เย่เฉินพูดอย่างจริงจังว่า “ประธานหลี่ ผมได้จัดการประมูลขนาดใหญ่ขนาดนี้ และนำผู้เล่นระดับไฮเอนด์มามากมายมาที่นี่ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการรับรองความเป็นธรรมของเกม หากไม่สามารถรับประกันความเป็นธรรมได้ เกมนี้จะยังคงเล่นต่อไปในอนาคตได้อย่างไร?”
“แต่ผม…” หลี่ไท่หลายเอ่ยปากอยากจะอธิบายอะไรเพิ่มเติม
เย่เฉินเหยียดมือออกในเวลานี้ และขัดจังหวะเขาว่า “ประธานหลี่ ทุกคนต่างเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว หากคุณแหกกฎ ก็ต้องรับผลของการแหกกฎ”
แม้ว่าหลี่ไท่หลายจะไม่เต็มใจสักแค่ไหน แต่เขาก็รู้ดีว่า ตัวเองอยู่ต่อหน้าเย่เฉิน ไม่มีสิทธิ์ต่อรองใดๆ เลย
ยังไม่ต้องพูดถึงสถานะและความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเย่เฉิน พูดถึงหลังการประมูลครั้งนี้เพียงอย่างเดียว เย่เฉินก็สามารถทำเงินได้หลายร้อยหรือหลายร้อยพันล้านเหรียญ ซึ่งเกินความสามารถของเขาไปมาก แล้วเขาจะมีสิทธิ์อะไรพูดกับเขาอีกต่อไปล่ะ?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจด้วยความสิ้นหวัง และกล่าวด้วยความเคารพว่า “อาจารย์เย่ ท่านพูดถูก ความผิดหนักหนา มันก็เป็นความผิดของผมเอง ความผิดของผม ผมจะแบกรับไว้เอง”
เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ และถามเขาว่า “วันนี้ใครมาเป็นเพื่อนคุณเหรอ? ทำไมไม่เห็นผู้ติดตามของคุณเลย”
“ใช่…” หลี่ไท่หลายรีบพูดว่า “ในครั้งนี้ผมไม่ได้พาผู้ติดตามมาด้วย”
เย่เฉินถามเขาว่า “ทำไมคุณไม่พาจ้าวเห้ามาด้วย?”
เย่เฉินพยักหน้า และพูดอย่างจริงจังว่า “เมืองจินหลิงเลี้ยงดูผมมาเกือบยี่สิบปีแล้ว ตอนนี้ผมพอจะมีกำลังเล็กน้อย และก็อยากจะมีส่วนร่วมในการพัฒนากับเมืองโบราณแห่งนี้บ้าง ต่อไปผมจะพัฒนาโครงการระดับไฮเอนด์มากมายอยู่ในเมืองจินหลิง เพื่อส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจและสร้างชื่อเสียงของเมืองจินหลิงไปถึงทั่วทั้งประเทศจนกระทั่งไปถึงทั่วโลก ในบรรดาโครงการพัฒนามากมายที่ได้บรรลุแล้ว มีอยู่หนึ่งโครงการอสังหาริมทรัพย์เพื่อการดูแลสุขภาพระดับไฮเอนด์ หากคุณสามารถเข้าร่วมได้ คุณก็จะมีโอกาสได้รับยาอายุวัฒนะด้วย”
หลี่ไท่หลายพูดอย่างตื่นเต้นว่า “อาจารย์เย่ ผมยินดีที่จะเข้าร่วม! โปรดให้โอกาสผมสักครั้ง เมื่อถึงเวลานั้นผมจะย้ายธุรกิจของผมทั้งหมดมาที่เมืองจินหลิง จ่ายภาษีให้เมืองจินหลิงในทุกปี เสริมสร้างตำแหน่งอาชีพการงานให้กับเมืองจินหลิง และก็เพิ่มสิ่งปลูกสร้างให้กับเมืองจินหลิง!”
เย่เฉินพยักหน้าและกล่าวว่า “ถ้าคุณมีความคิดนี้ ผมก็ยินดีต้อนรับโดยธรรมชาติ เมื่อถึงเวลา โครงการเหล่านี้จะได้รับการพัฒนาโดยตี้เหากรุ๊ป คุณสามารถให้ความสนใจไว้ให้มากขึ้น”
ดวงตาของหลี่ไท่หลายเป็นสีแดง และเขาสำลักพูดว่า “ขอบคุณ ท่านอาจารย์เย่! ขอบคุณ ท่านอาจารย์เย่!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...