ราคาเจ็ดพันล้านของต็อด นั้น ไม่ได้ทำให้คู่แข่งตกใจเลย
ทันใดนั้นเอง ก็มีเศรษฐีอีกคนหนึ่งยกมือขึ้น “เจ็ดพันสองร้อยล้าน!”
เศรษฐีชาวจีนที่เสนอราคาห้าพันแปดร้อยล้าน และหกพันแปดร้อยล้านก่อนหน้านี้ สีหน้าของพวกเขาได้ซีดไปหมดแล้ว
แม้ว่าการเสนอราคาของเขาจะเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่มาก แต่อันที่จริงแล้วเขาก็ไม่ใช่คนที่ไม่ขาดเงินอะไรเลย
ขีดจำกัดสูงสุดที่เขาสามารถรับได้คือ ประมาณแปดพันล้าน เหตุผลที่เขาขึ้นราคาสองครั้งอย่างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่นั้นคือการทำให้คู่แข่งรายอื่นรู้สึกกลัว ก่อนที่จะถึงขีดจำกัดของตัวเอง
แต่ถ้านี่คือการประมูลสินค้าธรรมดา วิธีการของเขาก็อาจจะใช้ได้ผล แต่ตอนนี้ สิ่งที่ประมูลอยู่บนเวทีนั้น มันไม่ใช่สินค้า แต่เป็นอายุขัยของคนเลยทีเดียว!
ผู้ป่วยระยะสุดท้าย ที่ชนะการประมูลยาอายุวัฒนะเม็ดนี้ได้ อาจมีโอกาสสูงที่จะหายขาดได้ แม้ว่าอาจจะทำให้อายุน้อยลงได้ไม่กี่ปีก็ตาม ตราบใดที่ร่างกายที่ป่วยเป็นโรคระยะสุดท้ายสามารถรักษาให้หายขาดได้ ก็เพียงพอที่จะยืดอายุขัยได้หลายปี หรือหลายสิบปีก็อาจเป็นไปได้
ไม่ว่ายังไงแล้ว บางคนมีอายุเพียงห้าหกสิบปีเท่านั้น หลังจากป่วยด้วยโรคระยะสุดท้าย ถึงจะมีเงินแค่ไหน ก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น แต่ถ้าโรคระยะสุดท้ายสามารถรักษาให้หายขาดได้ ด้วยทรัพยากรทางการเงินของพวกเขานั้น จะอยู่ได้ถึงอายุแปดเก้าสิบปีก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย
ดังนั้น สิ่งที่วางอยู่บนเวทีนั้น จึงไม่ใช่ยาอายุวัฒนะแต่อย่างใด แต่เป็นช่วงชีวิตที่ใครๆ ก็ใช้ได้!
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ไม่ว่าคุณจะเล่นกลวิธีทางจิตวิทยาแบบไหน ทุกคนก็มีความคิดเดียว แม้ว่าจะต้องทุ่มเทกระแสเงินหมุนเวียนทั้งหมดลงไป ก็จะต้องชนะการประมูลยาอายุวัฒนะให้ได้!
อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางฝูงชน ยังมีบางคนที่มีท่าทีสงบนิ่ง ซึ่งไม่เคยเข้าร่วมการประมูลเลย
คนพวกนี้ ไม่ใช่ว่าไม่มีความสามารถที่จะแข่งขันยาอายุวัฒนะ แต่พวกเขาเก็บพลังงานไว้ และไปเสนอราคาการประมูลเม็ดสุดท้าย
ในหมู่พวกเขา เฟ่ยเจี้ยนจงและเบอร์นาร์ด อาร์โนลต์ที่ถูกเย่เฉินจัดสินค้าเป็นจำนวนสองพันล้านก็รวมอยู่ด้วย
นอกจากนี้ ยังมีผู้เสนอราคาหลายรายซึ่งทรัพย์สินที่ทะเบียนไม่สูง
เมื่อพวกเขาลงทะเบียนทรัพย์สินและให้ความร่วมมือกับการตรวจสอบทุน พวกเขาทั้งหมดเลือกเอาทรัพย์สินบางส่วนออกมา ดังนั้นมูลค่าที่ลงทะเบียนไว้เพียงประมาณแสนล้านดอลลาร์สหรัฐเท่านั้น อย่างไรก็ตาม อันที่จริงคนเหล่านี้เป็นคนมั่งคั่งที่ซ่อนตัวที่มีอำนาจมาก
หลังจากนั้นไม่นาน อีกคนหนึ่งก็เริ่มระมัดระวัง โดยเพิ่มเงินหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ จากฐานของเขา
และผู้ที่เสนอเงินเก้าพันล้าน ดูเหมือนจะพร้อมสำหรับการชักเย่อ ดังนั้นเขาจึงเพิ่มขึ้นหนึ่งร้อยล้านเป็นเก้าพันหนึ่งร้อยล้าน
ทั้งสองคนสู้กันไปมา ค่อยๆ ทิ้งคนอื่นไว้ข้างหลัง และก็ค่อยๆ ดันราคาไปถึงที่เก้าพันเก้าร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ
ในเวลานี้ การสู้รบทั้งของสองฝ่าย มีความรู้สึกแบบว่าไม่กลัวความตาย และพร้อมที่จะตายไปพร้อมๆ กัน
คนอื่นๆ ที่อยู่ในสถานที่ ต่างก็เริ่มคำนวณสถานการณ์ปัจจุบันอยู่ในใจ
บางคนคิดว่า ยาอายุวัฒนะส่วนที่สองนี้ อาจมีราคาแพงที่สุด ในหนึ่งส่วนสี่ของคืนนี้
เพราะพวกเขาเพิ่งได้รับชมสิ่งชูกำลังของยาอายุวัฒนะส่วนแรกในตอนเมื่อกี้นี้ มันจึงทำให้ทุกคนเสียสติและต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่ง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...