ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3807

ดังนั้น ทันทีที่คำพูดของคนรวยในตะวันออกกลางที่ให้มูลค่าสองพันล้านดอลลาร์นั้นจบลง ก็มีคนยกมือขึ้นทันที “สองพันหนึ่งร้อยล้าน!”

ซ่งหวั่นถิงยังไม่ทันได้รายงานหมายเลขของอีกฝ่าย ก็มีคนยกมือขึ้นอีกทันที “สองพันห้าร้อยล้าน!”

“สามพันล้าน!”

“สามพันห้าร้อยล้าน!”

“สี่พันล้าน!”

“ห้าพันล้าน!”

ภายในเวลาไม่กี่วินาที ราคาก็พุ่งตรงไปที่ระดับสูงถึงห้าพันล้านดอลลาร์ โดยการประมูลอย่างต่อเนื่อง ณ จุดนั้น

อย่างไรก็ตาม เสียงของการประมูลก็ยังได้ยินอยู่เรื่อยๆ ไม่สิ้นสุดลง

“ห้าพันล้านกับสิบล้าน!”

“ยังจะเพิ่มทีละสิบล้านอีกงั้นเหรอ? ผมให้ห้าพันห้าร้อยล้าน!”

“ผมให้ห้าพันแปดร้อยล้าน! ห้าพันแปดร้อยล้าน! ห้าพันแปดร้อยล้าน!”

คนรวยทางตะวันออกกลางคนนั้นมองซ้าย มองขวา คนทั้งคนตะลึงไปเลย

แต่เดิมคิดว่าตัวเองเอ่ยปากออกตัวในราคาสองพันล้าน และก็ถือว่ากล้าหาญมากพอแล้ว

แต่ไม่ได้คาดคิดเลยว่า ตัวเองเป็นเพียงบทบาทจี้เป็นปืนเริ่มต้นเท่านั้นเอง

นี่มันบ้าไปแล้วชัดๆ เงินตั้งห้าพันแปดร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ มีกี่คนที่จะสามารถออกได้?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงพฤติกรรมโง่ๆ ของเขาที่พลาดยาอายุวัฒนะเม็ดแรกไป และหัวใจของเขาก็ทรุดลงยิ่งกว่าเดิม

ดังนั้น เขากัดฟัน และตะโกนอีกครั้งว่า “หกพันล้าน! ผมให้หก……”

และตัวเขาเองไม่เพียงแต่จะเป็นผู้ประกอบการที่โดดเด่นเท่านั้น ในเวลาเดียวกันก็ยังเป็นนักสำรวจกลางแจ้งที่ชอบการผจญภัยอีกด้วย

ในฤดูเล่นสกีของปีก่อน เขาบังเอิญพบกับหิมะถล่มขณะเล่นสกีในสวิตเซอร์แลนด์

แม้ว่าเขาจะรอดชีวิตมาได้ด้วยความโชคดี แต่ร่างกายของเขาได้รับความเสียหายอย่างหนักจากหิมะถล่ม หลังจากได้รับการช่วยเหลือ เขาก็เหมือนกับเซียวฉางควนก่อนหน้านี้ ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคอัมพาตขาสูงที่เกิดจากอาการบาดเจ็บที่ไขสันหลัง

แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่ที่นั่นเหมือนคนปกติ แต่เขาก็สูญเสียการควบคุมจากช่วงคอลงไปด้านล่างอย่างสิ้นเชิงไปแล้ว

สำหรับผู้ชายวัยกลางคนที่ร่ำรวยและมีอำนาจ และมีครอบครัวมั่งคั่ง ที่ได้ประสบอุบัติเหตุแบบนี้มันเลวร้ายยิ่งกว่าความตายเลยทีเดียว

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เขาได้ลองใช้เทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ทันสมัยทั้งหมดในโลก แต่ก็ไม่สามารถช่วยเขาให้พ้นจากขุมนรกของอัมพาตได้

หลังจากที่ได้ทราบข่าวของยาอายุวัฒนะโดยบังเอิญ เขาก็มาเพื่อลองดู และลงทะเบียนด้วยความคิดที่ว่าฆ่าผิดได้แต่ไม่อยากปล่อยมันไป

เดิมที เขาไม่ได้ตั้งความหวังกับยาอายุวัฒนะมากนัก แต่หลังจากที่เขาได้เห็นด้วยตาของเขาเองว่าผู้ป่วยโรคพาร์กินสันขั้นรุนแรงคนนั้นฟื้นตัวได้ในทันที เขาก็เต็มไปด้วยความมั่นใจและปรารถนาต่อยาอายุวัฒนะ!