ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3799
เมื่อเขามาถึงและยืนบนเวที สั่นไปหมดทั้งตัวจนทำให้คนตาพร่ามัว
เขาทำให้หลี่ไท่หลายพังทลายไปแล้ว มหาเศรษฐีผิวดำตรงหน้า กัดฟันแน่นและพูดจาดุด่าว่า: “แม่ง! หมอนี่ยืนอยู่ตรงนั้น สั่นไปทั้งตัวอย่างกับมีไฟฟ้าแรงสูง ตาของกูเกือบจะลายไปหมดแล้ว!”
ที่จริง นิสัยของหลี่ไท่หลายก็ไม่ถึงกับต่ำทราม โดยปกติแล้วเป็นคนมีความรู้ลุ่มลึกบุคลิกลักษณะสง่าสุภาพอ่อนโยน
แต่วันนี้ สภาพจิตใจของเขาได้รับแรงกระตุ้นอย่างมาก พลาดยาอายุวัฒนะ ทำให้เขาเปลี่ยนเป็นหนุ่มหัวร้อน
เขาในตอนนี้ มองอะไรก็ไม่สบอารมณ์ไปซะหมด เห็นใครก็อยากจะด่า
ซ่งหวั่นถิงยืนอยู่หน้าเวทีประมูล ยิ้มและพูดว่า: “ให้พวกเราแสดงความยินดีกับหมายเลข 047 ที่สามารถช่วงชิงการประมูลไปได้อย่างสวยงาม แน่นอนฉันเองก็อยากจะเตือน 047 ด้วย คุณได้ประมูลยาอายุวัฒนะในส่วนแรกไปอย่างราบรื่น ในการประมูลครั้งถัดไปของยาอายุวัฒนะ คุณจะถูกตัดสิทธิ์จากการประมูล ขอถามหน่อยว่าคุณรู้หรือไม่?”
มหาเศรษฐีผิวดำพยักหน้าด้วยความไม่รู้ เขาส่ายหัวไปมา เห็นเพียงแค่เขายื่นมือออกมาอย่างสั่นๆ ใช้แรงชี้ไปที่หนึ่งในสี่ส่วนของเม็ดยาอายุวัฒนะที่วางอยู่บนแท่น พูดอย่างรอไม่ไหว: “ให้……ให้ผม……ผม……ผมจะกิน……ตอนนี้……จะกินตอนนี้……”
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าเล็กน้อย และพูดว่า: “ค่ะ งั้นก็ขอเชิญพนักงานของเรา มอบยาอายุวัฒนะให้ถึงมือของคุณเลยค่ะ”
ขณะที่พูด ซ่งหวั่นถิงเห็นมือของเขาสั่นอย่างมาก และก็พูดว่า: “หรือให้พนักงานของเรา ป้อนยาให้คุณไปเลย!”
ทันใดนั้น ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าเป็นสัญญาณบอกทหารของสำนักว่านหลงที่ยืนอยู่ข้างๆยาอายุวัฒนะมาตลอด อีกฝ่ายถือยาอายุวัฒนะด้วยมือทั้งสองมาทันที ก้าวไปข้างกายมหาเศรษฐีผิวดำ มือข้างหนึ่งจับคางของมหาเศรษฐีผิวดำอย่างนิ่งๆ มืออีกข้างหนึ่งค่อยๆ หยิบหนึ่งในสี่ของเม็ดยาอายุวัฒนะ ยื่นเข้าไปที่ปากของเขา ภายใต้การเป็นพยานของทุกคน
การกระทำเหล่านี้ หลังจากที่ตรงหน้างานได้ถูกซูมอยู่ในหน้าจอใหญ่ ทำให้ทุกคนสามารถมองเห็นได้ชัดเจน
ในขณะนั้น ทุกคนเบิกตากว้าง ดวงตาจ้องมองที่หน้าจออย่างใจจดใจจ่อ
หน้างานเงียบมาก ราวกับเข็ม 1 แท่งตกลงบนพื้น ทุกคนต่างก็ได้ยิน
ผู้คนมากกว่า 400 คนทั้งหน้างานไม่เคลื่อนไหวใดๆ แทบจะแข็งไปทั้งหมด
นอกจากมหาเศรษฐีผิวดำคนนั้น ยังยืนอยู่บนเวที และสั่นสะท้านอย่างต่อเนื่อง
และหนึ่งในสี่ส่วนของเม็ดยาอายุวัฒนะ ได้ละลายไปในปากของเขาไปแล้ว……
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...