ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3804

การประมูลยาอายุวัฒนะเม็ดแรกได้สิ้นสุดลงด้วยความสำเร็จ และซ่งหวั่นถิงก็เริ่มแนะนำล็อตที่สองในการประมูลคืนนี้ในทันที

ขั้นตอนของการประมูลในคืนนี้คือ การประมูลเม็ดยาอายุวัฒนะเพื่อสร้างบรรยากาศขึ้นมา จากนั้นก็ประมูลวรรณกรรมโบราณสองสามชิ้นที่จี๋ชิ่งถังคัดเลือกมาเป็นอย่างดีเพื่อสร้างความสนใจของทุกคน และรอจนกว่าความสนใจและความอดทนของทุกคนจะถูกเล่นจนถึงจุดสุดขั้ว ค่อยตามด้วยการประมูลยาอายุวัฒนะส่วนที่สอง ด้านหลังก็ทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ

ดังนั้น การประมูลในเวลานี้จะเริ่มจัดแสดงคอลเลกชันที่สอง ซึ่งเป็นชามลายครามของเตาราชสำนักจากยุคสมัยเฉียนหลง

และในเวลานี้นอกสถานที่จัดการประมูล หลี่ไท่หลายถูกทหารของสำนักว่านหลงพาไปที่เลานจ์ที่อยู่ด้านหลัง ตามข้อกำหนดของเย่เฉิน ผู้เข้าร่วมการประมูลที่ถูกไล่ออกจากสถานที่ทั้งหมด ไม่สามารถจากไปได้โดยตรง และจะต้องนั่งรอในเลานจ์จนกระทั่งการประมูลจบลงถึงจะจากไปได้

เย่เฉินอยู่ในห้องสังเกตการณ์เมื่อสักครู่นี้ เมื่อเห็นการแสดงของหลี่ไท่หลายทั้งหมดอยู่ในสายตา เขาก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อยอยู่ในใจ

เขารู้ว่าทำไมหลี่ไท่หลายถึงเสียสติ และก็สามารถเข้าใจมันได้ในระดับหนึ่ง

ดังนั้น เขาจึงพูดกับเฉินจื๋อข่ายที่อยู่ข้างๆ เขาว่า “เหล่าเฉิน คุณจับตาดูสถานที่ไปก่อน แล้วผมจะไปหาหลี่ไท่หลายสักหน่อย”

เฉินจื๋อข่ายพยักหน้าเบาๆ และกล่าวด้วยความเคารพว่า “ได้ครับคุณชาย”

เย่เฉินเดินไปที่เลานจ์ที่หลี่ไท่หลายอยู่ ในเวลานี้หลี่ไท่หลายกำลังทรุดตัวนั่งอยู่บนโซฟา น้ำตาไหลลงมาเต็มทั่วใบหน้า และในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกเสียอย่างมาก

นอกจากนี้เขาก็ตระหนักถึงว่าการกระทำของเขาในตอนเมื่อกี้นี้ไม่เป็นผู้ใหญ่อย่างยิ่ง และขาดสติอย่างยิ่งด้วย

แต่ความผิดพลาดครั้งใหญ่มันได้เกิดขึ้นแล้ว และไม่มีโอกาสที่จะกู้กลับคืนมาได้อีกแล้วในตอนนี้

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และกล่าวว่า “ถ้าคุณไม่ได้ชนะการประมูลยาอายุวัฒนะในตอนนั้น บางทีความรู้สึกของคุณก็อาจจะไม่เลวร้ายขนาดนี้หรอก”

“ใช่...” หลี่ไท่หลายพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า และกล่าวอย่างเสียใจมากว่า “ก็เป็นเพราะผมเคยชนะการประมูลยาอายุวัฒนะเม็ดนั้น ถึงทำให้ความคิดของผมไม่สมดุลอย่างสมบูรณ์…… ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่……… เมื่อเห็นว่าราคาของยาอายุวัฒนะสูงขึ้นเรื่อยๆ และในหัวใจของผมก็มีความโกรธเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ……”

เย่เฉินพูดอย่างจริงจังว่า “บางครั้งเราอาจจะมองไม่เห็นอะไรหรืออิทธิพลของโลกภายนอก เพราะสาเหตุของเราเอง ดังนั้นในเวลาแบบนี้เราก็ต้องมองปัญหาจากมุมที่ต่างออกไป แต่เดิมอายุของคุณไม่มากอยู่แล้ว และเพิ่งชนะการประมูลยาอายุวัฒเต็มเม็ดไม่นานมานี้ ตอนนี้ร่างกายคุณอายุแค่สามสิบกว่าเท่านั้น และคุณไม่มีโรคภัยไข้เจ็บหรือภัยพิบัติใดๆ เมื่อเทียบกับคนที่อยู่ข้างข้างในหลายร้อยคนนั้น คุณคือผู้ที่มีสภาพร่างกายที่ดีที่สุด นอกจากนี้ โชคของคุณก็ดีกว่าทุกคนที่อยู่ในสถานที่มาก ลองคิดดูเช่นนี้ แม้ว่าคุณจะพลาดการประมูลยาอายุวัฒนะในครั้งนี้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร แต่ผมไม่ได้คาดคิดเลยว่า จิตใจของคุณจะเป็นคนที่แย่ที่สุด”

หลี่ไท่หลายพูดโพล่งออกมาว่า “อาจารย์เย่พูดถูก……”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขารีบมองไปที่เย่เฉิน และพูดด้วยสำลักว่า “อาจารย์เย่ โปรดเห็นแก่ที่ผมทำผิดเป็นครั้งแรก ให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมไม่สมควรมีสิทธิ์ในการเข้าร่วมการประมูลในปีนี้อีกต่อไป แต่ในการประมูลในอนาคต ได้โปรดอย่าเอาชื่อผมออกเลยได้ไหม!”