ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3798
ในตอนนี้ ซ่งหวั่นถิงก็พูดว่า: “ค่ะ ตอนนี้ 2 พันล้านดอลลาร์ครั้งที่3 ครั้งสุดท้ายขอถามหน่อย ยังมีใครให้สูงกว่านี้ไหม ถ้ามี กรุณารีบคว้าโอกาสสุดท้าย”
ผู้ป่วยพาร์กินสันตัวสั่นรุนแรงขึ้นเพราะความตื่นเต้น
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายาอายุวัฒนะครั้งนี้ จะสามารถรักษาอาการป่วยของเขาได้ไหม แต่ในใจเขารู้ดี เทคโนโลยีสมัยใหม่ไม่มีทางรักษาเขาให้หายได้แน่นอน
ดังนั้น ยาอายุวัฒนะในครั้งนี้ อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายของตัวเองแล้ว
ในตอนนี้ ซ่งหวั่นถิงก็ได้หยิบค้อนไม้อันเล็กขึ้นมาจากโต๊ะประมูล
เธอยกค้อนขึ้น มองไปรอบๆผู้ชมเป็นครั้งสุดท้ายและยิ้มพูดว่า: “2 พันล้านดอลลาร์ ประมูลสำเร็จ!”
พูดจบ เธอก็กระแทกค้อนอย่างแรง เกิดเสียงทุบดังอย่างชัดเจน
ทันใดนั้น ฝ่ามือของเธอหันไปยังทางมหาเศรษฐีผิวดำ ยิ้มและพูดว่า: “ขอให้ทุกท่านปรบมือแสดงความยินดีให้กับหมายเลข 047 ด้วยราคา 2 พันล้านดอลลาร์ ที่ประมูลยาอายุวัฒนะส่วนแรกไปได้!”
ในงานปรบมือกันดังสนั่น
และมหาเศรษฐีผิวดำ ก็ตื่นเต้นอย่างสุดขีด
ในตอนนี้ ซ่งหวั่นถิงก็บอกว่า: “ลำดับถัดไปขอเชิญพนักงานนำโทรศัพท์มอบให้หมายเลข 047 ขอให้หมายเลข 047 ยืนยันกับฝ่ายการเงินหรือคนในครอบครัว ให้รีบโอนเงินให้สำเร็จอย่างรวดเร็ว”
ขณะที่พูด ก็มีทหารหนุ่มแห่งสำนักว่านหลง ถือโทรศัพท์มือถือที่ตั้งค่าพิเศษ เดินมาถึงตรงหน้าของหมายเลข 047 และยื่นโทรศัพท์มือถือให้เขา
แม่งนี่โคตรจะไม่ตอบสนองความต้องการเอาซะเลย!
แต่ว่า เขายังไม่ทันได้แสดงความคิดเห็นใดๆ มหาเศรษฐีผิวดำที่อยู่ข้างๆ ก็พูดเตือนทันที: “อย่าพูดจาซี้ซั้ว!”
ผู้ติดตามปิดปากเงียบและรู้จักวางตัวทันที
ทันใดนั้น มหาเศรษฐีผิวดำอยู่ภายใต้การประคองของผู้ติดตามและทหารหนึ่งคนแห่งสำนักว่านหลงช่วย เดินตัวสั่นขึ้นเวทีไปทีละก้าวอย่างช้าๆ
ด้านล่างมีผู้คนมากกว่า 400 คนเฝ้าดูเขาเดินโซเซไปจนขึ้นเวที แต่ละคนต่างก็ได้รับความรู้สึกทรมาน คนเราอย่างมากเดิน 30 วินาทีก็สามารถเดินไปจนจบระยะทางได้ เขาเดินอย่างแข็งทื่อ 7-8 นาทีแล้ว
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...