“ใช่” เฉินจื๋อข่ายนำภาพหนึ่งในจอ สลับมาเป็นใบหน้าของหลี่ไท่หลายอย่างใกล้ๆ ยิ้มและพูดว่า: “คุณชายท่านว่า หลี่ไท่หลายคนนี้แม้ว่าจะเสนอราคาอย่างไม่คิด แต่ท่าทางเหมือนว่ายังดูเสียดายมาก”
เย่เฉินมอง และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา พยักหน้าและพูดว่า: “ที่จริง ในสองร้อยคนที่มาวันนี้ อย่างน้อยมีครึ่งหนึ่งยอมแพ้ตั้งแต่ประกาศราคาเริ่มต้น ที่พวกเขามากันอย่างยากลำบาก ไม่มีอะไรมากไปกว่าต้องการเห็นว่ายาอายุวัฒนะทรงพลังเพียงใดก็เท่านั้น อีกอย่างแม้ว่าพวกเขายินดีที่จะเรียกราคาตาม ด้วยกำลังของพวกเขาแล้ว ไม่กี่รอบหลังจากนั้นก็คาดว่าเรียกราคาไม่ไหวแล้ว”
ที่จริง แม้แต่หลี่ไท่หลายก็แปลกใจเล็กน้อยกับราคาประมูลเริ่มต้นที่ 100 ล้านดอลลาร์
คิดตามอัตราแลกเปลี่ยนในตอนนี้ 100 ล้านดอลลาร์ก็อยู่ที่ 600 ล้านกว่าหยวน
ครั้งก่อนเขาประมูลยาอายุวัฒนะเม็ดหนึ่ง ใช้เงินเพียง 2 พันล้านหยวน ตอนนี้หนึ่งในสี่ของเม็ดราคาเริ่มต้นประมูล คิดไม่ถึงว่าเป็นหนึ่งในสามของราคาครั้งก่อน!
แต่ หลี่ไท่หลายอดคิดคำนวณไม่ได้: “ยาอายุวัฒนะที่แบ่งออกเป็น 4 ส่วนในคืนนี้ ส่วนที่หนึ่งถูกที่สุด เพราะว่าคนส่วนใหญ่ในนี้ยังไม่รู้ว่ายาอายุวัฒนะนั้นมหัศจรรย์แค่ไหน แต่เมื่อส่วนแรกถูกคนประมูลไปแล้ว และหลังจากที่กินเข้าไปต่อหน้าผู้คน จะต้องทำให้คนเหล่านี้บ้าคลั่ง! ราคาหลังจากนี้จะต้องสูงขึ้นแน่นอน! ดังนั้นในส่วนแรก ฉันตั้งใจจะเอาให้ได้!”
ซ่งหวั่นถิงเห็นหลี่ไท่หลายเสนอราคา ก็พยักหน้า ยิ้มและพูดว่า: “ค่ะ หมายเลข 055 เสนอราคา 100 ล้านดอลลาร์ มีใครยินดีจะให้ 110 ล้านดอลลาร์ไหมคะ? ถ้ามียกมือขึ้น”
เมื่อพูดจบ ในฝูงชนมีชายชราผมหงอกคนหนึ่งยกมือขึ้นและพูดว่า: “ผมเสนอ 110 ล้าน!”
หลี่ไท่หลายยกมือต่อโดยไม่ลังเล: “ผมเสนอ 120ล้าน!”
ซ่งหวั่นถิงกำลังจะพูด ในตอนนี้ชายชราคนหนึ่งมีใบหน้าลักษณะตะวันออกกลาง ยกมือขึ้นและพูดว่า: “ผมให้ 200 ล้าน!”
ดังนั้น เมื่อเธอเอ่ยปากก็เพิ่มราคาสูงเลย
สูงขึ้นมา 50 ล้านดอลลาร์ แสดงถึงความตั้งใจที่จะต้องเอาชนะให้ได้ เพื่อให้ผู้ประมูลเหล่านั้นที่จะสู้ราคากับตนเองกลัวจนถอนตัวไป
หลี่ไท่หลายคิดไม่ถึงว่า พอมาถึงก็ได้เจอคู่แข่งที่ขึ้นราคาสูงรวดเดียวสองคน เพียงครู่หนึ่ง เขาถึงกับฮึกเหิม ต้องการตะโกน 300 ล้านดอลลาร์ และดูว่าใครจะทำให้ใครตกใจกลัวกันแน่
แต่ พอคิดดูอีกที ก็มีคู่ปรับที่เล่นเช่นนี้สองคนแล้ว ถ้าตัวเองเล่นแบบนี้ด้วยล่ะก็ ไม่แน่ว่าจะได้ผล
ครั้นแล้ว เขาก็ยกมือขึ้นอย่างเฉยเมย โพล่งพูดว่า: “ผมเสนอ 260 ล้าน!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...