเรื่องน่าอายแล้ว”